musicalscript

Elpee Boon - muziektheater van Rudi De Smet over Louis Paul Boon

2011-11-05T10:02:00.001+01:00

"Elpee Boon" van Rudi De Smet

Rudi De Smet: ‘In 2012 herdenkt de stad Aalst Louis Paul Boon. Een gelukkig toeval voor de songschrijver in mij: reeds in 2005 had ik in mijn Brussels stulpje het idee opgevat een liederencyclus te creëren rond de omstreden auteur. Aanvankelijk wou het niet zo best vlotten. Waar te beginnen? In dat omvangrijke, dikwijls versnipperde oeuvre? Een lastige opgave, je kunt makkelijk de tanden stuk bijten op zijn werk. Dus koos ik voor een weg, die aanvangt bij de dubbelroman De Kapellekensbaan - Zomer-te Ter-Muren, die dan verder uitdeint naar de chaos van vandaag.

Uiteindelijk groeide voldoende materiaal voor twee full cd's. Het tweede deel mag nog wat rijpen, deel een heet: Elpee Boon, over die lange baan. Zelf teken ik voor muziek, tekst en zang. Arrangement en productie waren in handen van Fernand Bernauw.'

Hier kun je alvast luisteren (en kijken) naar de demo Wilde Bloemen:

Het live programma LP Boon kan geboekt worden voor huiskamerconcerten, door verenigingen en organisaties, bibliotheken, scholen en culturele centra. Alle info bij vzw de Scriptomanen.

Wilde bloemen (Rudi De Smet)

Van den brem aan de spoorweg

waar ze oprees uit een zee

zo geel als de zon en de maan

tot in 't steegje smal en donker

waarin zij verdween,

terwijl ik op wacht moest staan

Er bloeit altijd een bloem. O, een bloem.

Het onkruid woekert voort

En de meisjes die je oproept, 't is niet tedoen –

daarvoor bega je een moord.

Een vlijtig Liesje, Lieve Sonja,

zo'n godenkind uit mijn jeugd,

poppenmiekes van vroeger en nu.

Zoveel duivelse madonna's

die je ziel hebben verscheurd,

heldinnen van mijnen revue

Er bloeit altijd een bloem. O, een bloem.

Het onkruid woekert voort

En de meisjes die je oproept, 't is niet tedoen –

daarvoor bega je nog geen moord.

Mijn verzameling vrouwenprentjes

tot op de dag van vandaag

scheef bekeken of goedgepraat.

Geobsedeerden ouwe zot,

vuilak achter de haag,

je krast als een versleten plaat.

Er bloeit altijd een bloem. O, een bloem.

Het onkruid woekert voort

En de meisjes die je oproept

ontregeld en ontspoord –

wie heeft wie te laat door.

Velen kunnen 't niet begrijpen

mijn vrouw schudde het hoofd

het bleef ook een raadsel voor haar

hoe een man zich kan verkijken

als van zinnen beroofd, een vent

ja, dat blijft toch iets raar

Er bloeit altijd een bloem. O, een bloem.

Het onkruid woekert voort

En de meisjes die je oproept

ontregeld en ontspoord –

ooit hebben ze mij bekoord.

Webwinkels

2010-12-29T16:43:00.002+01:00

HelleSoep Blues - klik hier voor het fragment uit Macbeth van William Shakespeare waarop een vloek zou rusten...

2008-12-15T15:11:00.000+01:00

Dobbel bobbel pook en stook
Vuurtje brand en ketel kook
Al wat taai en tover is
Hellesoepje kook en kis
Dobbel bobbel…

Dagen en nachten dertig en één
Slapend onder een kille steen
Zweette het padje zijn venijn
't Moet nu in de ketel zijn
Dobbel bobbel…

Ketel zied en zing uw zang
Reepje van moerasseslang
Hondstong dons van vledermuis
En een blokje blind gespuis
Dobbel bobbel…

Een stukje van een addertong
Een teentje van een kikkerjong
Oog en poot van hagedis
Hellesoepje kook en kis
Dobbel bobbel…

Ketel kook en vuurtje brand
Drakenschubben wolventand
Vleugel van een schele uil
Zoutzeehaai, maag en muil
Dobbel bobbel…

Doe daarbij nog in het sop
Gal van bokken, leverlob
Koelen in bavianenbloed
En dan is 't soepje gaar en goed
Dobbel bobbel…

Aan de Yzer - klik hier voor het soldatenliedje, bewerkt door Patrick & Fernand Bernauw

2008-12-15T15:07:00.000+01:00

‘Papa, hoe zit het aan de Yzer?’

vroeg de kroonprins aan de Keizer.

‘Slecht, mijne zoon, wij komen er niet door,

want de kleine Belg staat er voor, ja voor.

‘t Zijn er van het Vlaamse bloed,

die zijn bezield met heldenmoed.

Zij strijden met de wapens in de hand

voor hun dierbaar vaderland.

Ah en ‘k heb zo lang gewatertand

en dan valselijk aangerand –

maar wij zullen sterven en niet overwinnen,

ik voel het aan mijn koperen pinnen.’

‘Papa, hoe zit het aan de Yzer?’

vroeg de kroonprins aan de Keizer.

‘Slecht, mijne zoon, wij komen er niet door,

want de kleine Belg staat er voor, ja voor.

Als ik dat toch maar had geweten,

‘k had liever in mijn broek gescheten.

Met ’t uit te wassen, was het gedaan

en nu gaan we d’r allemaal aan, ja aan!

Scharpenelle / De Engel van Mons (uit de gelijknamige musical van Patrick & Fernand Bernauw & Luc Borms, Visser Neerlandia Prijs Musical 2005)

2008-12-15T14:55:00.001+01:00

Hij viel op ’t veld van eer, meneer.

Een jongen met een geweer, meneer.

En onder de lucht van lood

kleurde de aarde rood.

Maar op z’n lippen lag ‘n glimlach

voor het laatste dat hij zag.

Augustus negentien veertien, juffrouw.

Meer zal hij nooit zien, juffrouw.

Er wordt ’n blad van de kalender gescheurd

en er is een meisje dat treurt.

Maar op haar lippen ligt ‘n glimlach

voor het laatste dat hij zag.

Hij dacht nog aan zijn moeder, mevrouw.

Hij dacht nog aan zijn broeder, mevrouw,

die viel op een ander veld

onder hetzelfde geweld.

En op z’n lippen lag ‘n glimlach

voor het laatste dat hij zag.

REF

Want de Engel zal komen

als wij diep genoeg dromen

wordt de Engel werkelijkheid,

haar witte vleugels wijd gespreid.

Hij viel voor ’t Vaderland, meneer.

Oog om oog en tand om tand, meneer.

Voor Vader, Zoon en Heilige Geest, mevrouw!

Ah, oorlog is een feest, mevrouw!

Want op z’n lippen lag ‘n glimlach

voor het laatste dat hij zag…

Want de Engel zal komen

als wij diep genoeg dromen

wordt de Engel werkelijkheid,

nu en tot in de eeuwigheid.

Post Mortem (tekst Patrick Bernauw / muziek & zang: Luc Borms)

2008-12-07T18:31:00.001+01:00

POST MORTEM

De dag glimlacht als een spook
naar een vrouw van puin en rook,
door witte vingers beroerd
is er niets nog dat verroert.
En alle kleuren worden rood.

Hoe het zieke licht nog even
treuzelt bij haar bleek gezicht
en dan beseft dat er geen leven
in dit lichaam is gebleven.
Want alle kleuren werden rood.

Zoals de avond wel eens zacht
kan verdwalen in de nacht,
zo lag je net nog hier naast mij.
Maar in het portaal van de dood
worden alle kleuren rood.
Zo ben je nu alweer voorbij.

Wat is hier toch aan de hand?
Boeren bewerken nog steeds het land
en daarnet nog landde heus
zomaar een vlinder op je neus.
Toen werden alle kleuren rood.

Luister hier naar: "Ballade om Genade" (tekst: François Villon & Patrick Bernauw - muziek: Fernand Bernauw - zang: Yves Bondue)

2008-12-07T18:23:00.000+01:00

Kwajongens en kwezels

In korsetten met baleinen,

Uilenspiegels, ezels,

En van die extra fijne

Meisjes met slanke lijnen

Op wie ‘k was uitgekeken

Zal ik om genade smeken.

Maar niet die laffe luizige hond,

Hij wilde ze allemaal breken,

Al mijn botten en mijn poten,

Hij stampte me in mijn kloten.

Voor mijn part in reet of kont

Kan hij zijn genade steken.

Door hem zit ik nu in de stront,

‘k Was er bijna aan bezweken!

De wijzen en de zotten,

De manken en de schelen,

Hottentotten, Schotten,

Intellectuelen

Die mij gingen vervelen,

De torren en de teken

Wil ik om genade smeken.

Maar niet die laffe luizige hond,

Ik zal ze allemaal breken,

Al zijn botten en zijn poten

Met stampen in zijn kloten.

Voor mijn part in reet of kont

Kan hij zijn genade steken,

En als hij dan zit in de stront

Zal hij om genade smeken!

Zingende marskramers,

En wie mij terugfloten

Uit de slaapkamers

Van hun echtgenote,

En al mijn landgenoten,

Ook die uit verre streken

Wil ik om genade smeken.

Maar niet die vieze vunzige rat,

Ik zal ze allemaal breken,

Al zijn botten en zijn poten

Met stampen in zijn kloten.

Voor mijn part in reet of gat

Kan hij zijn genade steken.

Als hij dan zit waar ik ooit zat

Zal hij om genade smeken!

Klik hier en luister naar: MotorMan

2008-12-07T17:44:00.000+01:00

MOTORMAN

De banden van zijn motor lijken ‘t asfalt niet te raken,
alsof ze van karton zijn hoor je de vangrails kraken.
Hij splijt de muur van mist in twee gelijke delen
terwijl hij gromt dat hij komt, hij komt met je spelen!

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.
Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan... als je kan!

Hij draagt zware laarzen en een zwarte leren jas,
hij heeft een helmplaat van ondoorzichtig glas.
Hij danst ‘n dodelijk ballet, maakt een wijde boog,
terwijl z’n motor vuur spuwt uit één schitterend oog.

Hé Motorman, Motorman,
pâk mij dan als je kan.
Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan... als je kan!

De Motorman, de Motorman
is half mens, half machine,
door de aderen van de Motorman
stroomt geen bloed maar benzine.

Het slot van dit duel, van dit duet met de dood
wordt geschreven in een wrak van rokend schroot,
dan buigt hij zich over je heen en het allerlaatste
wat je nog ziet is jouw gezicht dat weerkaatste

in de helm van de Motorman,
pak mij dan... als je kan!

De Ballade van Mollige Margot - tekst: François Villon & Patrick bernauw / muziek: Fernand Bernauw / zang: Yves Bondue

2008-12-05T12:50:00.000+01:00

Ik hou van Margot en ik dien haar met plezier.
Noemt u me dààrom een eerloze gek?
Ja ik ben haar knechtje, en haar cipier,
Z’is bij veel hoge pieten in trek.
Komen er klanten, dan hou ik mijn bek,
Drink wat en als men ’t mij vraagt
Breng ik wijn en kaas, wat ze behaagt.
En betalen ze, dan zeg ik: ‘Vrind,
Kom gerust weer als de wellust u plaagt
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.’

Soms hoor je ook bij ons enig krakeel
Want Margot is nogal nonchalant.
Kreeg ze geen duit, dan knijp ik haar keel.
Werd ze verliefd op een klant?
Dan noemt zij mij haar dwingeland,
Ze vervloekt mijn rijmelarij
En ook de Heer, zijn Zoon en mij
En zo raak ik door woede verblind,
En sla haar neus een eindje opzij
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.

We tekenen de vrede met een harde wind
Die stinkt als een mestvaalt vol rottend aas,
Waarna het liefdesspel pas echt begint.
Ze maakt mij dronken, ik ben zo dwaas.
Maar in haar armen vind ik soelaas.
Wij slapen tot het ochtendgloren,
En weer geeft zij haar paard de sporen,
Z’is de ruiter, want zij draagt mijn kind
En zou niet willen dat we ’t verloren
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.

Vorst, wind en regen kunnen mij niet deren,
Ik leef graag in ontucht, laat mij graag onteren.
Maar ‘k heb een vraag voor u, dames en heren:
Bemint u … wordt u bemind?
Soort zoekt soort, wij zijn mekaar waard
En u komt toch ook op bedevaart
Naar dit bordeel waar ik onderdak vind?
Als u betaalt, dan zeg ik: ‘Vrind,
Kom weerom als u genoeg hebt gespaard
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.’

De kroegen en de meiden - tekst: François Villon & Patrick Bernauw / muziek: Fernand Bernauw / zang: Yves Bondue

2008-12-05T12:47:00.000+01:00

Valsmunster en zwendelaar,

Woekeraar, beroepsbandiet –

Deze wijs les, vergeet ze niet:

Want of je nu je tijd verslijt

Met zakken rollen, beurzen snijden

De winst, die gaat altijd

Naar de kroegen en de meiden,

In de kroegen, bij de meiden

Verlies je de winst altijd –

Ah de kroegen en de meiden!

Polemiseer en declameer,

Speel op luit en fluit en op cymbalen,

Maak grappen en verzin verhalen:

Doe je al eens enig profijt

Met kegelen, kaarten of beide,

Je raakt die duiten kwijt

Aan de kroegen en de meiden,

In de kroegen, bij de meiden

Raak je die duiten kwijt -

Ah de kroegen en de meiden!

Leid je een deugdzaam leven

Om vrouw en kind alles te geven,

Zwoeg je blij op veld en wei,

Dan krijg je soms een beetje spijt,

Bijvoorbeeld bij het hennep snijden

Dat je nooit eens werd verleid

Door de kroegen en de meiden,

De kroegen en de meiden,

Zij hebben je dan toch verleid –

Ah de kroegen en de meiden!

En spaarde je met vlijt,

Een fortuin van jaargetijden,

Van deugd en losbandigheid…

‘t Gaat naar de kroegen en de meiden.

Naar de kroegen en de meiden,

In de kroegen, bij de meiden

Verlies je de winst altijd –

Ah de kroegen en de meiden!

Twee Koningskinderen: de oude ballade hertaald en op nieuwe muziek gezet door Patrick & Fernand Bernauw

2008-12-02T18:39:00.000+01:00

Het waren twee koningskinderen,

zij hadden elkaar zo lief.

Zij konden bijeen niet komen -

het water was veel te diep.

Bij nacht stak zij een groot vuur aan,

zodat hij niet zou verdwalen

wanneer hij zwom door de oceaan

om haar hier weg te halen.

Een oude heks kwam daar gegaan,

zij doofde uit al die vuren

en hij verdronk in de oceaan:

uit waren alle vuren.

Haar liefde voor hem bleef bestaan.

Zij vroeg een visser te varen

en in een net onder de volle maan

vond zij hem in de manestralen.

Zij nam hem in haar armen,

zij sprong met hem in de zee.

'Adieu mijn vader en moeder.

Jullie zien mij nooit meer weer!'

Hof van Mirakelen - tekst Patrick Bernauw / Muziek Fernand Bernauw / Gezongen door Yves Bondue

2008-12-02T18:35:00.000+01:00

Wees welkom heer en zit neer

in ’t Hof van Mirakelen,

waar de lamme loopt en de blinde kijkt

en niets meer is wat het lijkt.

Waar kippen zonder kop nog kakelen

in ’t Hof van Mirakelen,

kom dans met ons een fijn duel,

uw vel staat op het spel.

Want ‘t recht is krom en de wet is stom

in ’t Hof van Mirakelen,

kom dans met ons een fijn duet,

onze messen zijn gewet.

Waar kippen zonder kop nog kakelen

in ’t Hof van Mirakelen,

de wijn is hier als bloed zo rood,

wij drinken op leven en dood.

Hoor ons grommen, zie ons blazen

kaarsen uit van vechtersbazen.

Kom dan toch, kom met ons spelen,

wij zullen u deskundig kelen.

Wij planten u zonder genade

een dolk tussen uw schouderbladen.

Wij zullen uw geld eerlijk verdelen,

kom dan toch met ons spelen.

Waar kippen zonder kop nog kakelen

in ’t Hof van Mirakelen,

de wijn is hier als bloed zo rood,

wij klinken op leven en dood.

Bezeten Blues / Blauwbaards Lied - maakt deel uit van het moordspel/stadsspel De Blauwbaard Compagnie

2008-12-02T18:32:00.000+01:00

Tekst: Patrick Bernauw - Muziek & gezongen door Luc Borms.

Ik ben bezeten, bezeten van jou
Ik word bezeten, bezeten door jou
'k Wil je bezitten, 'k wil je bezetten
'k Wil me bezatten, bezatten aan jou
Aan jou, voor jou,
Door jou en van jou alleen.

Laat mij branden, branden in jouw hel
Laat mij gloeien en schroeien aan jouw vel
Vervoer me, ontroer me, heb me lief,
Ontvoer mij nu, mijn hartendief
Voor jou, door jou
Van jou en van jou alleen

Jij bent zo rond waar je rond moet zijn
Lekker kont lekker lekkernij
Ooh die rode mond aah die slanke lijn
Mmm lekker dier je bent van mij
Van mij, door mij
Voor mij en van mij alleen

Jij bent het die mijn honger stilt
Kom dan kom dan en les mijn dorst
Jij bent het die in mijn handen trilt
Ik leg me, 'k leg me aan je borst
Voor jou, door jou
Van jou en van jou alleen

Isabel Danst - een oude legende, verteld in een liedje en gezongen door Patrick Bernauw

2008-12-02T18:30:00.000+01:00

En Isabel danst heel graag zo traag...
En Isabel danst heel erg graag zo zeer traag...
En Isabel danst héél erg traag...
En Isabel danst zo graag.

En Isabel danst heel snel en het vel
van Isabel glanst zo fel en stel
dat zij de Duivel kreeg als gezel
dan danste ze hem naar de hel!

Isabel danst en wie danst aan haar zij?
Een jongeman in zeer zwarte kledij.
‘Mag ik van jou een laatste wals?’
Zijn stem klinkt tamelijk vals.

Met ogen zo koud als de maan
kijkt hij Isabel dwingend aan.
Zij kennen geen vreugde, verdriet -
een hart bezit hij niet.

Hij neemt Isabel bij de hand,
hij danst zo galant en charmant,
uit de vloer slaan vlammen op.
Isabel roept: ‘Stop!’

Maar de Duivel danst heel graag zo traag...
Ja de Duivel danst heel erg graag zo zeer traag...
Ah de Duivel danst héél erg traag...
De Duivel danst zo graag.

En de Duivel danst met Isabel.
‘Liefje, ik dans met jou naar de hel!
Een muur van vuur in ons spoor...
Kom wij dansen daar nu door!’

En de Duivel danst met Isabel,
en zijn vel glanst fel en Isabel
danst met de Duivel als gezel,
danst met hem naar de hel!

Memoires van Heer Halewijn - klik hier voor het volledige PassieSpel

2008-12-02T18:27:00.001+01:00

De map, getiteld Memoires van Heer Halewijn, bevattende een typoscript en diverse knipsels, werd door de studente Desiree D. overhandigd aan de politie, nadat zij in de nacht van zondag op maandag 25 december jongstleden in een leegstaand pand in Brugge werd aangetroffen in de aanwezigheid van het onthoofde lichaam van dhr. Hans Orff, straatzanger.

Juffrouw D. verklaarde dat de Memoires van Heer Halewijn van de hand waren van dhr. Orff en dat zij het motief vormden voor de rituele moord.

Juffrouw D. werd door de gerechtelijke instanties ontoerekeningsvatbaar verklaard en verblijft momenteel in een gesloten psychiatrische inrichting.

Van het hoofd van dhr. Orff ontbreekt tot op heden ieder spoor.

Wie was Heer Halewijn en wat heeft hij gezongen? Uit Balladenboek van dr. Tjaard W.R. de Haan, een Prisma-boek:

In een Prisma-boek met Nederlandse volksverhalen nr. 1879 heb ik het suggestieve, schetsmatige Heer Halewijn (stapstenen, geen brede geplaveide weg) in een royale prozavorm overgebracht, die zich afzet tegen Charles de Coster in zijn Légendes Flamandes, vertaald door Stijn Streuvels.

In verband daarmee meende ik de bizarre hoofdpersoon te moeten 'determineren', waardoor het verzwegene of niet-gewetene wordt ingevuld en het raadsel zijn raadselachtigheid verliest.

Zo'n van vage geheimzinnigheid ontdane parafrase kan eens te meer doen blijken, dat balladen als Heer Halewijn een onherleidbare waarde bezitten, een eigen stijl, juist door hun fragmentarische karakter.

De Ballade van Heer Halewijn: Heer Halewijn zong een liedje klein
en al die dat hoorde wou bij hem zijn.
Dat vernam een koningskind,
die was zo schoon en zo bemind.

Zij ging voor haar vader staan:
'Vader, mag ik naar Halewijn gaan?'
'Nee, dochter! Nee, gij niet!
Die daar gaan, die keren niet!'

Zij zette zich schrijlings op 'n ros,
zingend en klingend reed zij door 't bos.
Toen zij halverwege 't bos mocht zijn:
daar zag zij Heer Halewijn.

'Gegroet,' zei hij, en kwam tot haar.
'Gegroet, schoon maagd, bruin ogen klaar!
Vermits gij de schoonste maagd zijt,
kiest dan uw dood, het is nog tijd!'

'Wel als ik dan mijn dood kiezen zal,
dan kies ik nog voor het zwaard bovenal.
Maar trek eerst uit uw opperkleed,
want maagdenbloed dat spreidt zo breed.'

Maar eer zijn kleed getogen was,
zijn hoofd lag voor zijn voeten ras.
Zij nam het hoofd bij het haar
en waste het in een bron zo klaar.

Toen zij aan haar vaders poorten kwam,
blies zij de hoorn als een man.
Er werd gehouden een banket.
Het hoofd werd op tafel gezet.

Uit de MEMOIRES VAN HEER HALEWIJN:

EN WAT ZINGT HEER HALEWIJN?
DAT WIJ HEIDENEN ZIJN.

Dat wij door Zwarte Wouden zouden ijlen,
door Verwoeste Gewesten en woestijnen
en over Zeven Zeeën zeilen
om eindelijk aan de einder te verschijnen.

Herinner mij, zingt hij:
ik ben die antieke held.
Ik drijf jou met zinnelijk geweld
je lijf uit en buiten zinnen.

En dan weet je 't weer: jij
bent het wild dat levend wordt gevild,
benen gespreid, dijen gebenedijd
met het zaad dat niet vergaat.

En dat je mijn gravin bent geweest.
En hoe diep mijn geile gebeden
hebben gegraven in de geheime gang
van je schede.

En hoe wij ons wederzijds geraamte
hebben betast, ontlast
van schuld en schaamte.

En dat jij, blanke slavin, mij smeekte:
'Sla mij in je slavernij
en ransel mij in razernij
naakt tot op het bot
als een vertoornde god.'

Wat zingt hij?
'Herinner mij.'

Klik hier en luister naar "Zorro", een urban legend/broodje aap verhaal uit "De Sterke Verhalen Blues"

2008-12-02T18:25:00.000+01:00

‘Het is algemeen geweten
dat variatie en fantasie
het samenzijn stimuleren,’
zei de heer tot zijn lady.
En hij bond haar handen vast
en zij legde zich naakt te bed
en hij heeft op de kleerkast
hun spel in scène gezet.

‘Verkleden als Zorro
zal ik mij en zo
zal ik jou bespringen
als een wilde torro.’

In een stille villawijk
werden ze gevonden:
een bloot vrouwenlijk,
de handen gebonden,
en in de slaapkamerkast
een gemaskerde heer,
te zwaar was zijn last,
de kast stortte ineen.

Verkleden als Zorro
zou hij zich en zo
is hij neergekomen
in ‘n mortale salto.
De kast is bezweken,
hij bezweek evenzo,
niemand hoorde haar smeken
in de eenzame bungalow.

(Moraal van dit verhaal:)
Slaapkamermeubels
van onbesproken kwaliteit
hebben wij hard nodig
in deze moderne tijd.
Want verkleed als Zorro
had hij zich en zo
is hij bij haar gekomen
in ‘n mortale salto.

Klik hier en luister naar "Motel DrooMoord" - tekst: Patrick Bernauw, muziek & zang: Luc Borms

2008-12-02T18:16:00.000+01:00

Rode neons in de zwarte nacht,

het is net of je wordt hier verwacht.

De weg is lang en jij bent zo moe,

je ogen die vallen nog maar eens toe.

Motel Droomoord, het lijkt je wel wat,

een kleine kamer met ‘n bed en ‘n bad.

Je kijkt naar ‘n poster van ‘n zuiders strand,

meisje onder palm, verder niks aan de wand,

Je droomt van ‘n geheim luik achter de prent,

de motelbaas vertrouw je echt voor geen cent,

je droomt van ‘n meisje dat slaapt in dit bed,

daar sluipt hij naar binnen, zijn mes pas gewet!

Ah Motel Droomoord! roep je gesmoord,

daar word een meisje in koelen bloede vermoord!

Je denkt bij jezelf: het was maar een droom,

‘n droom van ‘n moord door een fantoom,

maar maanden later, een bericht op teevee:

opsporing verzocht, werk a.u.b. met ons mee,

‘n meisje vermist, laatst gezien bij ‘n motel,

Droomoord is de naam, maar dat wist je al wel.

Ah Motel Droomoord! je gillen gesmoord,

daar werd een meisje in koelen bloede vermoord!

Je vertelt de politie van het zuiders strand,

meisje onder palm, teken aan de wand.

De baas van ‘t motel wordt gearresteerd,

hij verzet zich heftig, hij protesteert,

maar jij hebt het gezien, je zag in ‘n droom

het geheime luik achter de palmboom!

De baas van ‘t motel, hij wordt verhoord

en hij bekent nu: ‘Ja ik heb gemoord

maar ik werd daartoe wel aangespoord

door ‘n droom van ‘n moord, droom van ‘n moord,

droom van ‘n moord in Motel Droomoord!

‘Ah Motel Droomoord! haar gillen gesmoord!

Mijn boze dromen, ze werden verhoord!’

Ah Motel Droomoord! dat vervloekte oord!µ

Droom boze dromen... en ze worden verhoord!’

Klik hier voor... Spookrijders!

2008-11-25T17:39:00.001+01:00

Een urban legend/broodje aap verhaal over een spookachtige lifster, verteld in een blues-song, gezongen en op muziek gezet door Luc Borms, geschreven door Patrick Bernauw (en met zijn creepy stemmetje). Dit muzikaal hoorspel met griezel-effecten maakt deel uit van"De Sterke Verhalen Blues", een mix van stand up comedy en ambiance blues muziek, gebracht door Compagnie de Ballade.

Het was half twaalf, half twaalf geweest,
Hij keerde weer terug van een Zuiders feest.
Door de regen en de mist kon hij niets zien,
Ze stond op de pechstrook van afrit dertien.
Haar haren in slierten om haar gezicht,
Haar huid zo bleek en doorschijnend licht.
Een geur van patchouli en een Indisch kleed
Al vijfentwintig jaar niet meer up to date.

'Wil je een lift?' vroeg hij goedgezind
aan dat mooie lieve kleine bloemenkind.
'Ik ga tot Asse,' antwoordde zij.
'Prima,' zei hij, 'kom er maar bij.'
En ze rilde en ze trilde en ze had het koud.
Ze leek nog zo jong en toch eeuwen oud.
Hij heeft toen zijn jasje om haar heen gelegd.
Om het hippiemeisje met de rode vlecht.

‘Dank u meneer, ik dank u zeer.
De naam is Vera, Vera Van Keer.
Ik werd verrast door dit hondeweer,
Dank u, dank u zeer meneer.’

Er was een leuk liedje op de radio,
Zij vond het blijkbaar toch maar zo en zo.
Plots werd de ontvangst heel erg gestoord,
Hij draaide de knop om en hij reed voort.

'Ik hou meer van de Beatles, hun laatste hit.
Ik vind het zo jammer dat ze net zijn gesplit,'
Zei ze alsof het pas gisteren was gebeurd,
Nee om John Lennon had ze nog niet getreurd.
Keer nu maar weer, Vera Van Keer.
Keer weer tot Asse in dit hondeweer.
Weg is de sfeer, ik dank je zeer.
Keer nu maar weer, Vera Van Keer.

Was ze gevlucht uit een streng internaat,
Of was ze soms afkomstig uit een antiquariaat.
‘Waar moet ik stoppen ?’ vroeg hij kordaat.
‘Bij het station in de Weggevoerdenstraat.’
Hij zette de radio nog maar eens aan.
Hij hoorde een stem, ze klonk heel ontdaan.
Hij zette de radio de radio weer uit
En toen klonk naast hem een akelig geluid.

Bericht op de radio.

'Keer asjeblief weer, maak ommekeer.
Ik kan niet meer, asjeblief meneer.
Keer nu maar weer voor ik krepeer.
Al dat over en weer, ik kan het niet meer.'
Ze sprong uit de auto, hij hield haar niet tegen,
Ze was alweer verdwenen in de mist en de regen.

Op de bank naast hem lag een oud paspoort
Hij bekeek het aandachtig en voelde zich ontspoord:
'Geboren te Asse, Vera Van Keer.
In negentien vijftig'. Zo ongeveer.
Ze was geen vijftig, zijn Vera Van Keer:
Hij hield het bij twintig en geen jaartje meer.
Waar kom je vandaan, Vera Van Keer.
Van waar kom je en van wanneer ?
Waar kom je vandaan, uit welke sfeer ?
Waarheen keer je weer, Vera Van keer ?

Hij stopte in Asse, bij het politiebureau
En toonde haar paspoort en haar foto.
'Waarschijnlijk gestolen,' zei die agent,
'En door jouw liftster vals aangewend.'
Vera Van Keer is al dertig jaar dood,
Haar klein twee PK-tje was nog maar een hoop schroot.
Het was op de snelweg bij afrit dertien,
De spookrijder heeft ze nooit gezien.

En dus keert ze weer, Vera Van Keer.
Ieder jaar weer in het moordend verkeer.
Hij weet nu waar, hij weet ook wanneer.
Een andere sfeer, over en weer.

Hij is naar het kerkhof van Asse gegaan
En heeft heel erg lang bij haar graf gestaan.
Hij kocht chrysanten in een bloemenkraam,
Voor bij haar foto, voor bij haar naam.
Zijn jas nam hij mee, wat gegeneerd.
Die had ze immers over haar zerk gedrapeerd.
Vera Van Keer, geaccidenteerd,
En toch ongedeerd teruggekeerd.

Horror Soundscapes

2008-11-03T17:55:00.001+01:00

Vampire Thoughts
Horror Soundscape & Music with Gothic Lyrics.
Double Double, Toile and Trouble, Fire Burn and Cauldron Bubble
A Horror Soundscape inspired by William Shakespeare's cursed play "Macbeth".
Nadesawo
An enchanted chant and musical soundscape...
Meditative Music for Zombies
A Horror Soundscape inspired by Edgar Allan Poe's "The Premature Burial".
Into the Evil Cathedral
Horror Soundscape inspired by Howard Phillips Lovecraft's Cthulhu Mythos.
It's No Fun Being Dead!
Horror Soundscape inspired by Edgar Allan Poe's "The Premature Burial".
Dancing in Hell

Klik hier voor de Mondharmonica Workshop: Leer Mondharmonica spelen in 2 à 3 uur tijd!

2008-10-14T17:21:00.000+02:00

Klik hier voor alle Ambiance met Stampen & Dagen op al uw personeels- en andere feesten!

2008-09-19T16:56:00.001+02:00

Uit de nieuwe show

Commerce Zonder Toekomst!

Ronnie de Pompier

Stampen & Dagen staat voor: stand up comedy & ambiancemuziek; een ludiek verhaal over uw bedrijf, organisatie, vereniging, vrienden, familie, medewerkers,… Deze productie van de pioniers van de "Vlaamse liedjes in het dialect" garandeert een hilarische en wervelende avondvullende "feel good" show!

Stampen & Dagen sleept je mee in een verhaal over de medewerkers in een bedrijf, organisatie, vereniging, familie en "hun leven zoals het is". Dat daarbij clichés niet geschuwd worden, is geen nadeel maar zorgt integendeel voor een grote herkenbaarheid. Hard werken, flexibiliteit, loyaliteit,... de Vlaming geeft er een heel eigen invulling aan.

Stampen & Dagen klinkt je misschien nog bekend in de oren… als pionier van de Vlaamse "ambiance-muziek-in-het-dialect". De groep is dan ook al drie decennia actief! Hits als Marie-Claire, Den Tandem of Den Boemeltrein behoren ondertussen tot de Vlaamse klassiekers. De groep ging van start midden jaren '70 en werd als enige Belgische vertegenwoordiger van de skiffle-muziek algauw razend populair in België en de omringende landen. Sindsdien heeft Stampen & Dagen 4 LP/CD's uitgebracht en nu nog toeren ze met veel succes door het Vlaamse land.

Denk bij de verhalen en muziek van Stampen & Dagen echter vooral niet aan 'belegen folklore'. De groep leeft vandààg en maakt nog steeds opnames met een heel moderne sound. Je krijgt met andere woorden het beste van twee werelden... de nostalgische hits van toen en een hedendaagse en eigenwijze kijk op de wereld.

Infrastructuur:
Voor Stampen & Dagen is optreden in een theaterzaal ideaal, maar een refter, cafetaria, vergaderruimte voldoet ook. Het gezelschap brengt een eigen geluidsinstallatie (en technicus) mee, geschikt voor een publiek tot maximum ca. 300 personen. Voor lichtinstallatie zorgt u zelf.

Kostprijs.
Tot 300 personen: 1100 Euro + 6% BTW (4 muzikanten, geluidsinstallatie tot 300 personen, kleine lichtinstallatie op aanvraag, techniek, vervoer binnen Vlaanderen, auteursrechten). Voor meer dan 300 personen en voor optredens buiten Vlaanderen: offerte op aanvraag. Gepersonaliseerd, dit wil zeggen met aangepast scenario waarin aangeleverde anecdotes zijn verwerkt, zelfs met een "eigen" liedje speciaal voor een door jou gekozen thema als verjaardag of pensionering, eventueel geleverd op cd: offerte op aanvraag.

Make your own banner at MyBannerMaker.com!

Uit de musical "De Engel van Mons":

2008-02-15T18:17:00.000+01:00

Aan de Yzer:

En de muziek die stopte niet

We komen er door

Mama

Zeppelin

In Vlaamse Velden

2008-02-15T18:09:00.000+01:00

Urban Exploring... with E.A. Poe & The Raven!

2008-01-18T20:22:00.001+01:00

De Duistere Middeleeuwen, musical voor de basisschool of toneelgezelschappen, van Patrick en Fernand Bernauw, Guy Didelez en Luc Borms

2006-10-16T15:46:00.000+02:00

vanbn

OVEREENKOMST VOOR OPVOERING VAN
“De Duistere Middeleeuwen”

De muziek en de teksten mogen vrij gebruikt worden in klasverband. Indien gebruik van muziek en teksten - zelfs fragmenten ervan - het klasverband overstijgt, en bij iedere opvoering, hetzij privé of openbaar, van (fragmenten uit) “De Duistere Middeleeuwen” voor een publiek, dient de organisator van de voorstelling te beschikken over de toestemming van de rechthebbende(n). Deze toestemming kan verkregen worden door het invullen van onderstaand formulier, en het opsturen van dit formulier naar Patrick Bernauw, Brusselbaan 296, 9320 Erembodegem, België. Per kerende zal u dan een kopie met de handtekening van de rechthebbende(n) worden overgemaakt.

Hierbij verlenen de rechthebbende(n), auteurs en componisten, van “De Duistere Middeleeuwen” de toestemming aan:

Verantwoordelijke (naam, adres + tel.):

Van de school / vereniging / gezelschap …

om (fragmenten uit) “De Duistere Middeleeuwen” op te voeren te:

(plaats:)

(adres:)

op (datum:)

(Indien er meer dan 1 opvoering plaatsvindt: alle opvoeringen hier vermelden.)

De verantwoordelijke verklaart hierbij zich voor elke opvoering van “De Duistere Middeleeuwen” in regel te stellen met Sabam (voor België) of met vzw de Scriptomanen (voor Nederland) en de daartoe verschuldigde opvoeringsrechten te betalen (125 euro). Alleen personen of instanties die zich in regel hebben gesteld met Sabam of met vzw de Scriptomanen (Nederland), mogen de tekstbrochure en de gezongen en instrumentale CD kopiëren voor repetities e.d. Kopies van deze brochure of van de CD’s mogen in geen geval verkocht of verhandeld worden.

Men is volgens de Auteurswet strafbaar indien de opvoeringsrechten Sabam niet werden voldaan. In dat geval worden de geldende auteursrechten met 100% verhoogd.

Handtekening verantwoordelijke: Handtekening rechthebbende(n):

VOORWOORD

Voor scholen en leerkrachten die een steuntje in de rug willen bij het opzetten van hun schoolfeest, is er nu - na Het Infernaat, een schoolfeestje - ook deze tekstbrochure: De Duistere Middeleeuwen. Waar Het Infernaat als muzikale show volledig naar het concept van het traditionele ‘schoolfeest’ toe werd geschreven, kan De Duistere Middeleeuwen hier eveneens voor gebruikt worden, maar leent het concept zich nog beter voor shows en/of toneelstukken/musicals die vaak door de leerlingen van het zesde jaar worden gebracht, bij hun afscheid van de basisschool.
De teksten zijn, net zoals dat voor het zeer succesvolle Het Infernaat, een schoolfeestje het geval was, opnieuw van de hand van Patrick Bernauw en Guy Didelez, twee klinkende namen in jeugdboekenland. De muziek werd opnieuw geschreven door Fernand Bernauw, de broer van Patrick. Voor De Duistere Middeleeuwen kreeg hij echter versterking van Luc Borms. Dit heeft een CD opgeleverd, die qua zang volledig werd uitgevoerd door kinderen (9-13 jaar) en waarvoor ook een aantal jonge muzikanten werden aangetrokken (percussie, sax, klarinet en dwarsfluit werden gespeeld door kinderen!).
De zang kunt u op school zowel live als in playback brengen. Brengt u de zang live, dan volstaat het minimaal een zestal zangers en zangeressen te zoeken. Die vindt u zeker, ook in de leeftijd 10-12 jaar, bij u op school. De nummers werden bewust vrij eenvoudig gehouden qua zanglijn. Als u de zang live brengt, kunt u gebruik maken van de instrumentale CD. Brengt u de liedjes in playback, dan gebruikt u de ingezongen CD.
Het decor is een vergeetput uit de Duistere Middeleeuwen. Inspiratie voor decor en decorelementen vindt u vast en zeker in het begeleidende boek Duistere Middeleeuwers. De productie kan zowel in open lucht als in een zaal gespeeld worden. Voor de rekwisieten, kostuums, grime, affiche… laat u uw verbeelding de vrije loop, of laat u zich eveneens inspireren door het boek en de illustraties van Bram Didelez.
Technische vereisten: een geluidsinstallatie en enkele microfoons. Hebt u nog vragen qua organisatie, techniek, regie… kunt u altijd contact opnemen met Patrick Bernauw (zie contactadres). De mogelijkheid bestaat zelfs om een regisseur ter plaatse te sturen, uiteraard mits een kleine vergoeding.
Een standje van de Duistere Middeleeuwen? Scholen of gezelschappen die De Duistere Middeleeuwen opvoeren, kunnen zowel de CD met de liedjes van de musical als het boek bij het contactadres bestellen met een korting van 20% op de officiële prijs, en eventueel verkopen in de rand van de voorstellingen. Op die manier kan de school of de vereniging een deel van de productiekosten recupereren, door de verkoop van een cultureel en educatief verantwoord product. Meet informatie: zie contactadres.
Tot slot: eindtermen? Niet alleen voordracht, taal, zang en muzikale opvoeding, muzische vorming, lichamelijke expressie enz… komen aan bod wanneer men aan een dergelijk project begint, maar het hele opzet kan ook een mooi springplankje zijn om een aantal eindtermen concreet in te vullen…

Wij wensen u alvast veel succes!

DECOR:

Het hele stuk speelt zich af in een middeleeuwse vergeetput.

ROLVERDELING (= niet bindend; naar believen zelf in te vullen):

Grietje – moderne kledij.

Middeleeuwers:

De Maffe Minnestrelen (zangers):
MM 1: (lead zang + koorzang) – speelt playback muziek gitaar
MM 2: (lead zang + koorzang) – speelt playback bongo/djembé
MM 3: (koorzang) – speelt playback muziek accordeon, mondharmonica
MM 4: (koorzang) – speelt playback muziek dwarsfluit, klarinet, sax

Trijntje Troela & Haar Truttige Trienen (zangeressen):
Trijntje Troela
Trien 1: (lead zang + koorzang)
Trien 2: (lead zang + koorzang)
Trien 3: (lead zang + koorzang)
Trien 4: (dans)
Trien 5: (dans)
Trien 6: (dans)
Trien 7: (uitbeelden + dans)
Trien 8: (uitbeelden + dans)

Clement de Kluizenaar
Clementine de Kluizenares
Hein de Hofnar
Koning Krik
Karel de Kale
Gerard Hazenhart
Baldeween het Stalen Scheenbeen
Wilfried met de Weke Darm
Diederik
Dolende Ridder
De Koningin

Kwal de Kwelgeest
Draak met Zes Koppen

Figuratie: naar believen in te vullen (ridders, meiden, enz…)

INSTRUMENTALE INTRO

Licht op Grietje – of Grietje komt op:

GRIETJE:

Hallo, mijn naam is Grietje. Ik woon in een klein schattig dorpje, Heerenbodegem, in een heel erg oud huis boven op een heel erg hoge heuvel, 65 meter boven de zeespiegel.

Vlak bij dat huis op die heuvel ligt een plek die de Duivelsput heet. Ik ga daar vaak wandelen, bij de Duivelsput. En op een goeie dag, op een zonnige zomerdag in de grote vakantie, viel ik daar, in de buurt van die Duivelsput… pàf… pardoes in een gat in de grond.

Was ik nu toch wel in een middeleeuwse vergeetput gevallen, zeker? Ja, blijkbaar was iedereen ondertussen vergeten dat daar die vergeetput uit de Duistere Middeleeuwen nog lag, en daar lag ik nu in.

’t Was een zeer diepe put, hoor. Een zeer heel erg diepe put.

Ik viel maar en ik viel maar… dat leek uren te duren… en toen ik met een smak op de bodem belandde, werd het mij even helemaal zwart voor de ogen.

Aardedonker was het daar. Heel erg zeer aardedonker in die vergeetput uit de Duistere Middeleeuwen…

Mijn oren suisten… dat suizen leek eigenlijk een soort muziek te zijn… en terwijl ik daar zo lag, hoorde ik… en zag ik…

INSTRUMENTALE INTRO

Op dit muzikale sfeerstuk en eventueel met allerlei lichteffecten trekt een vreemde, dromerige stoet voorbij van onze middeleeuwse personages: Kwal de Kwelgeest, de Koningin, Koning Krik, Clement de Kluizenaar & Clementine zijn Kluizenares, Hein de Hofnar, de ridders en de Draak met Zes koppen. Zij bewegen op de muziek en verdwijnen weer, behalve Clement de Kluizenaar & Clementine de Kluizenares en de Dolende Ridder, die op het podium blijven rondhangen.

Eveneens verschijnen: De Maffe Minnestrelen 1-4 en Trijntje Troela & Haar Truttige Trienen 1-6. Zij nemen plaats achter hun microfoons.

GRIETJE:

Droomde ik nu… of wat was dat? Ik knipperde met mijn ogen

’t Was nog altijd aardedonker in die vergeetput. Maar ja, ’t was er dan ook één uit de Duistere Middeleeuwen, nietwaar.

Grietje begint her en der kaarsen aan te steken. Eventueel fade in: schemerig algemeen licht, blauwachtig. (In open lucht kan dit natuurlijk niet.)

Ik stak een stuk of wat kaarsen aan – ja, die heb ik altijd bij voor ’t geval ik in een vergeetput uit de Duistere Middeleeuwen donder… Langzaam maar zeker raakten mijn gewend ogen aan de duisternis... En wat zag ik daar?

Ik zag daar…

De Dolende Ridder rijdt op een houten stokpaard en beweegt zich voortdurend, het hele stuk door, over het podium en door het publiek. Af en toe houdt hij stil, kijkt naar links en naar rechts, krabt zich onder zijn helm in zijn haar en bestudeert zijn wegenkaart. De Dolende Ridder is immers de weg kwijt.

Excuseer, maar… Wie bent u?

DOLENDE RIDDER:

Ik ben de Dolende Ridder!

GRIETJE:

O

Tot Clement de Kluizenaar & Clementine de Kluizenares:

GRIETJE:

En wie zijn jullie?

Voordat Clement of Clementine kunnen antwoorden, zet de muziek in van:
HET LIED VAN CLEMENT DE KLUIZENAAR

Lead zang (strofes): MM 1, Trien 1 - Lead zang (refrein): Trien 1 + 2
Koorzangers –en zangeressen.
Trienen 7-8 voeren een dansje uit op het liedje, samen met Clement & Clementine (die niet echt wil meedoen)

REFREIN: Wie is dat? Wie is dat daar? (1)
‘t Is Clement de Kluizenaar! (2)
Hij is niet half, maar helemaal gaar! (2)
Ah Clement de Kluizenaar! (1)
De sterrenwichelaar, (3)
de toverkunstenaar
woont in een hangar
rijdt niet met een stationcar,
slaapt op een brancard,
zing het refrein nu maar:
Lalala (Koor)
REFREIN
De sterrenwichelaar, (4)
de toverkunstenaar
meldt elk gevaar,
hij ziet de toekomst zonneklaar:
een drol op het trottoir!
Ah wat een exemplaar!
Lalala
REFREIN
De sterrenwichelaar, (3)
de toverkunstenaar
draagt geen peignoir
maar een kleed van kameelhaar,
zo met baard en haar
lijkt hij op ’n barbaar!
Lalala
REFREIN
De sterrenwichelaar, (4)
de toverkunstenaar
maakt met wat tartaar
nog gauw een sprinkhaan klaar,
dat is het menu voorwaar
van de Kluizenaar!
Lalala…

Clementine begint hard te huilen.

CLEMENT:

Ik euh… ben dus Clement de Kluizenaar.

CLEMENTINE:

En ik ben Clementine, zijn Kluizenares… Maar op mij rijmt er nikske!

TRIJNTJE TROELA (tot Grietje):

Mag ik mij voorstellen, jongedame? Mijn naam is Trijntje Troela…

TRUTTIGE TRIENEN 7-8:

En wij zijn haar Truttige Trienen.

CLEMENT:

Da’s haar keitoffe meidengroep uit de Duistere Middeleeuwen.

CLEMENTINE (huilend):

Maar ik mocht niet meedoen met die keinijge meidengroep! Is dat niet keihard?

GRIETJE:

Hm… Juist, ja… Aangenaam. Mij noemen ze Grietje.

MAFFE MINNESTRELEN 1 & 2:

En ons noemen ze de Maffe Minnestrelen!

GRIETJE:

Heel erg aangenaam. Maar euh… Waar kwamen jullie zo ineens vandaan?

MAFFE MINNESTREEL 1:

Ah, uit de Duistere Middeleeuwen, natuurlijk.

TRIJNTJE TROELA:

Jij niet, zo te zien?

GRIETJE:

Nee, ik ben van de éénentwintigste eeuw.

TRIJNTJE TROELA:

Ach zo! Dan ben jij ook niet van gisteren! (lacht hard – als niemand meelacht, doet ze teken aan de Truttige Trienen dat die daar moeten om lachen, waarna ze heel hard beginnen te lachen)

GRIETJE:

Zitten jullie hier al lang, in deze vergeetput?

TRIJNTJE TROELA:

Nee… Sinds de dertiende.

GRIETJE:

Juni? (maand waarin het toneelstuk wordt opgevoerd)

TRIJNTJE TROELA:

Eeuw. Wij zijn er met ons allen in de dertiende eeuw in gedonderd, in deze vergeetput.

MAFFE MINNESTRELEN 1 & 2:

Wij zitten hier al sinds de twaalfde.

GRIETJE:

Ook per ongeluk in de put gevallen… zoals ik?

De Maffe Minnestrelen schudden het hoofd.

MAFFE MINNESTRELEN 1 & 2:

Gesprongen.

CLEMENTINE:

Van pure wanhoop.

MINNESTREEL 1:

En van doffe ellende!

MINNESTREEL 2:

Het publiek zag ons niet meer zitten.

MINNESTREEL 1:

En onze muziek nog minder.

TRIJNTJE TROELA:

Nu ja… Iedere artiest maakt vroeg of laat zo’n crisis door.

MINNESTREEL 1:

En nu zijn we door iedereen vergeten…

De Maffe Minnestrelen beginnen te huilen.

GRIETJE:

O, maar ik vond dat wel een leuk liedje, hoor… wat jullie daar zongen!

CLEMENT (in wanhoop):

Nee! Nee! Niet doen!

De Maffe Minnestrelen houden op slag op met huilen.

MINNESTREEL 1:

Echt?

MINNESTREEL 2:

Mannen! Hebben jullie dat gehoord?

MINNESTREEL 1:

Een leuk liedje, zei ze!

MINNESTREEL 2:

Dan spelen we er toch nóg eentje!

CLEMENT:

O!… Wat heb je nù gedaan!? Nu zijn ze écht niet meer te stoppen!

MINNESTREEL 1:

Lieftallige jongedame, mag ik u voorstellen… Onze grootste hit!

CLEMENTINE:

Dat liedje over Jan Zonder Vlees? Ja… leuk!… Da’s eens wat anders dan altijd dat stom gedoe over Clement de Kluizenaar!

GRIETJE:

Pardon, maar Jan Zonder Vlees… Moet dat niet zijn… Jan Zonder Vrees?

CLEMENTINE:

Jaja, dat wàs Jan Zonder Vrees. Maar toen maakte Jan dus eens een bootreisje, en tijdens de Duistere Middeleeuwen was dat geen pretje. Dat was gevààrlijk… Zó gevaarlijk zelfs, dat hij nadien veranderd is in Jan Zonder Vlees. Interessant hé?

GRIETJE:

Ja. Zeer. Heel erg.

MINNESTREEL 1:

Mogen wij dit liedje voor jou zingen, Grietje…? Om je te waarschuwen voor de gevaren van het maritiem transport tijdens de Duistere Middeleeuwen…?

CLEMENT:

Maar jongens toch! Dat is toch nergens voor nodig!?

GRIETJE:

Toch wel. Doe maar. Doe maar.

HET WAS AL IN DE MIDDELEEUWEN…

Koorzang. Ambiance + dans/uitbeelden.

Het was al in de Middeleeuwen
Zo rond een uur of twee, twee uur
Een ridder bevoer wilde zeeën
Dat kwam hem te staan zo duur.

Zijn scheepke ging nogal een gank
Op golven zo hoog als rotsen
De ridder werd daarvan zo krank
Zo krank dat hij moest kotsen.

Kotsgeluid + Kots-klots.

’t Was op één van de zeven zeeën
dat vergingen man en muis.
Het scheepke dat brak zo in tweeën
En dat was verre van pluis.

Nu moest hij ’n schoolslag demonstreren
En nog wel in ijltempo-o-oh.
Maar reizen deed hij om te leren
Ook voor een ridder is dat zo.

Het was al in de Middeleeuwen
Zo rond een uur of drie, drie uur.
Dat hij verzoop in wilde zeeën
Dat kwam hem te staan zo duur.

Lalala… (allen)
CLEMENT: (tot de Maffe Minnestrelen – maakt een eind aan hun lied)

Als dat brave meisje uit de éénentwintigste eeuw zonodig gewaarschuwd moet worden voor de gevaren van de Duistere Middeleeuwen, laat dat dan maar door mij doen. Dat is mijn job.
(tot het publiek)
Eén van de grootste gevaren van de Duistere Middeleeuwen, dames en heren, dat heeft te maken met de alomtegenwoordige kwelgeesten die daar rondhangen. En de gevaarlijkste, dat is zonder Kwal.

MINNESTRELEN:

Hihi.

CLEMENT:

Met Kwal wordt niet gelachen!

MINNESTREEL 1:

Maar wij lachen daar ook niet mee!

MINNESTRELEN:

Hihi.

MINNESTREEL 2:

Wij zingen daar gewoonlijk een liedje over.

CLEMENTINE:

Hihi.

MINNESTREEL 1:

En als je dat leuk vindt, Grietje, zouden wij dat graag voor jou zingen.

GRIETJE:

O ja, dat zou ik heel leuk vinden! Zeer erg heel leuk, eigenlijk!

CLEMENT:

Asjeblief, zeg! Niet alwéér hé!

KWAL DE KWELGEEST

Lead zang: MM of Trien. Koorzang.
Uitbeelden + dans: Kwal de Kwelgeest + ‘slachtoffers’ (ridders, trienen,…)

Als Kwal de Kwelgeest jou komt halen,
Dan hoor je zijn tanden, hoor je zijn tanden malen.
REFREIN Pas op voor de Kwelgeest
Of je bent er geweest!

Hoor zijn kaken, hoor zijn kaken kraken!
En zijn spinnenpoten lijken de grond niet te raken!
Kwal de Kwelgeest…
Jij vreselijk beest!

Hij springt je op de rug en je moet hem dragen,
Zo ver hij wil, stel maar geen vragen!
Kwal de Kwelgeest…
Jij vreselijk beest!

Hoor hem grommen, hoor hem grommen en blazen
Kaarsen uit, kaarsen uit van vechtersbazen.
Kwal de Kwelgeest…
Jij vreselijk beest!

Hij gromt dat hij komt, hij komt met je spelen.
Dan verdeelt hij je in twee gelijke delen.
Kwal de Kwelgeest…
Jij vreselijk beest!

Kwal de Kwelgeest plant je zonder genade
Een klauw of drie tussen je schouderbladen.
Pas op voor de Kwelgeest…
Of je bent er geweest!

Applaus van Grietje.

TRIJNTJE TROELA:

Maar ’t is natuurlijk niet allemaal kommer en kwal… euw kwél, hier bij ons, in de Duistere Middeleeuwen. (heeft het over zichzelf:) Ah nee… Met een beetje geluk, kom je hier vroeg of laat wel een schone fee tegen…

CLEMENTINE (tot Clement – wijst op Minnestreel 1):

Ik denk dat hij er net één gevonden heeft.

CLEMENT:

Als daar maar geen liedje van komt…

VOOR DE SCHOONSTE FEE

Lead zang: MM1 – die zingt voor Grietje.

Ah mijn Dolle Grietje,
Voor jou zing ik dit liedje,
’t Heeft een simpel melodietje
En toch is ’t geen akkefietje.
Ah mijn Dolle Grietje,
Mijn mooiste margrietje,
Maak van mij je vergeet-me-nietje
En je liefste satellietje.

Want jij bent de schoonste fee,
Zo zie je ze alleen op de TV
Kom ga met me op toernee
Ola-olé…

Ah mijn Dolle Grietje,
‘k ben zo groen als een grassprietje
maar ‘k kleur als een rood bietje
bij dit liefdesliedje.
Ah mijn Dolle Grietje,
Eet met mij een patat-frietje
Of voor mijn part een biscuitje,
Dan drinken we samen uit één rietje.

Want jij bent de schoonste fee,
Kom nu gauw met me mee
’t Is plezanter met z’n twee
Zeg nou niet nee…

Ah mijn Dolle Grietje,
Betover mij want ik bied je
Mijn liefde in dit liedje
Tot je pratende parkietje
Ah mijn Dolle Grietje
Tot je fameuze favorietje
Tot je enig parasietje
Tot je eeuwige deugnietje.

Want jij bent de schoonste fee
Veel schoner dan doorsnee
Met je ogen van ree
Hup-hupsakee…

Grietje en Minnestreel 1 zitten elkaar in de ogen te kijken.

CLEMENTINE:

Zie nu eens. Die twee hebben elkaar precies betoverd.

CLEMENT:

Toveren, toveren… Spreek mij niet meer van toveren! Daar komen alleen maar ongelukken van!

TRIJNTJE TROELA:

Is dat zo?

CLEMENT:

Dat is zo! Neem mijn geval nu! Of ben je al vergeten hoe ik hier terecht gekomen ben, in deze vergeetput?

TRIJNTJE TROELA:

Nee…

TRIEN 1:

Maar ik ben het wél al vergeten, Clement! Ik ben ook niks voor niks een Truttige Trien, hé!

TRIEN 2:

Ja! En ik ook!

TRIEN 3:

Vertellen, Clement! Vertellen!

CLEMENT:

Wel euh… als jullie er zo op aandringen… Grààg!… Luister… Dat zat zo… In de twaalfde eeuw woonde ik nog niet in deze vergeetput, maar in een kluis, zoals iedere kluizenaar. En ik was ook nog lang niet door iedereen vergeten. Integendeel zelfs, ik was heel beroemd.

CLEMENTINE:

Dat kwam omdat hij in dienst was van koning Krik met de IJzeren Kruk…

CLEMENT:

De 2de van Saxofonië!

CLEMENTINE:

En de 6de van Pekinezië.

TRIJNTJE TROELA:

Mmm, dat was toch die koning die op twee tronen tegelijk zat, nietwaar? Met zijn linkerbil op die van Saxofonië en met zijn rechter op die van Pekinezië.

CLEMENT:

Precies.

TRIEN 2:

Had die dan ook twee kronen op zijn hoofd?

TRIEN 7:

Links die van Saxofonië?

TRIEN 8:

En rechts die van Pekinezië?

CLEMENT:

Zeer juist, truttige trientjes. Maar goed, met, met die Koning Krik met de IJzeren Kruk, daar moest je serieus mee op je tellen letten hé, want dat was geen normale. Dat was integendeel een wrede, hardvochtige, tirannieke, onvoorspelbare, kwaadaardige…

CLEMENTINE:

… vorst.

CLEMENT:

Zijn vijanden liet hij, als ze veel geluk hadden, voor de rest van hun leven in een vergeetput werpen, zoals deze hier. En dat is dus wat ook mij…

CLEMENTINE:

… ons…

CLEMENT:

… overkomen is.

CLEMENTINE:

Maar al bij al hebben we nog veel geluk gehad, want als je als vijand van Koning Krik met de IJzeren Kruk iets minder geluk had, dan liet hij je simpelweg onthoofden.

TRIJNTJE TROELA:

Dat was dan toch de korte pijn.

CLEMENT:

Of op de brandstapel zetten!

TRIEN 6:

Tsja… Dat duurde al iets langer.

CLEMENT:

Of vierendelen!

TRIEN 2:

Deed dat veel pijn?

TRIEN 1:

Nogal, denk ik.

CLEMENT:

Vierendelen, dat ging zo: dan kreeg je om je polsen en je enkels een touw, en dan stond er aan het eind van ieder touw telkens een flink uit de kluiten gewassen boerenpaard, en dan riep er iemand “ju”, en dan hing jij daartussen.

CLEMENTINE:

En dat kon zeer ongezond zijn.

CLEMENT:

Je ging daar zelfs van dood!

TRIEN 6:

Maar wat had jij dan mispeuterd, Clement?

CLEMENT:

Niks.

CLEMENTINE:

En ik nog veel minder!

CLEMENT:

Ik werkte toen nog als een soort hoftovenaar voor Koning Krik met de IJzeren Kruk.

CLEMENTINE:

Hij deed allerlei wetenschappelijke experimenten voor die wrede, hardvochtige, tirannieke, kwaadaardige…

TRIJNTJE TROELA:

Vorst.

CLEMENT:

En op een keer was ik er dus in geslaagd al het goud van Koning Krik om te zetten in lood.

TRIEN 1:

Bravo! (applaus)

CLEMENT:

Jaja, dat was een hele prestatie, dat mag je wel zeggen… Maar vreemd genoeg was koning Krik daar helemaal niet tevreden mee. Integendeel, hij liet mij zelfs in deze vergeetput werpen. En mij niet alleen hé!

Hein de Hofnar komt op.

HEIN:

Neenee! Mij ook!

MINNESTREEL 2:

En dat kwam zo!

’T ZIJN LAPPEN

Lead zang (strofes): MM 1, 2 – Trienen 1, 2
Koorzang (refrein): koor. Uitbeelding + ambiance/dans: Hein + de Trienen.

’t Zijn lappen
want Zotskap Hein
viel van de trappen.
Och Here
waarom moest arme Hein
zich zo bezeren?

REFREIN ’t Zijn lappen, ‘t zijn stoten,
Ocharme, zijn poten.
Hij valt nooit op zijn bips,
zit altijd in het gips.

Een schande,
de koning zag zijn zot
niet zo zacht landen.
Maar huilen
deed de koning niet
om al die builen.

REFREIN

’t Zijn toeren
met die arme Hein,
sapperdeboere!
Bij elke mop
van Zotskap Hein
krijgt hij op zijn kop!

REFREIN

Ach, zut!
De koning gooide Hein
in de vergeetput!
’t Wil lukken,
want Zotskap Hein
loopt nu op krukken.

REFREIN
CLEMENT:

Jaja, koning Krik was een tirannieke, wreedaardige, hardvochtige en gevaarlijke…

CLEMENTINE:

Vorst…

CLEMENT (tot Hein):

Vertel ons Grietje hier maar eens wat voor een tirannieke…

TRIJNTJE TROELA:

Enzovoort-vorst…

CLEMENT:

… die koning Krik wel was! Waarom heeft hij jou bijvoorbeeld in deze vergeetput geworpen?

HEIN:

Omdat ik te veel domme moppen vertelde over prinses Marmelade.

TRIEN 6:

Prinses wie…?

TRIJNTJE TROELA:

Marmelade… De blonde dochter van de koning! Hij vertelde te veel domme moppen over de blonde dochter van de koning!

HEIN:

Zoals, om maar iets te zeggen… Waarom gooit een dom blondje een emmer water over haar computer?… Kan ze surfen op internet!

Niemand lacht.

HEIN (treurig):

Zie je wel. Niemand begreep mijn moppen hé. Ikzelf ook niet, eigenlijk. Dat komt omdat ik geniaal ben. Zo geniaal dat ik mijn eigen moppen niet begrijp. Zeg nu zelf… Waarom zet een dom blondje haar bril af bij een alcoholcontrole?… Dat scheelt weer twee glazen!…

Niemand lacht.

HEIN:

Voilà. Niemand snapt mij. Ik ben geniaal. Ik snap zelfs mijn eigen moppen niet. En dat deed de koning ook niet. En daarom… Waarom werpt een dom blondje broodkruimels in het toilet?… Voor het WC-eendje.

Niemand lacht.

HEIN (begint te huilen):

Ik ben zo ver vooruit op mijn tijd dat niemand in staat is mijn moppen te begrijpen, zelfs ik niet! En als je met de moppen van je hofnar niet kan lachen, wat doe je daar dan mee als je een beetje koning bent!?… Dan werp je die in een vergeetput hé!… Want hoe kan je zien dat een dom blondje een email probeerde te versturen?… Er zit nog een enveloppe in haar floppy-drive!

Niemand lacht.

HEIN (wanhopig):

Waarom neemt een dom blondje een doorzichtige brooddoos mee als ze gaat werken?

CLEMENT:

O, maar dat deed ik ook, hoor, toen ik nog kluizenaar was! Dan kon ik zien of ik naar het werk ging of van mijn werk kwàm!

HEIN:

Ja, maar jij bent dan ook niet voor niks een zeer geleerde kluizenaar, hé Clement! Maar zo’n simpele koning als Kruk met de IJzeren Krik… of Krik met de IJzeren Kruk, want zo liet hij zich ook wel eens noemen… die snapte dat van geen kanten. Neem nu bijvoorbeeld… Waarom heeft een dom blondje nooit ijsblokjes in huis?

CLEMENTINE:

Nee, dat weet hij ook niet…

TRIEN 1 (voorzichtig):

Omdat ze het recept niet kent…?

HEIN (verrast):

Omdat ze…? Hoe weet jij dat?

TRIEN 1 (fier):

Misschien bén ik er wel één! Een dom blondje, bedoel ik!

HEIN:

Of anders… Anders ben jij even geniaal als ik… Eindelijk iemand die mij begrijpt!

Hij sluit Trien 1 in zijn armen.

HEIN:

Waarom ververst een dom blondje de luier van haar baby maar één keer in de maand?

TRIEN 1:

Waarom ververst een dom blondje de luier van haar baby maar één keer in de maand? Tsja, als er op de doos zou staan ‘tot tien kilo’, dan denk ik dat… neem nu dat de gemiddelde babydrol 100 gram weegt… en dat zo’n baby het twee keer per dag in zijn luier doet… dus dat maakt 200 gram per dag… en je vermenigvuldigt dat met 30… dan heb je tien kilo drol in de maand… en op die doos staat tot tien kilo… wel… dan zou ik die luier toch ook maar om de anderhalve maand vervangen!

HEIN:

’t Is niet waar hé! ’t Is niet waar! Ik heb haar eindelijk gevonden! Eindelijk iemand die mij begrijpt! Iemand iemand die even geniaal is als ik!

Hij maakt met Trien 1 een rondedansje, en dan beginnen ze diep in elkaars ogen te kijken (Grietje en Minnestreel 1 zijn daar ook nog steeds mee bezig).

CLEMENT (afgunstig):

Lap, nóg een koppel.

MINNESTREEL 2:

Als we nog es een liedje zongen, hé?

TRIJNTJE TROELA (afgunstig op de “koppels”):

Ja, goed idee!

CLEMENT:

Vind je?

De Koningin komt op, samen met Koning Kruk.

KONINGIN:

Wat dachten jullie van de Ballade van de Vierkante Tafel? Die gaat ook over Koning Krik met de IJzeren Kruk… en niet te vergeten: ook over mezelf, natuurlijk, zijn koningin.

TRIJNTJE TROELA:

Vindt u dat wel een goed idee, majesteit?

KONINGIN:

Waarom zou ik dat geen goed idee vinden? Ten slotte wordt in dat liedje toch bezongen hoe ik hier in deze vergeetput ben terechtgekomen?

TRIJNTJE TROELA:

Ja, maar…

KONINGIN:

Tuttutje, trutje…

TRIJNTJE TROELA:

Pardon, majesteit, maar ik ben wel Trijntje Troela hé… en dit hier zijn mijn Truttige Trienen.

KONING KRIK:

Dat raakt mijn kouwe kleren niet, Troeltje. Ik wens de Ballade van de Vierkante Tafel te horen... en mijn wens is altijd en voor al mijn onderdanen een bevel geweest, dus zingen zullen jullie!

GRIETJE:

Waar gaat die ballade eigenlijk over, Majesteit?

KONINGIN:

Ah! Goede vraag! De Ballade van de Vierkante Tafel vertelt dus het verhaal van mijn gemaal, koning Krik, die de scepter zwaaide over een zeer uitgestrekt rijk.

Koning Krik en zijn Koningin beelden uit:

KONINGIN:

Op een keer zwaaide hij zo vervaarlijk met die scepter, in de vorm van een ijzeren kruk, dat hij een sauspannetje aan scherven stootte! De saus bevlekte mijn zondagse kleed en ik moest dus dringend uitkijken naar een nieuwe jurk.

KONING KRIK:

Nu moeten jullie weten dat ik dus samen met mijn ridders over dat rijk van mij regeerde, en dat we dat deden terwijl we aan een grote vierkante tafel zaten, die in het midden van onze troonzaal stond… Er werd dan ook met veel ontzag over mijneigen mijzelve en mijn ridders gesproken als over Koning Krik en de Ridders van de Vierkante Tafel… Maar op een kwaaie dag bleek deze beroemde Vierkante Tafel ineens verdwenen te zijn…

KONINGIN:

En daarover, beste vrienden, gaat de Ballade van de Vierkante Tafel… Want ik had dus dringend een nieuwe jurk nodig, aangezien m’n ouwe onder de saus zat en…

HEIN:

En de wasmachine nog niet uitgevonden was, in de Duistere Middeleeuwen.

Niemand lacht, behalve Grietje. Iedereen kijkt kwaad naar Hein de Hofnar.

HEIN:

Heb je ‘m? Heb je ‘m echt?

GRIETJE:

Ja, ik vind dat wel grappig. Omdat de wasmachine nog niet uitgevonden was. (lacht)

TRIJNTJE TROELA:

Ha-Ha.

HEIN:

Dan ben jij ook een genie? Of je tijd ver vooruit?

TRIJNTJE TROELA:

Neenee, daar heeft het niks mee te maken. Ze komt gewoon uit de éénentwintigste eeuw.

HEIN:

O… Als het dat maar is.

De Koningin schraapt de keel.

KONINGIN:

Waar was ik gebleven? O ja… Ik heb die Vierkante Tafel van ons dus maar geruild voor een kostbaar brokaten gewaad zonder sausvlekken…

KONING:

… en ik heb mijn gemalin in deze vergeetput laten werpen.

KONINGIN:

Maar na een tijdje kon mijn Krikje mij niet meer missen… Is ’t niet waar, hé Krukje?

KONING:

’t Is waar… ’t Is zeer heel erg waar.

KONINGIN:

En toen is hij mij achterna gesprongen…

KONING:

Zo is dat. Maar laat mijn ongeluk de pret niet drukken! Integendeel! Maestro’s! Music Please!

DE DIEFSTAL VAN DE VIERKANTE TAFEL

Lead zang: Trien/Koningin – MM 2/Koning Kruk
Koorzang + ambiance + uitbeelden: Koningin, Koning Kruk, Trienen, ridders, dienstmeiden,…

Hoor hoe ‘k een liedje zing Koningin
Over onze luxe li-iving,
Verkwanseld aan ‘n vreemde kwant
Heb ik het Tafelvierkant!
Ai-ai Oei-oei-oei-oei Aiaiai en oeioeioei! Allen
“Waar is de trots van de troon? Kruk
En het juweel aan mijn kroon?
Ah, mijn mooiste meubelstuk!”
Kwekte hij kwaad, koning Kruk. Koningin

De Vierkante Tafel is verdwenen! Allen
Wij knarsetanden en wij wenen!
Verdwenen!

“Geruild voor een duur gewaad Koningin
heb ik uw dierbaar hui-uisraad.”
“Wat moet ge zijn om zoiets te doen?” Kruk
“Een trut, een troela en een oen!” Koningin
Ai-ai Oei-oei-oei…
Mijn gemaal riep zijn ridders bijeen: Koningin
Baldeween het Stalen Scheenbeen
En Wilfried met de Weke Darm,
Die blies heel hard alarm.

De Vierkante Tafel, zij is weg! Allen
Is dat nu geen brute pech?
Z’is weg!

Ze trokken door het hele land Koningin / ridders heroveren de tafel
En vonden zo het Tafelvierkant.
Ze stuurden het terug met de post
En kwamen er achteraan gehost.
Jippieja-jippiejahé, jippieja-jippiejaho…
Er werd gehouden een banket dienstmeid brengt wafels op
Op ’t kasteel was ‘t dolle pret.
Gezeten rond de Vierkante Tafel
Aten wij vrolijk een suikerwafel.

Terug is de fleur van ’t interieur Allen
En ’s konings goed humeur!
Zijn goed humeur!

Jippieja… Karel de Kale richt zich tot “het publiek” op het podium .

KAREL:

Dames en heren, mag ik mij even voorstellen? Mijn naam is Karel de Kale, en ik heb die naam niet gestolen, zoals u kunt zien.

KONING KRIK:

Hij heeft ‘m gekocht!

KAREL:

Dit in tegenstelling tot die koning uit de Duistere Middeleeuwen, die andere Karel… die heeft zijn naam wel degelijk gestolen, want ten eerste hàd hij nog haren en ten tweede was ik de eerste met die naam. Nu goed, ik ben dan ook maar een eenvoudig ridder, nietwaar, en die andere Karel, dat was een koning. Maar bon, ik zei dus al dat ik mijn naam niet gestolen heb, en daar is geen woord van gelogen.

TRIJNTJE TROELA (tot de Minnestrelen):

Zeg, maar hebben jullie daar ook geen liedje over?

KAREL:

Over de manier waarop ik aan mijn naam kwam?

MINNESTREEL 1 & 2:

Yep!

KAREL:

Echt waar?

MINNESTREEL 1:

Echt!

MINNESTREEL 2:

Waar!

KAREL:

Over de draak met zijn zes koppen?

TRIJNTJE TROELA:

Spelen, jongens! Spé-len! Spé-len!

CLEMENT:

Néé!

Maar de Minnestrelen hebben het volgende lied al ingezet. Karel de Kale en een Draak met Zes Koppen beelden het uit:
DE DRAAK MET ZES KOPPEN/ HOE KAREL DE KALE AAN ZIJN NAAM KWAM

Lead zang: MM 1 of Trien 1 + MM 2 of Trien 2 (Draak)
Uitbeelding: Draak met Zes Koppen & Karel.

Er was eens een draak, een draak met zes koppen,
Dat was nogal een monster, monsterachtig figuur.
Hij kwam nogal eens wild en woest op de proppen
en elke kop, die spuwde dan vuur.
Op een kwaaie dag, het viel te vermoeden,
toen werd hij nog kwader, nog kwader dan kwaad.
Zijn lijf zag rood en oranje van woede,
zijn ogen verbleekten van withete haat.

Hij begon toen hard, ja heel hard te grommen,
hij leek me totaal, ja helemaal overstuur.
Maar ‘t was dan ook een ramp en een schande, verdomme.
Want niet één van zijn zes koppen, die spuwde vuur.
Wat had hem nu toch zo zwaar kunnen storen?
Hoe was het mogelijk, hoe kon het bestaan?
Niemand die het wist, maar ik kon het horen.
Hij fluisterde het mij toe in zijn drakentaal.

“Mijn lucifers, mijn lucifers verdorie
‘k Ben ze verloren, ‘k krijg mijn vuurtjes niet aan.
Mijn lucifers, mijn lucifers verdorie.
‘k Ben ze verloren, ‘k krijg mijn vuurtjes niet aan.”

Ik heb die arme draak dan maar een vuurtje gegeven
Hij kleurde verlegen, hij fleurde helemaal op.
Hij begon van vreugde zelfs te rillen en te beven
En zie daar kwam al een vlam uit elke kop!
Hij toen begon hard, heel hard te blazen
En zijn zes tongen spuwden vuurrode vlammen
En het zal u misschien een klein beetje verbazen
Maar sindsdien moet ik mijn haar niet meer kammen!

En hij zei:
‘Jammer van de haren, sorry meneer.
Maar dank u voor het vuurtje, ik dank u zeer.
Het spijt me van uw haren, dat zal ik nooit meer doen.
Kom hier dan krijg je van mij een vurige zoen.’

Zie je soms een draak, een draak met zes koppen,
En is dat een monster, een monsterachtig figuur.
En komt die nogal wild en woest op de proppen
en spuwt elke kop, spuwt elke kop vuur.
Maak dan dat je wegkomt voor hij je kan bestralen
Want als die tongen vuurrood gaan vlammen
Dan noemen ze jou straks ook Karel de Kale
En moet jij straks ook je haar niet meer kammen.

GRIETJE (tot Trijntje):

Dat begint hier behoorlijk overbevolkt te geraken in deze vergeetput, hé. Vind je niet?

TRIJNTJE TROELA:

Mmm… Deze put is altijd nogal populair geweest. Vanwege de ambiance hé.

TRIEN 8:

Zit je niet in de put, tsja… dan mag je echt wel in de put zitten!

TRIJNTJE TROELA:

Hier is ’t altijd ambiance!

HEIN:

Weet je bijvoorbeeld waarom de Duistere Middeleeuwen de Duistere Middeleeuwen genoemd werden?

GRIETJE:

Nee…

HEIN:

Omdat het elektrisch licht nog niet was uitgevonden, natuurlijk!

Niemand lacht, behalve Grietje. Karel schraapt de keel en begint te vertellen (de ridders beelden uit).

KAREL:

Wat ik vertellen wilde… Op een goeie dag maakte Gerard Hazenhart dus een testritje met het paard dat hij gekregen had van Baldeween het Stalen Scheenbeen. Dat paard, dat was het beroemde Peird Totale.

En Gerard deed zijn testritje aan het hof van Diederik met de Dikke Darm.

KONINGIN:

Dat was de zoon van Erik met de Endeldarm.

KAREL:

Daarbij trappelde Gerard Hazenhart op zijn Peird Totale de moestuin van Diederik met de Dikke Darm tot euh…

KONING KRIK:

… moes…

KAREL:

… en ploegde Peird Totale ook diepe voren door het met veel zorg aangelegde gazon van Diederik met de Dikke Darm. Man en paard legden zich bovendien ook nog in een paar bochten en knalden tegen een stuk of wat bomen, die prompt vervaarlijk krakend doormidden braken.

KONING KRIK:

Wat is daar nu zo bijzonder aan?

KAREL:

Bah… Niks, zult u zeggen…

KONING KRIK:

Inderdaad! Niks!

KAREL:

Maar toch begon dit onschuldig spelletje danig op de zenuwen te werken van Wilfried met de Weke Darm…

KONINGIN:

Dat was de zoon van Diederik met de Dikke en de kleinzoon van Erik met de Endeldarm.

KAREL:

Wilfried schreed dan ook plechtstatig naar voor.

Wilfried doet dat.

KAREL:

En hij sprak:

WILFRIED:

Wie zal dat vergoeden!?

GERARD:

Stuur de rekening maar naar mijn papa!

KAREL:

… zei Gerard Hazenhart, die eveneens plechtstatig naar voor geschreden was.

Gerard schrijdt naar voor en herhaalt:

GERARD:

Stuur de rekening maar naar mijn papa!

WILFRIED:

Geen haar op mijn hoofd dat daaraan denkt! Geef uw Peird Totale aan mij en we spreken er niet meer over! Oké?

GERARD:

U bent niet goed wijs, zeker? Peird Totale is van mij en blijft van mij!

WILFRIED:

Deze brute weigering kan u de kop kosten, Gerard Hazenhart!

GERARD:

Pas maar op dat ik ù geen kopje kleiner maak, Wilfried met de Weke Darm!

KAREL:

Tsja, dat Peird Totale waar ze zo ruzie om maakten – dat was natuurlijk niet het eerste het beste.

TRIJNTJE TROELA:

Als ik het me goed herinner, hebben de Maffe Minnestrelen nog verscheidene hits gescoord met liedjes, opgedragen aan Peird Totale.

MINNESTREEL 1:

Overschot van gelijk, Trijntje!

MINNESTREEL 2:

En dit is er eentje van!
PEIRD TOTALE

Lead zang: naar believen Trien 1/ MM 1 of anderen.
Koorzang: naar believen.
Uitbeelden: ridders + truttige trienen + Peird Totale?

Ik haal je nu, ik haal je van stal
Peird Totale, jij prachtig paard.
Ik haal je nu, ik haal je van stal,
Peird Totale, prachtig paard.
Jij telt meer dan tien PK,
Peird Totale, jij krachtig paard.
Jij telt meer dan tien PK,
Peird Totale, krachtig paard.

Dan draven wij door berg en dal,
Peird Totale, ah prachtig paard.
Dan draven wij door berg en dal,
Peird Totale, prachtig paard.
Dan trekken wij op kruisvaart,
Peird Totale, ah machtig paard.
Dan trekken wij op kruisvaart,
Peird Totale, machtig paard.

Jij bent meer dan een koninkrijk waard,
Peird Totale, mijn prachtig paard.
Jij bent meer dan een koninkrijk waard,
Peird Totale, machtig paard.
Geen enkel ros dat is zo rap
Als Peird Totale, mijn krachtig paard.
Geen enkele knol is zo knap…
Ah Peird Totale, prachtig paard!

Geen enkel model is zo sportief
Als Peird Totale, mijn machtig paard.
Geen enkel model is zo lief…
Ah Peird Totale, prachtig paard!

KAREL:

Maar goed, het ene woord bracht dus het andere mee…

KONING KRIK:

… en om een lang verhaal kort te maken:

KAREL:

Gerard Hazenhart en Wilfried met de Weke Darm trokken hun slagzwaard, en die twee beroemde dolende ridders, die twee boezemvrienden ook, die begonnen zo’n beetje te duelleren op leven en dood…

WILFRIED:

Zoals dat de gewoonte was tijdens de Duistere Middeleeuwen als een ridder zich beledigd voelde door een andere ridder…

GERARD:

Of omgekeerd.

KAREL:

Gerard Hazenhart sloeg tijdens het duelleren het hoofd van Wilfried met de Weke Darm af.

Dit gebeurt achter de scène, met een ijzingwekkende kreet. Gerard verschijnt.

GERARD:

Per ongeluk eigenlijk.

KAREL:

Dat is zo, want in normale omstandigheden was Gerard Hazenhart…

GERARD:

Mijn naam zegt het al…

KAREL:

… altijd de eerste om het hazenpad te kiezen als er zo’n beetje geduelleerd moest worden op leven en dood. En in dezelfde normale omstandigheden zou Wilfried met de Weke Darm het ook voldoende gevonden hebben om gewoon heel hard alarm te blazen…

Wilfried verschijnt, zonder hoofd.

WILFRIED:

Dat was mijn specialiteit!

En hij blaast heel hard alarm.

WILFRIED:

Ik zou de ruzie vervolgens laten beslechten hebben door mijn vader Diederik met de Dikke of mijn grootvader Erik met de Endeldarm, en dat zou het einde van dit verhaal geweest zijn.

GRIETJE:

Maar dit waren geen normale omstandigheden?

KAREL:

Dit waren abnormale omstandigheden, zeer juist bekeken, Grietje! Gerard Hazenhart had die hebberige Wilfried met de Weke Darm trouwens ook alleen maar eventjes de schedel de schedel willen klieven…

GERARD:

Niet te diep, gewoon om hem een lesje te leren. Of als het echt niet anders kon, zou ik hem wel een minder belangrijk lichaamsdeel afgehakt hebben.

KONING KRIK:

Maar dit waren dus geen normale omstandigheden, dit waren abnormale omstandigheden… Zeg, laat het hier een beetje vooruit gaan, hé!

KAREL:

En zie!… Daar was het hoofd van Wilfried met de Weke Darm dus al in het stof gerold. (wijst achter de scène)

Wilfried valt dood op de scène. Gerard gaat zijn hoofd halen.

KAREL:

Nu goed, gedane zaken nemen geen keer, en dus legde Gerard Hazenhart het hoofd zorgzaam bij de rest van Wilfrieds ontzielde lichaam, op een eenvoudige boerenkar die hij, vergezeld van een boodschap…

GERARD:

Om uit te leggen hoe het jammerlijk ongeval was kunnen gebeuren…

KAREL:

… naar het hof van Diederik met de Dikke Darm stuurde. De tekst van deze historische brief is bewaard gebleven. Hij luidde aldus:

GERARD:

“Geachte Heer, uw zoon Wilfried heeft zich een beetje verwond bij het spelen. Nu is hij zijn hoofd kwijt. Gelieve contact op te nemen met de agent van uw familiale verzekering. Hoogachtend, Gerard Hazenhart.”

KAREL:

En vervolgens koos Gerard Hazenhart het Hazenpad.

Dat doet hij.

KAREL:

Diederik met de Dikke Darm ontstak in een afschuwelijke woede toen zijn zoon Wilfried met de Weke Darm zo thuiskwam zonder hoofd.

DIEDERIK:

Ah ja, hoe zou je zelf zijn. Dat was helemaal geen gezicht!

KAREL:

Op staande voet rustte hij samen met zijn vader Erik met de Endeldarm en een verre neef, Daniel met de Dunne Darm, een heel leger uit.

DIEDERIK:

Het werd een bitsige en bloedige strijd, dat kunt u zich wel voorstellen…

KAREL:

Gerard Hazenhart kreeg de hulp van Baldeween het Stalen Scheenbeen…

Baldeween stoot een oorlogszuchtige kreet uit.

KAREL:

… en van Roeland met de Ene Tand…

Iedereen kijkt rond: waar is Roeland met de Ene Tand?

KAREL (nadrukkelijk):

En van Roeland met de Ene Tand!

BALDEWEEN:

Roeland, waar zit ge?

WILFRIED:

D’r is geen Roeland om dat hier te spelen. We waren niet met genoeg jongens en de regisseur heeft gezegd dat we Roeland mochten schrappen.

KAREL:

Enfin, zo duurde de oorlog tussen de twee oorlogvoerende partijen dus vele, vele jaren.

BALDEWEEN:

Het pleit raakte maar niet beslecht en na een aantal jaren was de pret er ook volledig af.

KAREL:

Toen schreed Diederik met de Dikke Darm op een mooie dag plechtstatig naar voor en sprak:

DIEDERIK:

Heren!

KAREL:

Zijn schedel begon er al behoorlijk gespleten uit te zien, zoals u kunt merken.

DIEDERIK:

Maar dat kon mij geen barst verdommen. Integendeel!

KAREL:

Want hij sprak:

DIEDERIK:

Heren! Dit kan hier zo niet doorgaan! Een andere oplossing is aangewezen!

KAREL:

Alle krijgsmakkers lieten de wapens zakken, en ze luisterden vol overgave naar de ridder die deze wijze woorden gesproken had. Er viel zelfs een eerbiedige stilte…

Stilte.

DIEDERIK:

Waarom bekijken jullie me allemaal zo?

KAREL

… vroeg Diederik met de Dunne Darm, toen hij vond dat die eerbiedige stilte lang genoeg geduurd had. Zijn voorraad wijze woorden was namelijk beperkt en na de vorige uitspraak geheel uitgeput.

Op dat ogenblik redde Baldeween het Stalen Scheenbeen de situatie. Hij schreed op zijn beurt plechtstatig naar voor en sprak:

BALDEWEEN:

Heren! Diederik met de Dikke Darm heeft gelijk! Laat onze ledematen niet langer door de lucht laveren! Laten wij, met andere woorden, een einde maken aan deze vreselijke oorlog en vrede stichten! Laten wij, kortom, weer de vrolijke vrienden worden van weleer, en luisteren naar een lied waarin onze heldendaden bezongen worden! Is dat geen goed idee?

ALLE RIDDERS:

Prima idee, Baldeween!

KAREL:

En zo geschiedde…
WILFRIED MET DE WEKE DARM

Lead zang: MM1 of 2 of Trien 1 of 2.
Uitbeelden + dans: alle truttige trienen + alle ridders/koning Krik, etc…

Hij was de zoon van Diederik,
Van Diederik met de Dikke Darm.
Hij was de kleinzoon van Erik,
Van Erik met de Endeldarm.
’t Was Wilfried met de Weke Darm,
die blies heel hard, heel hard alarm.

Hij was bevriend met Baldeween,
Baldeween met het Stalen Scheenbeen.
En ook met ridder Roeland,
Roeland met de Ene Tand.
Met het zwaard in de hand
Zwierven zij door ’t ganse land.

Daar was ook Gerard Hazenhart,
Die ging altijd heel hard van start
Vooral wanneer Jan Zonder Vlees
Weer eens uit zijn graf verrees
Blies Wilfried met de Weke Darm
Wel zééééér hard alarm.

Zij waren in dienst van Koning Kruk,
Koning Kruk met de IJzeren Krik.
Koning Kruk was niet goed snik
Ze kregen het enorm druk.
En Wilfried met de Weke Darm
Die blies dan telkens weer alarm.

Hij kwam op tegen tirannie!
Men kreeg hem nooit onder de knie!
Hij hoorde bij d’aristocratie!
Hij verdient al onze sympathie!
Want hij blies telkens weer alarm!
Wilfried met de Weke Darm!

GRIETJE:

Clement, ik heb een klein vraagje…

CLEMENT:

Ik luister, Grietje…

CLEMENTINE:

En ik luister ook. Maar ja, of er iemand naar mij luistert, dat is een ander paar mouwen…

GRIETJE:

Ik vind dat ik nu wel lang genoeg in deze vergeetput gezeten heb.

MINNESTREEL 1:

Ik vind dat ook.

GRIETJE:

Het begint hier trouwens stilaan overbevolkt te geraken.

TRIJNTJE TROELA:

Ik heb het gezegd hé. Altijd ambiance, bij ons hier in deze vergeetput!

GRIETJE:

Ja, maar ik vind dat ik toch zo zoetjesaan wel genoeg gezien heb van de Duistere Middeleeuwen, Trijntje.

CLEMENT:

Wie niet…

GRIETJE:

Ik zou nu graag terugkeren naar mijn eigen eeuw, de éénentwintigste. Heel erg zeer graag, eigenlijk.

MINNESTREEL 1:

En ik zou er niets op tegen hebben als ik mee zou moeten gaan met haar.

CLEMENT:

Ah… zit dat zo?

Grietje en de Minnestreel geven elkaar een hand.

GRIETJE & MINNESTREEL 1:

Ja, dat zit zo.

CLEMENT:

Mmm… het is niet gemakkelijk, wat je daar vraagt, Grietje. Vroeger, ja, vroeger, toen ik nog in mijn kluis woonde en werkte als hoftovenaar voor Koning Kruk, toen kende ik wel een paar toverspreuken die je naar een andere tijd of zelfs uit een vergeetput konden flitsen, maar nu… ’t Is dat ik hier al zo lang in die vergeetput zit, hé…

CLEMENTINE:

Hij is bang dat hij ze vergeten is.

TRIJNTJE TROELA:

Maar als de Maffe Minnestrelen nu een beetje zouden helpen? Met een streepje muziek?

CLEMENT (vol afgrijzen):

Met een streepje muziek?

TRIJNTJE TROELA:

Om je in de juiste stemming te brengen… Misschien dat je je dan weer alles herinnert!

CLEMENT:

Maar stel dat wij dan met z’n allen naar de éénentwintigste eeuw geflitst worden! Wat dan?

CLEMENTINE:

Ja… Wat dan?

TRIJNTJE TROELA:

Alles is beter dan hier in deze vergeetput te zitten, Clement. Want op de duur… alle dagen ambiance, dat gaat ook vervelen hé.

CLEMENT:

Mmm, als je ’t zo bekijkt…

GRIETJE:

Proberen we het?

CLEMENT:

We proberen het! Maar dan moet iedereen wel meedoen, hé!…

ALLEN:

Wij doen mee!

CLEMENT:

Beloofd?

ALLEN:

Beloofd!

CLEMENT:
Ik moet nog wel een simpele toverspreuk kunnen uitspreken, geloof ik… Eén die overal goed voor is… En het enige wat jullie dan moeten doen, is de toverspreuk samen met mij zeggen…

MINNESTREEL 1:

… zingen…

CLEMENT:

En ondertussen je ogen stijf dicht houden en heel hard wensen wat je het liefst van al zou willen.

GRIETJE:

En dan komt dat uit?

CLEMENT:

Als iedereen meedoet wel, ja.

GRIETJE (tot de personages op het podium en tot het publiek:)

Iedereen doet toch mee hé?

ALLEN:

Iedereen doet mee!

TOVERSPREUK

Lead zang: MM1 (1) – Trien 1 (2) – Koorzang: voltallig koor.
Uitbeelden: Clement & Clementine (zij mimeren ook dat ze zingen).

Ik wil regen, ik wil geen zon. (1)
Hij bedoelt: geen regen, hij wil zon. (2)
En ik wou ook dat ik vliegen kon.
Ja, ik wilde dat ik heel ver vliegen kon.

Hocus Pocus (Allen)
Rebus Kwibus
Cactus Krokus
Bollebocus
En omnibus Pilatus Pardon
Carolus, kus van Karton
Bombardon Kamele-o-on
In Fiscus Claxo-on

Ik wil dat goud verandert in lood. (1)
Dat lood verandert in goud, idioot! (2)
Je hebt gelijk… sapperloot! (1)
Want anders sta ik weer in ’t rood!

Hocus Pocus (Allen)
Rebus Kwibus
Cactus Krokus
Bollebocus
En omnibus van een despoot!
Carolus kus een hanepoot!
Hocus Pocus Pilatus Pilo-oot!
Wat ben ik toch een malloo-oot!

Muziek stopt.

GRIETJE:

Het is precies nog niet zeer heel erg goed gelukt.

CLEMENT:

Ah nee, want dat was ik nog vergeten te zeggen… Je moet die toverspreuk 7863,4 keer herhalen, anders werkt ze niet.

GRIETJE:

7863,4 keer? Ken je er dan geen die een beetje sneller gaat, Clement?

CLEMENT:

Bah…

GRIETJE:

Zelfs geen zeer heel erg veel klein beetje sneller?

CLEMENT:

Euh… Ja… Wacht… ‘k Zal het proberen… ‘k Heb er één gevonden, denk ik…

Muziek herneemt.

Uit deze vergeetput, tover ons weg! (1)
Over berg en dal, over hei en heg!
Tover ons nu naar Grietjes tijd!
Tot ons aller groot jolijt!

Hocus Pocus (Allen)
Rebus Kwibus
Cactus Krokus
Bollebocus
En omnibus van kwaliteit!
Carolus kus nu met veel vlijt!
Hocus Pocus Pilatus Profijt!
Tover ons weg en je bent ons kwijt!

Hocus Pocus Pilatus Profijt!
Tover ons weg en je bent ons kwijt!

Alle personages gaan hand in hand en met de ogen dicht de zaal in, behalve de Maffe Minnestrelen 2,3 en 4 die blijven doorspelen en zingen. In de zaal doen de personages de ogen open, kijken naar het publiek en roepen:

CLEMENT:

Het is gelukt! We zijn er!

TRIJNTJE TROELA:

De éénentwintigste eeuw!

GRIETJE:

We zijn uit de vergeetput!

MINNESTREEL 1:

We zijn in jouw tijd, Grietje! Het is ons gelukt!

HEIN:

Hoera!

Alle personages verdwijnen nu ook uit de zaal, behalve de Dolende Ridder.
Minnestreel 3 en 4 verdwijnen.
Alleen Minnestreel 2 bevindt zich nog op het podium. Hij zit nog steeds te zingen ‘Hocus Pocus Pilatus Profijt, Tover ons weg en je bent ons kwijt’. Ten slotte fluit hij nog alleen maar.
In de zaal bevindt zich nu alleen nog de Dolende Ridder. Hij richt zich tot het publiek:

DOLENDE RIDDER:

Excuseer, maar ik ben een dolende ridder, en nu ben ik helemààl de weg kwijt, geloof ik. Ja kijk, ik weet dat het dwaas klinkt, maar je bent nu eenmaal een dolende ridder of je bent het niet, nietwaar… en ik ben al jàren op zoek naar de kust, maar ik kan de kust maar niet vinden. Ja kijk, ik kom eigenlijk uit Engeland en daar is het allemaal heel simpel, zelfs voor een dolende ridder als ik, want daar kun je eigenlijk niet verdwalen. Ah nee, want als je in Engeland naar de kust wilt rijden, dan kun je niet missen hé, want in Engeland rijd je àltijd in de richting van de kust en…

De dolende ridder verdwijnt. Minnestreel 2 loopt te fluiten.

TRIEN 7:

Zeg eens, Mafferd! Da’s hier gedaan, hé! Komt ge nog mee naar huis of hoe zit het?

MINNESTREEL 2:

‘k Wacht nog tot ze ‘bis!’ beginnen te roepen… Dan kan ik mijn bisnummer nog brengen!

In de zaal wordt ‘bis!’ geroepen, en alle muzikanten en zangers komen nog eens op om te groeten op:

Hocus Pocus (Allen)
Rebus Kwibus
Cactus Krokus
Bollebocus
En omnibus van kwaliteit!
Carolus kus nu met veel vlijt!
Hocus Pocus Pilatus Profijt!
Tover ons weg en je bent ons kwijt!

Hocus Pocus Pilatus Profijt!
Tover ons weg en je bent ons kwijt!

EINDE.

Het Infernaat, een schoolfeestje van Bernauw & Didelez, ook uitstekend geschikt voor bijvoorbeeld Halloween. Integraal toneelscript.

2006-10-16T15:27:00.000+02:00

BESTELLINGEN MUSICALPAKKET (vocale + instrumentale cd + toneeltekst = 40 euro) via contactformulier!

De Presentator en de Presentatrice komen op. Zij kunnen beschikken over steekkaartjes, waarop hun teksten staan – andere Presentators en Presentatrices doen dat ook zo.

PRESENTATRICE: Liefste ouders, grootouders, overgrootouders, betovergrootouders en sympathisanten…

PRESENTATOR: Om de kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en achterachterkleinkinderen niet te vergeten…

PRESENTATRICE: Geachte Mijnheer/Mevrouw de Directeur/Directrice, beste leraars en leraressen… U weet het waarschijnlijk allemaal… Wij kunnen al eens koppig zijn.

PRESENTATOR: Niet waar!

PRESENTATRICE: Wel waar!

PRESENTATOR: Nietes!

PRESENTATRICE: Welles!

PRESENTATOR: Nietes!

PRESENTATRICE: Ziet u nu wel?

PRESENTATOR: Ja, want onhandelbaar… dat zijn we ook al eens.

PRESENTATRICE: En soms slaat onze fantasie fameus op hol. En weet u wat er dan gebeurt, als onze fantasie weer eens met ons op de loop is gegaan?

PRESENTATOR: Nee.

PRESENTATRICE: Dan steken wij voor u allemaal een schoolfeestje in elkaar… over een plezant schooltje bijvoorbeeld dat alleen in onze fameuze fantasie bestaat… en dat noemen we dan… Het Infernaat!

PRESENTATOR: Het Infernaat?

PRESENTATRICE: Ja, dat komt van ‘inferno’.

PRESENTATOR: Maar da’s Latijn!

PRESENTATRICE: Natuurlijk… en dat betekent… bibber, bibber… de Hel!

PRESENTATOR: (griezelige grimas) Aààààààààrrrrrgggh!

PRESENTATRICE: Dames en heren, jongens en meisjes, mogen we jullie dus allemaal uitnodigen op het schoolfeestje van een school die alleen in onze fantasie bestaat… het Infernaat!

PRESENTATOR: Aàààààààààrrrrghg!

De Presentator en de Presentatrice gaan af. .

Start muziek nummer 1: ‘Infernale Intro’

1.) INFERNALE INTRO

In dit dansnummer worden bij voorkeur de jongste kinderen ingeschakeld (kleuterklas, eerste en/of tweede leerjaar). Aantal kinderen: naar eigen inzicht. Voor de kostuums en grime laat men zich inspireren door de fabelwezens (zie tekeningen), door heksen (die ook aan bod komen in het nummer ‘Hellesoep’) of door ‘duiveltjes uit doosjes’.

Op deze griezelige muziek wordt een liefst even griezelige choreografie uitgevoerd, indien mogelijk (= in een zaal met theaterinfrastructuur) met aangepaste belichting en licht- en misteffecten. Voor de choreografie laat u zich uiteraard in eerste instantie inspireren door de muziek, en vervolgens ook door de algemene inhoud van het stuk. Op bepaalde geluidseffecten, bij het begin van een zanglijn enz… kunt u de allerkleinsten bijvoorbeeld laten verschijnen als ‘duiveltjes uit doosjes’. Verder op in het stuk komen onder meer heksen, spoken en fabelwezens aan bod, die ook nu al aanwezig kunnen zijn.

Als het podium leeg is, komen de Presentator en Presentatrice weer op.

PRESENTATRICE: Om naar het Infernaat te mogen komen, moet je echt wel héél hard je best doen.

PRESENTRATOR: Hoé hard precies, dat kunnen we misschien best uitleggen aan de hand van een klein voorbeeldje…

PRESENTATOR: Ja… Gééstig!

Presentator en Presentatrice af. Start muziek nummer 2: ‘Geestig!’

µ2.) GEESTIG!

Dit liedje wordt bij voorkeur uitgevoerd door leerlingen van de derde graad, eventueel aangevuld met een volwassene. Het kan zowel in playback gebracht worden als gezongen.

Op de start van de muziek verschijnen de Juf & het Geestig Koor, dat niet alleen het refrein zal meezingen (al of niet met geluidsversterking) maar ook het liedje zal uitbeelden. Terwijl het Geestig Koor allerlei onsmakelijke geluiden maakt (al of niet met geluidsversterking – de geluiden staan ook op de CD) brengen zij de Juf op, die op een stoel zit, een bakje krijt in de handen. Zodra de gezongen tekst begint, springt de Juf op en laat het bakje krijt achter op haar stoel. Ze probeert het Geestig Koor tot bedaren te brengen, maar die stoppen ‘slakken’ en ‘kakkerlakken’ in haar bakje krijt en smeren mayonnaise aan de leuning van haar stoel.

Het refrein wordt meegezongen door het Geestig Koor dat zichzelf bijzonder geestig en beestig vindt, en zich ook een breuk lacht. Alleen de Juf vindt het allemaal niet zo leuk. De achtergrondgeluiden staan op CD maar dat mag de kinderen niet verhinderen ze ook live te maken.

In de tweede strofe gooit het Geestig Koor met proppen, worden er (onhoorbaar) moppen getapt waarbij toehoorders beginnen te lachen, blazen er een paar reuze kauwgombellen en wordt de Juf ‘gekweld’ met een speelgoedspin. Daarna barst iedereen weer los in het refrein, behalve de Juf.

In de derde strofe wordt er een bende gevormd rond de Juf… maar dan krijgt ‘ieder varken een snuit’ en neemt de juf ‘wraak’: ze begint toetsen uit te delen. In het refrein haalt ze die toetsen op en zet ze daar overal dikke ronde rode nullen op, die ze ook toont aan het publiek. Nu vindt de Juf zichzelf heel geestig en lacht zij zich een breuk. Maak vooral gebruik van het ‘hihi’-lachje van de Juf in ‘ze lacht zich nu een breuk’ voor de uitbeelding; de ‘auw’ helemaal op het eind kan afkomstig zijn van de Juf (= de breuk) of van een een leerling(e) die zijn/haar cijfer onder ogen krijgt (0).

(GEESTIG! – TEKST)

JONGEN Ik stak achtentwintig slakken
in de juf haar bakje krijt
en nog vijftien kakkerlakken,
nummer zestien was al kwijt.
MEISJE En ik smeerde mayonnaise
aan de leuning van haar stoel,
op het zitvlak een punaise
met een welomschreven doel.

ALLEN Wat zijn we toch weer geestig…
(REFREIN) Wat doen we lekker beestig…
Wat zijn we toch weer leuk…
Wij lachen ons, wij lachen ons, wij lachen ons… een breuk!

JONGEN Ik gooide karrenvrachten proppen
naar de muur en naar het bord
en ik tapte vieze moppen,
aan ideeën geen tekort.
MEISJE Ik blies reuze kauwgombellen
wel zo groot als een ballon
en het liefst zou ik juf kwellen
met een spin op het plafond.

REFREIN Wat zijn we toch weer geestig…

JONGEN We waren werkelijk een bende,
ja de schrik van elke juf,
en we plaagden en we jenden
haast de één na d’ander suf.
MEISJE Maar zoals je wel zal weten,
ieder varken krijgt een snuit:
bij de toetsen werd het zweten
en was ons pleziertje uit.

ALLEN Wat doet de juf toch geestig…
(REFREIN) Wat doet ze lekker beestig…
Wat doet ze lekker leuk…
Zij lacht zich nu, zij lacht zich nu, zij lacht zich nu… een breuk!

Einde muziek.Als het podium leeg is, komen de Presentator en de Presentatrice weer op, met de Ufonaut.

PRESENTATOR: In dat Infernaat van ons, daar kon je vanalles leren.

PRESENTATRICE: Ja, echt waar… Dit hier, dames en heren, jongens en meisjes, dit is niemand minder dan Wout…

PRESENTATOR: … de Ufonaut!

WOUT: In het Infernaat heb ik leren vliegen!

PRESENTATRICE: Aan de deur?

WOUT: Nee… verder nog!

PRESENTATOR: In de hoek?

WOUT: Neenee!… Véél verder nog!…

PRESENTATRICE: Bij de directeur dan?

WOUT: Luister maar, ik heb er een liedje over gemaakt…

Presentator en Presentatrice af. Start muziek nr. 3: ‘Ik word Ufonaut!’
3.) IK WORD UFONAUT!

De Ufonaut zit in een ufonautenpak, in een vliegende schotel. Hij zingt of playbackt het liedje. Zodra hij begint te zingen, verschijnen de Ufonautjes – eveneens in ufonautenpakken en in vliegende schotels gestoken. Zij dansen op het liedje om de Ufonaut heen en beelden samen met hem uit: de vliegende schotel tonen (= tegelijk de Ufo waar ze inzitten en het eetbordje dat ze bij wijze van ‘stuur’ in de handen houden), handen stevig aan het stuur (= een kartonnen eetbordje) door de Melkweg scheuren, zich leggen in de bochten, een hamburger eten (van het eetbordje) en ten slotte dit eetbordje als een frisbee (een vliegende schotel) in het publiek gooien.

De Ufonautjes kunnen het refrein ‘Ja in mijn Ufo’ meezingen, al of niet versterkt (er staat geen koorzang op de CD).

Eventueel kunnen de Ufonautjes gebruik maken van de hele zaal of het hele schoolplein om te ‘vliegen’.

Sommige Ufonautjes kunnen het in hun ‘vliegend dansje’ erop laten lijken of ze in een achtbaan zitten.

De Ufonautjes verdwijnen ten slotte, ‘vliegend’, in het laatste refrein, samen met de Wout de Ufonaut.

(IK WORD UFONAUT! – TEKST)

UFONAUT: ‘k Was nog een kind,
‘k was vijf jaar oud,
maar ik wist toen al:
ik word ufonaut.
Zo’n vliegende schotel,
da’s echt iets voor mij…
O en al die files die vlieg ik zo voorbij!

REFREIN: Ja in mijn Ufo, ja in mijn Ufo.

UFONAUT: Mijn handen stevig
aan het stuur
scheur ik door de Melkweg
aan drieduizend per uur.
‘k Leg mij in de bochten…
Pas op! Pas op!
Want zo’n Ufo jongens dat trekt heel hard op!

REFREIN: Ja in mijn Ufo, ja in mijn Ufo.

UFONAUT: Op Mars, op Venus
een hamburger eten,
op Saturnus
gaan rollerskaten.
Alle dagen kermis,
beter dan de achtbaan,
en zie ik het hier niet zitten dan vlieg ik wel naar de maan!

REFREIN: Ja in mijn Ufo, ja in mijn Ufo…

Einde Muziek.
Als het podium leeg is, komen de Presentator en de Presentatrice weer op.

PRESENTATOR: Dames en heren, u weet het misschien nog niet… maar wij hebben hier ook een BV onder ons!

PRESENTATRICE: Een Bekende Vlaming!

PRESENTATOR: En bovendien een oud-leerling van het Infernaat!

PRESENTATRICE: Mogen wij een warm applaus vragen voor… de Minister van… euh… (kijkt op haar briefje, maar het staat er niet op) Ja… van wat eigenlijk?

PRESENTATOR: Dat weet ik ook niet… Maar laat het hem maar zelf uitleggen, want daar is hij…

De Minister komt op.

PRESENTATRICE: Dames en heren, een applaus graag voor een beroemde oud-leerling van het Infernaat, de Minister van… van…

De Presentator en de Presentatrice beginnen dan maar zelf heel hard te applaudisseren voor de Minister, die het applaus dankbaar in ontvangst neemt.

De Presentator en de Presentatrice gaan af. Start muziek nr. 4: ‘Mijn ouders laten alles toe…’
4.) MIJN OUDERS LATEN ALLES TOE…

De Minister (een leerling uit de derde graad, eventueel een volwassene) en zijn Koortje (leerlingen uit de tweede graad) nemen hun plaatsen in – eventueel in de spots. Het liedje kan zowel in playback gebracht worden als live gezongen, door alleen de Minister, of door de Minister, en twee Koorleden: de Moeder (‘Jij vindt toch steeds iets gekkers!’) en de Vader (‘Kon je ’t niet fijner malen?’ – ‘Ik hou zo van vandalen!’).

Het Koortje kan alleen het refrein meezingen, al of niet versterkt (het staat ook op de CD) – maar het kan ook uitbeelden wat er in de strofen gezongen wordt. In dat geval maken we best een rolverdeling binnen het liedje: een vader, een moeder – in nachtgewaad – en de jongen waarover de Minister zingt en die hij zelf geweest is.

De jongen reikt zijn ‘moeke’ de versnellingsbak aan van de wagen die hij in de prak gereden heeft. De moeder geeft hem als beloning snoep uit de koekendoos.

De jongen gaat op de bril van zijn vader staan, en die vindt dat zeer leuk, want hij houdt van vandalen.

Sip zingt de Minister hoe fijn zijn ouders al die grapjes van ‘m vonden, waarna de jongen zijn moeke probeert te scalperen, maar deze de achtervolging omdraait en hem blijft tracteren.

(MIJN OUDERS LATEN ALLES TOE… - TEKST)

REFREIN (KOOR):
Mijn ouders laten alles toe.
Wat ik ook zeg, wat ik ook doe…

MINISTER:
Ik reed hun wagen in de prak,
het was die van mijn moeke.
Ik gaf haar de versnellingsbak,
de rest moest ze maar zoeken.
Ze zei me toen, ze was niet boos:
‘Jij vindt toch steeds iets gekkers!’ - (M)
en ze haalde uit de koekendoos
plots hele hopen lekkers.

REFREIN

De bril van pa die ging eraan
en ook zijn kist sigaren.
Ik ging er lekker wild op staan
en ‘k ben nogal een zware.
Mijn pappie lachte zich een breuk:
‘Kon je ‘t niet fijner malen?’ (P)
Hij vindt mij toch altijd zo leuk.
Hij houdt zo van vandalen. (P: ‘Ik hou zo van vandalen!’)

REFREIN

Wat ik ook deed, ze vonden ’t fijn,
ze hielden van mijn grapjes
en werden mij als proefkonijn
heel spoedig wat te slapjes.
Ik trachtte toen – een wanhoopsdaad –
mijn moeke te scalperen.
In ’t ziekenhuis, in nachtgewaad
wou moeke nog tracteren.

REFREIN

Dat was te veel, het werd te saai.
Geen grap was te sinister.
Ik maakte toen een ommezwaai
en leerde voor… minister.

REFREIN

Einde Muziek.

De Presentator & de Presentatrice komen op, maar voor zij iets kunnen zeggen, verschijnen op en rond het podium de fans van Rambo. Ze hebben spandoeken bij met daarop: ‘We Want Rambo!’ En ze beginnen te scanderen: ‘We Want Rambo!’ Sommigen kunnen zich ook meester proberen te maken van de microfoon om hun boodschap te scanderen.

PRESENTATOR: Oeioei… da’s wel duidelijk, zeker?

PRESENTATRICE: Hij is nogal populair, zo te zien… en te horen…

PRESENTATOR: Ja… Rambo, dames en heren, dat is de naam van de meest populaire leraar van het Infernaat.

PRESENTATRICE: Vroeger was hij paracommando…

PRESENTATOR: Nu geeft hij bijlessen…

PRESENTATRICE: Hij werkt ons bij, met andere woorden…

De Presentator en de Presentatrice kunnen zich nu niet meer verstaanbaar maken door het gejoel van de fans en uiteindelijk moeten ze zich zelfs uit de voeten maken.

Start muziek nummer 5: ‘Rambo de Paracommando’
5.) RAMBO DE PARACOMMANDO

De fans van Rambo blijven schreeuwen, joelen, gillen terwijl de muziek start. Sommigen vallen flauw. Deze ‘fan-geluiden’ staan ook op de CD, maar moeten in grote mate live voortgebracht worden door de fans. Bedoeling is dat de sfeer van een hardrock-concert wordt opgeroepen.

Met lichteffecten, afgestemd op de muziek, kunnen hier mooie dingen gedaan worden. Volgspot op Rambo.

Wanneer in de muziek een koor ‘Rambo’ zingt, dagen drie jongens op in paracommando-outfit. Zij zingen of playbacken het koor. De fans worden nu nog hysterischer… en dan daagt eindelijk Rambo himself op, eveneens in paracommando-outfit.

Dit liedje is duidelijk een parodie op hardrock en hardrock-concerten, maar steekt ook de draak met allerlei macho-gedoe. Op de CD werd dit in de zang nog extra in de verf gezet door Rambo een hoog stemmetje mee te geven en een vrij verwijfde zangstijl te laten hanteren. Indien dit liedje live gezongen wordt, hoeft dat niet echt: als men voor het Rambo-personage een wat kleine jongen met een hoge stem kiest, wordt al meteen een grappig contrast bereikt met de tekst. Het is precies dit contrast dat beoogd wordt en dat het geheel grappig maakt. Wordt dit liedje integraal in playback gebracht, kiest men ook best voor een wat kleine jongen als Rambo-personage.

Rambo gedraagt zich als de typische macho-rockster… en de fans als de typische macho-rocksterfans. Zij reageren op wat Rambo zingt en hij reageert dan weer op hun reacties. (Als Rambo en zijn paracommando’s gewapend zijn, laat dit dan bijvoorbeeld met watergeweren zijn, waarmee ze het publiek niet alleen ‘afkoeling’ kunnen bezorgen, maar die ze ook als ‘gitaren’ kunnen hanteren. Let ook eens op de manier waarop macho-rocksterren als Mick Jagger omgaan met hun microfoonstandaard.)

Rambo en zijn koorleden verdwijnen na de laatste regels van Rambo in de coulissen, tot hysterische wanhoop van een aantal fans. Eventueel moeten de roadies – die ook voor het op- en afbrengen van de rekwisieten zorgen – Rambo tegen zijn uitzinnige fans beschermen en kunnen zij ook het podium ‘schoonvegen’. Ten slotte kunnen een paar hysterische fans in een dwangbuis gestopt worden (of iets wat daarop lijkt) en zo afgevoerd door één of meerdere roadies. Hierop slaan de paar zinnetjes die op de CD na het liedje komen: ‘Ik wil hieruit’ (uit de dwangbuis) – ‘Ge moogt hieruit!’

(RAMBO DE PARACOMMANDO – TEKST)

KOOR: Rambo…

RAMBO:
Ik ben ontzettend wreed gepeesd
en word alom zo fel gevreesd,
de vrouwen gillen om het meest,
ik lijk waarachtig wel een beest
en ik ben altijd zo’n beest geweest…
Want ik ben Rambo… de Paracommando!
(Oh-oh… Ik ben Rambo.)

Ik ben onzettend fel behaard,
op elke wang een wilde baard,
dat maakt mij nog meer onvervaard,
zo word ik zeer benijdenswaard
door alle mannen nagestaard…
Want ik ben Rambo Paracommando!
(Oh-oh-oh ja!… Rambo…)

Ik ben ontzettend in mijn schik
want als ik in de spiegel blik
gebeurt het zelfs dat ik schrik:
wat ben ik toch een slechterik!
Dat geeft mij keer op keer een kick…
Want ik ben Rambo… Paracommando!
(Oh-oh-oh…)

Bij vrouwen ben ik steeds in trek:
gespierde romp, toffe bek.
Ze zijn op mij zo stapelgek,
ik heb ook waarlijk geen gebrek
tenzij misschien mijn dikke nek
maar zwijg daarover liever stil
als je niet wil dat ik je levend kill…
Want ik ben Rambo… Paracommando!
(Jo-jo-jo…)

En mijn chef, dat is de Roel…
Die heeft ook een grote smoel…
Roel de Pitboel is zo cool…
Maar ik ben veel cool-er
Jo Rambo… paracommando!

(Rambo… da’s mijn naam. (MEISJE 1: Ik wil hieruit…
Paracommando… da’s mijn beroep. MEISJE 2: Ge moogt hieruit…)
Ik dank u… voor uw aandacht.)

Einde Muziek.
Als het podium weer leeggemaakt is, komen de Presentator en de Presentatrice op.

PRESENTATRICE: Eigenlijk was het best wel plezant in dat Infernaatje van ons.

PRESENTATOR: Al kon het eten wel iets beter. Braakballen in champignonsaus, dat is nu niet meteen om over naar huis te schrijven.

PRESENTATRICE: En dan zwijg ik nog van de smurriepap in gelatine.

PRESENTATOR: De varkensblaas in vaseline.

PRESENTATRICE: Als nagerecht werden er nogal eens uitgeknepen ettertjes in zoetzure saus opgediend…

PRESENTATOR: Bweikes!… Die zoetzure saus hé, daar moet ik helemaal niet van hebben.

PRESENTATRICE: En dan was er nog de soep…

PRESENTATOR: Ah ja… de soep!

PRESENTATRICE: Dé specialiteit van de Infernaat-keuken!

PRESENTATOR: De Hellesoep!

De Presentator en de Presentatrice gaan af. Start muziek nummer 6.
6.) HELLESOEP

De dansende heksen brengen een ketel op en alle ingrediënten van de hellesoep. Zodra de geluiden/muziek weerklinken, beginnen zij te dansen rond de ketel. (Het liedje begint eigenlijk met het geluid van een vuur waarop de ketel wordt geplaatst – u kunt zelf beslissen of en hoe u dit ‘vuur’ wil ‘vormgeven’.) Het is de bedoeling dat de heksen alle ingrediënten (of iets wat erop lijkt) die in het liedje vernoemd worden, eerst tonen aan het publiek en vervolgens in ketel met de hellesoep gooien. Zij kunnen ook ‘in de hellesoep’ meezingen, of zelfs het hele liedje, onversterkt.

Het liedje kan uiteraard ook in playback gebracht worden, maar als het live gezongen wordt, nemen enkele zingende heksen plaats achter micro’s en verdelen zij de tekst onder hen, naar eigen inzicht: dan zingen ze een strofe of een paar strofes per heks, wisselen af, en zingen ze allemaal samen 'in de hellesoep’.

U kunt zowel wat enscenering, ingrediënten (rekwisieten) als zang betreft zeer vrij omspringen en experimenteren met dit liedje. Als u gebruik kunt maken van licht- en misteffecten (lichteffecten voor het ‘vuur’?), zijn die hier ten zeerste op hun plaats om een griezelige sfeer op te roepen. Qua kostumering en grime kan dit ook een zeer interessante scène worden.

Ook een mogelijke enscenering:
Eerst dansen de heksen dus om de ketel, dan roeren ze in de ketel (‘dobbel bobbel pook en stook’), vervolgens vinden ze ergens een ingrediënt voor hun hellesoepje (‘slapend onder een kille steen’) dat ze in de ketel gooien, daarna vinden ze ook de andere ingrediënten. Wanneer het hellesoepje ‘gaar en goed is’, kunnen enkele heksen het publiek in gaan om de toeschouwers te laten proeven van hun hellesoepje (laat dit dan een drankje zijn dat er misschien wat onsmakelijk uitziet, maar dat best wel lekker is).

Naar het einde toe wordt een zeurend meisje (‘Ik wil toch liever een hellesnoep’) in de ketel geworpen, of in de hel (het ‘vuur’)… Indien dit niet mogelijk is, kan het ongetwijfeld wel gesuggereerd worden, of kan aan het publiek duidelijk gemaakt worden dat dit gebeurt – onzichtbaar – achter het podium of in de coulissen.

Algemene tip: denk ook eens aan een programmaboekje… In dat programmaboekje kunnen niet alleen de tekeningen worden opgenomen die u verder op in deze toneelbrochure vindt, maar ook een paar teksten die variaties brengen op een liedjestekst of een scène uit de musical. Bijvoorbeeld: hoe zou een typisch kookrecept eruit zien, voortgaande op de tekst van Hellesoep? (Deze tekst werd overigens geïnspireerd door het heksenlied uit ‘Macbeth’ van William Shakespeare.)

(HELLESOEP – TEKST)

HEKSEN:
Dobbel bobbel pook en stook
Vuurtje brand en ketel kook
Al wat taai en tover is
Hellesoepje kook en kis
Ah de hellesoep! Oh de hellesoep!

Dagen en nachten dertig en één
Slapend onder een kille steen
Zweette het padje zijn venijn
’t Moet nu in de ketel zijn
In de hellesoep! In de hellesoep!

Ketel zied en zing uw zang
Reepje van moerasseslang
Hondstong dons van vledermuis
En een blokje blind gespuis
In de hellesoep! In de hellesoep!

Een stukje van een addertong
Een teentje van een kikkerjong
Oog en poot van hagedis
Hellesoepje kook en kis
Ah de hellesoep! Oh de hellesoep!

Ketel kook en vuurtje brand
Drakenschubben wolventand
Vleugel van een schele uil
Zoutzeehaai, maag en muil
In de hellesoep! In de hellesoep!

Doe daarbij nog in het sop
Gal van bokken, leverlob
Koelen in bavianenbloed
En dan is ’t soepje gaar en goed
Ah de hellesoep! Oh de hellesoep!

MEISJE: Maar juffrouw de heks, ik heb toch liever een hellesnoep!

Ze krijgt van een heks een klets op haar poep.

MEISJE: Aai, dat was op mijn poep!

Het zeurende meisje wordt nu ook in de hellesoep (de ketel!) geworpen of in de hel (het ‘vuur’) geworpen.

Einde muziek.De Presentator en de Presentatrice komen weer op.

PRESENTATOR: Maar we hebben daar ook wel wat geleerd hé, in dat Infernaatje van ons?

PRESENTATRICE: Zeker… Ik herinner mij nog levendig… die les over het Alfabet.

PRESENTATOR: Ja, als ik mij niet vergis, was dat de enige ‘gewone’ les die je daar kreeg.

PRESENTATRICE: Mmm… Je kreeg die daar dan ook iéder jaar weer. Van het eerste tot het laatste jaar… Altijd weer ’t zelfde liedje…

PRESENTATOR: Het Alfabet!

De Presentator en de Presentatrice gaan af. Start muziek nummer 7.
7.) ALFABET

‘Alfabet’ is weer typisch een liedje waarin de eerste graad aan bod kan komen (= Alfabet-ballet). Het is eigenlijk een stapliedje, waarvan het refrein door het Alfabet-koor gemakkelijk gezongen kan worden, terwijl het Alfabet-ballet door de zaal of over het podium of tussen het publiek door marcheert.

De Alfabet-juf neemt de lead-zang voor haar rekening en blijft sowieso op het podium staan, achter haar microfoon – tenzij men over een draadloze microfoon beschikt. Het Alfabet-koor kan eventueel gerecruteerd worden uit de tweede graad. Het Alfabet-Ballet (eerste graad) is uitgerust met pancartes, die worden opgestoken of omgedraaid wanneer de bewuste letter uit het alfabet in het stapliedje aan bod komt (de desbetreffende klank is in het liedje onderstreept). In het refrein zwaaien ze dan met de pancartes.

Ook dit liedje kan zowel live door een leerkracht en/of de kinderen gezongen als in playback gebracht worden. Live zang verdient hier evenwel hoe dan ook de voorkeur. Als live zang niet haalbaar is, kan er eventueel aan gedacht worden dit zeer ritmische liedje voor te dragen als gedicht – ‘een staprijm’, in dezelfde enscenering, maar zonder gebruik te maken van de muziek. Al zou dit zonde zijn van de mooie muziek natuurlijk.

(ALFABET – TEKST)

ALFABET-JUF:
Een arend vloog naar Beveren
men noemde hem Cezaar.
December was 't in Beveren
nog even voor 't nieuw jaar.
Heel efficiënt, zo vloog hij
een geelvink achterna,
hij haalde bij een bakkerij
wel eerst een stukje vla.

REFREIN (KOOR): A B C D E F G H I J K L M N O P
Q R S T U V W X Y Z Alfabet

En ieder mens riep : 'Wat een stijl!'
en 'Jezus toch hoe hoog!'
Een kaalkop hief in allerijl
terstond zijn elleboog.
Hij riep heel luid: 'Kijk hem toch nu,
kijk wat een lichaamsbouw,
hij draagt niet eens een pardessus
en dat met deze kou!'

REFREIN

In Beveren vloog hij nerveus
recht naar een perenboom.
Hij kuchte eens en snoot zijn neus
en zei toen: 'Home sweet home.'
Heel ernstig vroeg hij me toen:
'Heb jij soms een maillot?
Zo koud dat is echt niet te doen,
da's voor een eskimo.

REFREIN

Heb jij misschien een jas van jou?
Een kopje hete thee ?
Zo urenlang in deze kou,
mijn veren doen zo'n wee!'
Ik zei nog niks en toen zei hij:
'Kom zet ,je er dan naast!'
Maar ik bleef staan, toen zei hij mij:
'Komaan, want ik heb haast!'

REFREIN

Einde muziek.De Presentator en de Presentatrice komen op.

PRESENTATOR: Jaja, wij hebben veel geleerd in dat Infernaatje van ons…

PRESENTATRICE: Opstellen schrijven bijvoorbeeld…

De Bankovervaller komt op.

OVERVALLER: Mag ik mijn opstel eens voorlezen?

PRESENTATRICE: Maar natuurlijk… Ga je gang!

OVERVALLER: (zenuwachtig, schraapt de keel, leest voor van blad)
Mijn Eerste Bankoverval.
(zenuwachtige buiging)
Mijn Eerste Bankoverval was keinijg. ‘k Mocht direct een bank vooruit van de Rambo. Maar ja, met de passe-partout van m’n pa was ‘k dan ook zo binnen. Voor de kluis had ik een goeie staaf dynamiet en de poen lag daar zo voor ‘t scheppen…

PRESENTATRICE: Jaja, dat volstaat. Dat volstaat.

PRESENTATOR: Euh… We zullen maar overgaan naar het volgende nummer, zeker?

Bankovervaller mokkend af. Maakt nog een pang-gebaar.

PRESENTATRICE: Euh… Ja… Wat leerden we daar nog zoal in dat Infernaatje van ons?

PRESENTATOR: Fabeldieren maken.

PRESENTATRICE: O ja! Juist, ja!… Mogen wij u uitnodigen, dames en heren, op een défilé van onze allernieuwste creaties?

De Presentator en de Presentatrice geven hun microfoons door aan Speakerin 1 & 2. Start muziek nummer 8: ‘Défilé Fabelwezens’.
8.) DEFILE FABELWEZENS

Op de muziek en bij de gepaste tekst défileren de allerkleinsten met hun bewuste ‘nieuwste creaties’ als in een modeshow. Deze creaties zijn de Krabbedokus, de Lookeend, de Vliegende Pappenheimer en de Wallebak. Inspiratie vindt u in bijgaande tekeningen, maar ook in deze theatertekst, het boek en in de muziek. Luister maar eens naar de geluiden die de fabelwezens maken…

Dit défilé kan op diverse manieren tot stand komen:
- een aantal kinderen kunnen geheel en al aangekleed worden als ‘lookeend’, ‘krabbedokus’ of wat dan ook;
- de kinderen kunnen zelfgemaakte creaties van de bewuste fabelwezens in de handen houden;
- er kan gebruik gemaakt worden van de posters met fabelwezens verder op in deze brochure ter beschikking worden gesteld (posters die dan als ‘sandwich-borden’ worden aangewend).

Het is uiteraard zo dat – naar believen – de creativiteit van de medewerkers meer of minder kan ingeschakeld worden: het hoeft niet op te houden bij de paar voorbeelden van ‘fabelwezens’ die hier gegeven worden.

Eventuele alternatieven:
- Het Everzwuiken. Heeft de kop van een everzwijn en het onderstel van een kuiken.
- Het Druiveltje. Is een duiveltje dat groeit uit een druif.
- En wat zegt u de Pluimenkakker? De Schetenwapper? De Knoert? De Snavelsprinkhaan?

Alle fabelwezens blijven op het podium tot bij de finale, waarin we op de muziek alle geluiden van alle fabelwezens door elkaar heen horen. Zo gaan ze ook af, nadat de Directeur (of zijn vertegenwoordiger/ster) zich meester gemaakt heeft van een microfoon (‘Aandacht! Alle fabeldieren die onsmakelijke geluiden gemaakt hebben, worden dringend gevraagd op het bureau van de directeur…’
(DEFILE – TEKST)

SPEAK 1 Het telt zes kikkerbillen en het heeft een driepuntige klauw, die eigenlijk bestaat uit een kippenpoot met zwemvliezen… De Krabbedokus!

SPEAK 2 Het lijkt een beetje op een wandelende ajuin en het heeft een grote eendenkop… Knijp uw neusgaten maar alvast dicht want hier komt… de Lookeend!

SPEAK 1 O… en wat hebben we daar? Ja, u hebt het goed gezien… een soort aapje in een mosselschelp… En die mosselschelp, die heeft ook vleugeltjes… Dat is dus een mossel die kan vliegen!… De Vliegende Pappenheimer!

SPEAK 2 Aah… en is dit niet leuk? Met die kont als een paprika en die snor van een walrus? De Wallebak!

DIRECTEUR Aandacht! Alle fabeldieren die onsmakelijke geluiden gemaakt hebben, worden dringend gevraagd op het bureau van de directeur!

Einde Muziek.

De Presentator en de Presentatrice komen op.

PRESENTATRICE: Het plezantste, dat vond ik de lessen muziek…

PRESENTATOR: Die kregen we van een tweelingjuf met een duobaan, ik heb het nu over Marie-Antoinette en haar zus Colette.

PRESENTATRICE: Speciaal voor dit schoolfeest hebben wij een gedichtje voor haar geschreven.

De Presentator en de Presentatrice gaan af. Start muziek nummer 9.
9.) MARIE ANTOINETTE

Zoals gewoonlijk kunt u dit liedje zowel in playback als live gezongen brengen, maar kan het liedje makkelijk live gezongen gebracht worden. Het liedje kan gebracht worden door één enkele zangeres of door een zangeres met een kinderkoor; het kan ook gebracht worden door een zangeres (= verstelster), door Colette (‘Het is hier bezet, Antoinette met de pet!’ – ‘Retteketet!’) en al of niet met een kinderkoor. Ten slotte kan het liedje wel of niet uitgebeeld worden door Marie Antoinette en Colette, terwijl het in één van de hoger beschreven formules gezongen wordt.

Als het liedje wordt uitgebeeld, zien we Marie Antoinette met een op haar pet gemonteerde trompet over het podium paraderen en af en toe vol binnenpret op de trompet blazen (waar we ook de trompetstoten horen in de muziek). Dan gaat Colette vervolgens zitten op een zogenaamd toilet (dat liefst ook kan rijden) en ‘blaast’ Antoinette voor haar tweemaal op de trompet, waarna Colette brult (of zingt/lipt): ‘Retteketet!’ Ten slotte wordt zij door Marie Antoinette op haar rijdend toilet het podium afgereden.
(MARIE ANTOINETTE – TEKST)

Marie-Antoinette
De zus van Colette
Die had op haar pet
Een trompet
Opgezet.

Ze liep heel koket
En vol binnenpret
Voortdurend maar met
Deze pet
Met trompet.

Eens was het toilet
Toevallig bezet
Dus blies Antoinette
De trompet
Met de pet.

Haar zuster Colette
Die gilde ontzet
‘Het is hier bezet,
Antoinette
Met de pet!’

Marie Antoinette
Had toen zoveel pret
Ze blies nogmaals met
De trompet
Met de pet.

Toen brulde Colette:
‘Retteketet!’
Want zij droeg geen pet
Met trompet
Op ’t toilet!

Einde Muziek.
De Presentator en de Presentatrice komen op.

PRESENTATOR: In ons Infernaatje hadden wij ook een echte dichter rondlopen…

PRESENTATRICE: Een Puntdichter… (Een Puntdichtstér)

PRESENTATOR: Geen woord had voor hem/haar geheimen…

PRESENTATRICE: Roep er maar één en hij/zij zal rijmen!

De Puntdichter (m/v) komt op, vergezeld van enige assistenten en assistentes (koortje). Hij/zij ziet eruit als een soort goochelaar. Onder het publiek bevinden zich eveneens enkele assistenten of assistentes. Zij roepen het woord waarop hij/zij moet rijmen.

De Presentator en de Presentatrice gaan af.

Het volgende nummer, ‘De Puntdichter’, staat niet op muziek en dus ook niet op de CD. Hoewel alle nummers in grote mate ‘facultatief’ zijn, geldt dit in verhevigde mate voor de act met de Puntdichter en zijn Koortje, die bijzonder taalvaardige personen dienen te zijn.

(DE PUNTDICHTER – TEKST)

KOORTJE:
Hij/zij dicht de puntjes op de i
in bikini en Rimini
in intrinsiek en Dimitri
in vidi-vici, killi-killi,
Mississippi, ietsiepietsie,
fifty-fifty en militie,
pillipilli, piccalilly,
silly Willy, silly Tilly!

ASSISTENT(E) 1: Geen woord heeft voor hem/haar geheimen!
Roep er één en hij/zij zal rijmen!

ASSISTENT(E) 2: BLIKSEM!

PUNTERDICHTER/STER:
Bliksem? Bliksems!
Ik kende een jongen uit Brixem,
die deed alles naar de bliksem:
eens brak hij een pot,
zijn vader riep zot:
"Geef hem een mot, of 'k geef 'k ik z'hem!"

KOORTJE:
Hij/zij dicht de beentjes aan de a
in ananas en rataplan
in chachacha en Malaga,
in Cassablanca, jambalaja,
Malaka en Dalai Lama,
Magna Charta en Djakarta,
maharadja, plasmapasta,
papapanda, mamaWanda:

ASSISTENT(E) 1: Geen woord heeft voor hem/haar geheimen!
Roep er één en hij/zij zal rijmen!

ASSISTENT(E) 2: ATLANTIS!

PUNTDICHTER/STER:
Atlantis? Als dat niet ambetant is...
Er was eens een vrouw uit Atlantis, (Engelse uitspraak)
die kleedde zich oudtestamentisch
ze droeg oude jassen,
maar had toch geen klasse
want daaronder zag je haar pantys!

KOORTJE:
Hij/zij dicht de staartjes aan de oo
in Don Bosco en Toronto
in chocopot en jojozot,
in Joko Ono, monofono,
grosso modo, hobo, foto
Kongoboot en kokosnoot,
in fronsbonbons en monoloog
in ootospons en oorlogsvloot

ASSISTENT(E) 1: Geen woord heeft voor hem/haar geheimen!
Roep er één en hij/zij zal rijmen!

ASSISTENT(E) 2: VAMPIER!

PUNTDICHTER/STER:
Vampier? Met veel plezier!
Een oude vampier uit Madrid
vond al dat vampieren maar shit
Hij beet niet perfect,
het had geen effect,
het lag aan zijn valse gebit.

KOORTJE:
Ik dicht de streepjes aan de e
in T.E.E. en E.E.G.
in P.T.T.'er, Enschedeeer,
tegenstreef en wentelteef,
meegerekend, nekverblekend,
neergekeken, levensteken,
regentessen, klessebessen,
weggesmeten exegeten
neergezette nette tenten
ASSISTENT(E) 1: Geen woord heeft voor hem/haar geheimen!
Roep er één en hij/zij zal rijmen!

ASSISTENT(E) 2: RAMBO!

PUNTDICHTER/STER:
Rambo! Oh no!
Als ik zijn naam hoor begin ik plots te flippen,
‘k word lijkbleek en groen en tot overmaat
besterft ieder rijm het op mijn lippen!
Rambo: de schrik van heel het Infernaat!

KOORTJE:
Hij/zij dicht de beentjes aan de u
in tutterfrut en uppercut
in Justus Plutus, cursuscultus,
muskushumus, Brutus, kubus,
bruske Suske, zure, buren,
kuske Ruske, dure kuren,
vunze klunzen, subculturen,
blublublub, manufacturen:

PUNTDICHTER/STER:
Maar Rambo… no!
Als ik zijn naam hoor begin ik plots te flippen,
‘k word lijkbleek en groen en tot overmaat
besterft ieder rijm het op mijn lippen!
Rambo: de schrik van heel het Infernaat!

De Presentator en de Presentatrice komen op, vergezeld van twee expert-geestenbezweerders (meisje en jongen – eventueel te recruteren uit de heksen van ‘Hellesoep’).

PRESENTATRICE: Heel interessant waren ook de lessen ‘Geesten Bezweren’. Zoals u misschien weet, beste ouders, grootouders, betovergrootouders, kinderen, achterkleinkinderen en sympathisanten… geesten, die worden op flessen getrokken.

PRESENTATOR: Vandaar dat men ook spreekt van ‘geest-rijke’ dranken.

PRESENTATRICE: Als je nu precies weet hoe je zo’n geest moet bezweren, dan kan die allerlei wonderen doen voor jou. Die kan je knap maken en rijk, om maar iets te zeggen.

PRESENTATOR: Voor mij moet dat niet meer, want ik ben dat al... En als (zelf naam invullen) dat deed, dan ging het altijd fout, zoals u misschien ook al hebt kunnen merken.

PRESENTATRICE: Maar goed, laten wij onze twee expert-geestenbezweerders even aan het woord, want die weten daar alles over…

BEZWEERDER/J: Da’s waar… Als je weet hoe je zo’n geest moet aanpakken, dan kan die ervoor zorgen dat je binnen de kortste keren een schat vindt. Dat kan een schat zijn van goud en zilver, maar ook één van vlees en bloed…

PRESENTATOR: Een schatjé.

BEZWEERDER/M: Zit je zonder zakgeld omdat je weer wat uitgespookt hebt…

BEZWEERDER/J: … of zit je zonder nieuw lief…

BEZWEERDER/M: … dan is een geest oproepen de simpelste oplossing.

BEZWEERDER/J: (toont fles wijn) Hier hebben we nu een fles bij van een goed jaar, en daar zit dus de Geest van het Infernaat in.

BEZWEERDER/M: Die hebben we zelf getemd.

BEZWEERDER/J: Nu doet die werkelijk àlles voor ons.

BEZWEERDER/M: Ja… We hebben hem prima gedresseerd. Echt waar.

BEZWEERDER/J: Hij heet Mefisto met zijn voornaam en Mefistofeles met zijn achternaam.

BEZWEERDER/M: Ik weet het, dat klinkt belachelijk, maar daar kan hij ook niks aan doen. (naam invullen) klinkt toch ook niet heel serieus zeker, en kan hij/zij daar iets aan doen? Nee toch?

BEZWEERDER/J: Enfin, beste ouders, als wij nu rap aan een smak vers zakgeld willen geraken omdat we weer wat uitgespookt hebben… of als we zonder nieuw lief zitten…

BEZWEERDER/M: … dan roepen we gewoon Mefisto Mefistofeles even op…

BEZWEERDER/J: … en klaar is Kees.

BEZWEERDER/M: Zullen we ’t even voordoen?

PRESENTATRICE: Ah ja… Waarom niet? Jullie staan hier nu toch…

BEZWEERDER/J: Maar doen moet iedereen wel meedoen hé.

BEZWEERDER/M: Gewoon uit volle borst Mefisto-Mefistofeles meebrullen.

PRESENTATRICE: Waarom niet? Baadt het niet, het schaadt ook niet.

BEZWEERDER/M: (doet het even voor, voor het publiek): Mefisto-Mefistofeles…
(als het publiek niet meteen meedoet, even blijven aandringen tot men het ‘Mefisto-Mefistofeles’ uit het liedje kan meezingen zoals dat ook in het liedje gebeurt)

BEZWEERDER/M: En misschien win je de Lotto wel.

PRESENTATOR: En dat nieuw lief? Hoe zit het met dat nieuw lief?

BEZWEERDER/J: Wacht maar eens af…

De Presentator en de Presentatrice gaan af. Start muziek nummer 10.
10.) MEFISTO

Het is de bedoeling dat het publiek telkens ‘Mefisto-Mefistofeles’ gaat meezingen, hierin aangespoord door de meisjes en jongens die op het toneel staan. Het zingen – zowel van de leadzang als van het steeds herhaalde ‘Mefisto-Mefistofeles - of het playbacken kunnen, naar keuze, gebeuren door leerlingen uit de tweede en derde graad. Wel een onderscheid maken tussen zij die de lead-zang voor hun rekening nemen en zij die het steeds weer herhaalde ‘Mefisto-Mefistofeles’ zingen.

Voor de enscenering kunnen we ons laten inspireren door de ‘spokenwereld’ en het gegeven van de ‘geest in de fles’. Leerlingen uit de eerste graad kunnen bijvoorbeeld met flessen rondgaan, waaruit dampen opstijgen, of zich als spookjes onder het publiek begeven of over het podium fladderen. De geestenbezweerders en de heksen kunnen ‘boze geesten en tempeesten’ oproepen, ‘spoken met bleke knoken’ enz… Misschien zitten die wel onder het publiek?

Indien mogelijk, zouden voor deze scène mooie beelden kunnen gemaakt worden met mist- en lichteffecten of met een schimmenspel (opstijgen van geesten uit flessen in schaduwspel). Een schimmenspel kan men technisch vrij makkelijk tot stand brengen: door een sterke lichtbron achter een wit doek op te stellen en tussen het doek en het licht voorwerpen of kinderen te laten plaatsnemen die allerlei figuren vormen. Experimenteren maar!

Belangrijk is ook de stem die u op de CD hoort vanaf het moment wanneer er in het liedje gezongen wordt: 'Stuur mij nu uw zwarte kat’. Meteen daarop begint die stem te roepen op ‘Felix’, blijkbaar een zwarte kat die maar niet wil opdagen. De stem maakt zich behoorlijk kwaad. In onderstaande tekst werd deze stem niet opgenomen, maar er kan een grappig effect verkregen worden indien u een leerling(e) vanaf dat moment inschakelt en op zoek laat gaan naar een zwarte kat die hem/haar altijd ontsnapt.

(MEFISTO – TEKST)

Kom nu geest, kom uit uw fles
Mefisto-Mefistofeles
Help mij, help mij met mijn les
Mefisto-Mefistofeles
‘k Heb getekend met mijn bloed
Mefisto-Mefistofeles
Uw contract dat wonderen doet
Mefisto-Mefistofeles
Maak mij knap en maak mij rijk
Mefisto-Mefistofeles
Maak dat ik in de toekomst kijk
Mefisto-Mefistofeles
Ik roep u aan, ’t is middernacht
Mefisto-Mefistofeles
Geef mij praal, geef mij pracht
Mefisto-Mefistofeles
Geef mij tover, tovermacht
Mefisto-Mefistofeles
Maak mij een kind van de nacht
Mefisto-Mefistofeles
Prins van Gramschap, Gulzigheid
Mefisto-Mefistofeles
Prins van Hebzucht en van Nijd
Mefisto-Mefistofeles
Schenk mij nu een gouden schat
Mefisto-Mefistofeles
Stuur mij nu uw zwarte kat (‘Felix! Waar zit je? Felix! Hier komen,
Mefisto-Mefistofeles verdorie!… Fé-é-é-lix!…’ enz…)
Boze Geesten en Tempeesten
Mefisto-Mefistofeles
En ook spoken met bleke knoken
Mefisto-Mefistofeles
Kom nu maar, kom uit uw fles
Mefisto-Mefistofeles
En help mij, help mij met de les
Mefisto-Mefistofeles
Kom nu geest, kom uit uw fles
Mefisto-Mefistofeles
Kom nu maar, kom…

Einde muziek.
De Presentator en de Presentatrice komen op.

PRESENTATOR: Ziezo, dat was het.

PRESENTATRICE: Nu hebben jullie dat Infernaatje van ons ook eens van wat dichterbij leren kennen.

PRESENTATOR: Ik hoop dat het een beetje meegevallen is. En ‘k zou zeggen… tot volgend jaar… Maar ‘k zit hier al in mijn laatste jaar, dus zullen we het maar houden bij euh…?

PRESENTATRICE: Tot ziens?

PRESENTATOR: Bye bye!

Ze willen weggaan, maar worden dan overrompeld door àlle kinderen die hebben meegespeeld en die nu ook allemaal komen meezingen en dansen op de finale: ‘Wij doen de Ogopogo’.

Start muziek nummer 11: ‘Wij doen de Ogopogo’… en iedereen doet de Ogopogo.

Dit is een dance-nummer waarop het de bedoeling moet zijn dat iedereen zo’n beetje uit de bol kan gaan.
11.) WIJ DOEN DE OGOPOGO - TEKST

JONGEN 1: Breekt het kot af

JONGEN 2: Ladies and gentlemen… Stààààààrt you engines!

ALLEN:

Ogopogo Ogopogo…

Wij doen de Ogopogo
Van hier tot in Togo
Wij doen de Ogopogo
Op ’t eind van onze show!

Enzovoort…

Start muziek nr. 12: ‘Infernale Outro’.

12.) INFERNALE OUTRO

Dit laatste instrumentale nummer dient om alle medewerkers op het toneel te roepen en ze te laten groeten, buigen en het applaus in ontvangst nemen.

Einde.

Het Infernaat - voorwaarden schoolmusical/schoolfeest van Bernauw & Didelez, met toneelstukjes en sketches ook uitstekend geschikt voor Halloween

2006-10-16T15:20:00.000+02:00

HET INFERNAAT, een schoolfeestje

Een kindermusical

van Patrick Bernauw & Guy Didelez (tekst)

op muziek van Fernand Bernauw

Een uitgave van
De Scriptomanen vzw

OPVOERINGSRECHT VLAANDEREN

Dit werk mag in Vlaanderen slechts opgevoerd worden nadat aan volgende voorwaarden is voldaan:

1. Schriftelijke toelating van de rechthebbenden, verkrijgbaar via het contactformulier.

2. Bestelling van het musicalpakket (vocale + instrumentale cd + tekstboekje) aan 40 euro via contactformulier of door klik op de titel.
3. Betaling van de auteursrechten aan S.A.B.A.M., Aarlenstraat 75-77 te 1040 Brussel (125 euro/opvoering).

Men is volgens de Auteurswet strafbaar als men gebruik maakt van gekregen, gehuurde, geleende op gekopieerde boekjes en/of CD’s.

Wanneer men niet voldoet aan de hier opgesomde voorwaarden, worden de geldende auteursrechten met 100% verhoogd.

WOORD VOORAF

De teksten…
… zijn van de hand van Patrick Bernauw en Guy Didelez, twee klinkende namen in jeugdboekenland. Zij hebben hun jarenlange ervaring met het werken met kinderen en het schrijven van theater, verhalen, gedichten en liedjesteksten voor kinderen in dit project geïnvesteerd. Guy Didelez heeft trouwens zelf in het onderwijs gestaan en schreef o.a. liedjesteksten voor ‘Kinderen voor Kinderen’. Patrick Bernauw regisseerde erg veel toneelstukken en heeft ook een eigen muziektheatergezelschap. Samen schreven ze, naast een aantal boeken, ook onder meer het jeugdtheaterstuk De Dochter van Calamity Jane, dat bekroond werd met de Wim Verbeke Prijs voor Jeugdtheater.

De muziek…
… is van de hand van Fernand Bernauw, de broer van Patrick. Hij speelde ooit keyboards bij de bekende popgroep Pitti Polak, componeerde en produceerde songs voor een hele reeks Vlaamse vedetten en schreef ook muziek voor allerlei zeer uiteenlopende theaterprojecten en luisterspelen (o.a. voor de VRT). Wat de liedjes voor Het Infernaat betreft, werd geprobeerd een zo breed mogelijk gamma aan moderne muzikale genres te bestrijken, zonder daarbij te vervallen in de clichés van de typische kinderliedjes van vroeger en nu. Muziek en stemmen werden opgenomen in zijn professionele studio, zowel met kinderen als met professionele uitvoerders.

De zang…
… is in een show of in een musical natuurlijk van vrij groot belang. Wij hebben ernaar gestreefd de zanglijnen zo eenvoudig mogelijk te houden, zodat de zang eventueel live door kinderen kan gebracht worden. Daartoe vindt u in dit pakket een CD met de instrumentale versies van alle nummers. Dit pakket bevat echter ook een CD waarop Compagnie de Ballade - al of niet met haar Kinderkoor - van elk nummer een gezongen versie brengt. De CD met muziek én zang kan dienen als leidraad bij het instuderen en repeteren van de nummers. Kunnen kinderen één of meerdere liedjes niet live brengen, dan kunt u ze deze songs alsnog laten playbacken door gebruik te maken van deze CD. Uiteraard kunnen ook volwassen die kinderen spelen de songs vertolken.

Een decor…
… is net als een podium niet echt nodig. Het Infernaat kan zowel gespeeld worden in open lucht als in een zaal.

Rekwisieten, kostuums, grime…
Ook op dat punt laten wij uw verbeelding de volledige vrijheid, maar anderzijds geven wij u in deze brochure ook een aantal tips mee en zijn er natuurlijk de fabeldieren, waarvan u tekeningen vindt in deze brochure. Deze fabeldieren vormen het onderwerp van één van de liedjes, maar u kunt ze uiteraard ook elders laten opdagen of een specifieke rol laten spelen in de vormgeving van decor en kostuums, of u voor de grime laten inspireren door bijgaande schetsen.

Wat rolverdeling, rekwisieten, zang, dans, uitbeelden en acteren betreft geven wij alleen maar richtlijnen mee. Het spreekt vanzelf dat u zich daar niet aan hoeft te houden, en dat u daar geheel vrij en naar eigen inzicht en mogelijkheden kan mee omspringen. U kunt liedjes laten wegvallen, een heel eigen selectie brengen, aanvullen met eigen nummers en bindteksten, enzovoort…

Techniek? Regie? Auteurs?
De enige technische vereisten zijn een geluidsinstallatie en enkele microfoons. Hebt u nog vragen qua organisatie, techniek, regie… kunt u altijd contact opnemen met Patrick Bernauw (zie contactadres). De mogelijkheid bestaat zelfs om een regisseur ter plaatse te sturen, uiteraard mits een kleine vergoeding. Tevens zijn de auteurs altijd bereid één en ander te komen toelichten of – indien mogelijk – aanwezig te zijn op een voorstelling van Het Infernaat. Ook hiervoor kunt u terecht op het algemene contactadres.

Affiche?
Iedere toneelproduktie bezit een eigen affiche. U kunt daarvoor de hierbij kant en klaar aangeleverde illustraties gebruiken, maar u kunt op basis van deze illustraties natuurlijk ook creatief aan de slag gaan. De illustraties mogen immers vrij en naar eigen goeddunken gebruikt en vermenigvuldigd worden.

Een standje van het Infernaat?
Het organiseren van een toneelvoorstelling brengt altijd kosten met zich mee. Daarom hebben wij de mogelijkheid voorzien dat gezelschappen die Het Infernaat opvoeren zowel het gelijknamige boek waarop de musical werd gebaseerd als de CD met de liedjes van de musical kan verkrijgen met een korting van 20%. Op die manier kan het gezelschap een deel van de kosten recupereren. Meer informatie: zie contactadres.

Wij wensen u alvast veel succes!

DECOR - ROLVERDELING

TECHNIEK (LICHT & GELUID)

REKWISIETEN

Decor: is niet vereist en laten we geheel over aan uw inspiratie. Het stuk kan even goed op een podium in de open lucht gebracht worden als op het podium van een feestzaal of toneelzaal, maar ook in een turnzaal… om maar iets te zeggen. Uiteraard kunt u altijd gebruik maken van decoratieve elementen (panelen, zetstukken), geïnspireerd door de tekeningen die bij deze brochure gevoegd werden (de fabelwezens van Het Infernaat), deze theatertekst, de muziek,…

Rolverdeling (+ techniek/rekwisieten) in volgorde van opkomst:

Presentator: een jongen uit – bij voorkeur – het zesde leerjaar; of een volwassene.
Presentatrice: een meisje uit – bij voorkeur – het zesde leerjaar; of een volwassene.

Geluidsversterking:
· De Presentator en de Presentatrice beschikken elk over een microfoon. Alle gesproken teksten kunnen door deze twee microfoons versterkt worden.
· Indien de liedjes in playback gebracht worden, kan men wel microfoons gebruiken als rekwisiet, maar hoeven dit uiteraard geen echte of ingeschakelde microfoons te zijn.
· Indien de liedjes geheel of gedeeltelijk live gezongen worden, dient men nog enkele extra microfoons te voorzien. Het verdient aanbeveling aparte microfoons te gebruiken voor gesproken en gezongen teksten. Het aantal extra benodigde microfoons is afhankelijk van het aantal liedjes dat live gebracht wordt: drie extra microfoons lijkt ons een minimum. Sommige liedjes zijn immers duetten; dan is er een microfoon nodig voor de lead-zanger, de lead-zangeres en het koor. Dit koor hoeft overigens niet altijd versterkt te worden.
· Bent u van plan een deel van de liedjes of alle liedjes live gezongen te brengen, dan doet u er goed aan zo snel mogelijk een persoon in te schakelen die enige ervaring heeft met geluidstechniek en eveneens zo snel mogelijk enkele repetities in te lassen met microfoons en geluidsinstallatie. Zo kan er naar hartelust geëxperimenteerd worden en komt men een week voor de voorstelling doorgaat niet meer voor onaangename verrassingen te staan.

1.) Infernale Intro

In dit dansnummer worden bij voorkeur de jongste kinderen ingeschakeld (kleuterklas, eerste en/of tweede leerjaar). Aantal kinderen: naar eigen inzicht.

Voor de kostuums en grime kan men zich laten inspireren door de fabelwezens (zie tekeningen), door heksen (die ook aan bod komen in het nummer ‘Hellesoep’) of door ‘duiveltjes uit doosjes’.

Belichting:
· Indien u over de nodige infrastructuur beschikt, kan een aangepaste ‘griezelige’ belichting hier voor mooie effecten zorgen.
· Een aangepaste belichting kan ook zeer leuk zijn voor de nummers 3 (‘Ik word Ufonaut!’ – science-fictionachtig, futuristisch, stroboscoop,…), 6 (‘Hellesoep – griezelig, mist op het podium…), 10 (‘Mefisto’ – griezelig, mist op het podium) en 11 (‘Wij doen de Ogopogo’ – dit is dance-muziek, dus: de sfeer van een mega-dancing kan hier gecreëerd worden).
· Indien u in een zaal werkt, en dus met belichting, kunnen de overige nummers soberder belicht worden: bijvoorbeeld een volgspot en/of een vaste spot op de lead-zangers/zangeressen en eventueel het koor; alle andere personages op het podium in een meer ‘algemeen licht’.
· Let wel! Belichting is niet noodzakelijk! Dit stuk kan even goed in open lucht, bij daglicht gespeeld worden.

2.) Geestig!

Dit is een liedje voor de derde graad:

Geestige Jongen
Geestig Meisje
Juf (kan eventueel een volwassene zijn)
Geestig Koor (minimaal een vijftal kinderen)

Geen specifieke kostuums vereist. Voor de rekwisieten kan men zich laten inspireren door de inhoud van het liedje: slakken, bakje krijt, kakkerlakken, mayonnaise, stoel, punaise, proppen, bord, kauwgom (om bellen te blazen), ballons, spinnen, een ‘varken met een snuit’, toetsen (= blaadjes papier met veel rood). Uiteraard gebruiken we geen echte slakken, kakkerlakken, spinnen, enz… We gebruiken onze verbeelding! Hoe knutselen we zelf een stuk of wat slakken en kakkerlakken en spinnen in elkaar? Of zoeken we onze toevlucht tot ‘fopspinnen’ en dergelijke, zoals verkrijgbaar in speelgoedwinkels.

3.) Ik word Ufonaut!

De Ufonaut: een jongen uit de derde graad; eventueel een volwassene.
Een (vrij te kiezen) aantal Ufonautjes uit de tweede graad.

Zowel de Ufonaut als de Ufonautjes dragen uiteraard Ufonauten-kostuums (astronautenpakken). Met beschilderde kartonnen dozen vallen prachtige dingen te doen. Het zou mooi zijn als de Ufonautjes ook in een – kartonnen – vliegende schotel zaten (een ring om hen heen) en/of kartonnen eetbordjes bezaten die als een frisbee (vliegende schotel!) in het publiek kunnen gegooid worden.

4.) Mijn ouders laten alles toe…

De Minister: een jongen uit de derde graad; eventueel een volwassene.
Koortje (een vijftal jongens en meisjes) uit de tweede graad.

Geen specifieke kostuums vereist, tenzij dan voor de Minister: hoe ziet zo’n typische minister er eigenlijk uit? Indien het koortje de inhoud van het liedje uitbeeldt, kan men gebruik maken van rekwisieten die ook in het liedje vermeld worden: een wagen (speelgoedauto), een ‘versnellingsbak’, een koekendoos met snoep, een bril, een kist sigaren, een ‘proefkonijn’.

5.) Rambo de Paracommando

Rambo de Paracommando: een jongen uit de derde graad; eventueel een volwassene.
Koor: maximaal een drietal jongens uit de derde graad.
Fans van Rambo: een vrij te kiezen aantal meisjes uit de tweede en derde graad.

Rambo en het Koor dragen een ‘paracommando-outfit’. Geen specifieke rekwisieten vereist, behalve misschien spandoeken e.d. met daarop ‘We Want Rambo!’ en een dwangbuis.

6.) Hellesoep

Heksen: enkele meisjes uit de derde graad (aantal vrij te kiezen: de lead-zang van dit liedje kan zowel gebracht worden door één meisje als door verscheidene meisjes).
Danseressen: een vrij te kiezen aantal meisjes uit de tweede graad die het liedje uitbeelden.

Zowel de zingende heksen als de dansende heksen dragen uiteraard heksenplunjes en zijn ook als heksen gegrimeerd. De inhoud van het liedje wordt uitgebeeld door de dansende heksen, die rond een ketel dansen waarin het hellesoepje wordt klaargemaakt. De zingende heksen vermelden alle ingrediënten die in deze ketel gegooid worden. Benodigde rekwisieten: een heksenketel + alle ingrediënten (zie liedje): een pad, een ‘reepje van moerasseslang’, een hondstong, ‘dons van vledermuis’, een ‘blokje blind gespuis’ (Wat is dat? Laat uw verbeelding spreken!), een stukje van een addertong, een teentje van een kikkerjong, oog en poot van hagedis, drakenschubben, een wolventand, de vleugel van een schele uil, ‘maag en muil’ van een zoutzeehaai, gal van bokken, een leverlob, bavianenbloed.

7.) Alfabet

De alfabet-juf: een meisje uit de derde graad; eventueel een volwassene.
Het Alfabetisch Koor: een vrij te kiezen aantal jongens en meisjes uit de tweede en/of derde graad.
Het Alfabetisch Ballet: een vrij te kiezen aantal jongens en meisjes uit de eerste graad.

Geen specifieke kostuums vereist. Voor ‘het Alfabetisch Ballet’ zijn wel 26 kartonnen borden nodig, met daarop alle letters van het alfabet.

De Bankovervaller – een jongen uit de derde graad; geen specifieke kostuums of rekwisieten vereist.

8.) Defilé Fabelwezens

Speakerinnen: één, twee of drie meisjes uit de derde graad voor het inspreken van de teksten.
De Directeur: een volwassene.
Fabelwezens: een vrij te kiezen aantal Krabbedokussen, Lookeendjes, Vliegende Pappenheimers en Wallebakken – kleuters en/of kinderen uit de eerste graad.

Voor de speakerinnen zijn geen specifieke kostuums vereist. De Fabelwezens worden uiteraard aangekleed als Krabbedokus, Lookeend, Vliegende Pappenheimer, Wallebak. Inspiratie vindt u ongetwijfeld in bijgaande tekeningen, maar ook in de theatertekst, het boek Het Infernaat, en – waarom niet? – in de muziek (luister maar eens naar de geluiden die de fabelwezens maken). Het spreekt vanzelf dat, als u met uw klas zelf een aantal fabelwezens ‘uitvindt’, daarbij ook een passende uitmonstering hoort.

9.) Marie Antoinette

Zangeres: meisje uit de derde graad; eventueel een leerkracht.
Koor: is niet noodzakelijk, maar als er een koor wordt ingeschakeld, recruteren we dat best onder de meisjes van de tweede en derde graad.
Marie Antoinette: een meisje uit de derde graad.
Haar zus Colette: een meisje uit de derde graad.

Geen specifieke kostuums vereist, tenzij u graag uw inspiratie botviert op de figuren van Marie Antoinette en haar zus Colette, dan houden wij u uiteraard niet tegen. Eventuele rekwisieten: een pet waarop een (speelgoed)trompet werd gemonteerd + iets dat kan doorgaan voor een toilet (en dat liefst ook kan rijden).

Deze rekwisieten zijn alleen nodig als u beslist dit liedje ook uit te beelden. Dit is echter niet noodzakelijk: het kan ook alleen gezongen worden door één enkele zangeres, of door een zangeres met koor.

De Puntdichter: een jongen uit de derde graad; eventueel een leerkracht.
Zijn Assistentes/Koortje: een aantal meisjes uit de derde graad; eventueel leerkrachten.

De Puntdichter is gekostumeerd als een goochelaar, zijn assistentes als de typische goochelaarsassistentes.

Alle nummers zijn eigenlijk in grote mate ‘facultatief’: afhankelijk van de mogelijkheden van uw school kunt u beslissen of u ze al of niet opneemt in uw show. Dit geldt in verhevigde mate voor de act met de Puntdichter, waarvoor wij geen muziek hebben voorzien en waarvoor het ook van het grootste belang is dat de Puntdichter bijzonder taalvaardig is. Uiteraard kan de rol van de Puntdichter ook even goed ingevuld worden door een meisje.

10.) Mefisto

Heksen: enkele meisjes uit de derde graad (aantal vrij te kiezen: de lead-zang van dit liedje kan zowel gebracht worden door één meisje als door verscheidene meisjes; andere meisjes/jongens zingen steeds ‘Mefisto-Mefistofeles’).
Danseressen: een vrij te kiezen aantal meisjes uit de tweede graad die het liedje uitbeelden.

Let wel: hier kunnen even goed jongens ingeschakeld worden als Geestenbezweerders!!!

Kostumering: heksen, geestenbezweerders, boze geesten en tempeesten, spoken ‘met bleke knoken’, een zwarte kat, enz… Rekwisieten: de geest in de fles die uit de fles komt – ‘misteffecten’? Laat uw verbeelding spreken!

Eventueel kunnen hier dezelfde actrices en zangeressen met grotendeels dezelfde kostumering en grime gebruikt worden als in nummer 6, ‘Hellesoep’.

11.) Wij doen de Ogopogo

Het Finale Nummer. Iedereen doet mee. Iedereen doet de Ogopogo.

Noot:

Voor het snel op- en afbrengen van rekwisieten, decorelementen, zetstukken enz… maken we best gebruik van een speciale ploeg ‘roadies’, om één en ander vlot te laten verlopen. Deze ‘roadies’ kunnen bijvoorbeeld een T-shirt dragen met een opdruk ‘Roadie Het Infernaat’ en kunnen bepaalde rekwisieten of zetstukken ook op- en afbrengen in (het ritme van) de muziek, bijna dansend. Zo maken zij ook deel uit van de show.

12.) Infernale Outro

Op dit liedje groeten we en laten we het publiek applaudisseren.

Zwarte Weduwe, muzikale zwarte komedie van Patrick & Fernand Bernauw

2006-10-13T15:58:00.000+02:00

Dit stuk werd gecreëerd door Compagnie de Ballade (Aalst, 1999). Om dit stuk op te voeren, hebt u de geschreven toestemming nodig van de rechthebbenden, verkrijgbaar via: www.codeballade.be.webbuilder02.hostbasket.com

Klik op de titel voor gratis downloads en previews in de webshop van Compagnie de Ballade.

Rolverdeling:

De Zwarte Weduwe: Frederika Schollaert
Fernande Segret: Amaryllis Temmerman
Vrouwe Justitia: Ann Devuyst
Landru: Patrick Bernauw
De Pianist: Fernand Bernauw

Muziek beschikbaar op cd. Coaching (regie en zang) mogelijk.

Op het podium bevinden zich: een stoel centraal, twaalf stoelen opzij, kandelaars met kaarsen, achteraan drie statieven met micro’s naast elkaar.

De Pianist komt op en fade in: INSTRUMENTAAL ICARUS 1.

Op de instrumentale intro komt Landru op; hij steekt alle kaarsen aan en stelt een jury samen uit het publiek (twaalf gezworenen) die hij opzij van het podium laat plaatsnemen op stoelen die daar al klaar staan.

Fernande, de Zwarte Weduwe, en de Danseres komen op en gaan met de rug naar het publiek bij de statieven staan, Fernande rechts van Landru, Zwarte Weduwe centraal, Danseres links.

Ten slotte doet Landru teken aan de Pianist om te beginnen en gaat hij zitten op de stoel centraal, face publiek.

INSTRUMENTAAL ICARUS 1 gaat over in MONTAGE PIANO-STEMMEN (Landru – Zwarte Weduwe/ mimeren):
(2x muzikaal thema en dan op muziek:)
LANDRU:
Op de avond voordat mijn hoofd zou vallen in de mand onder de guillotine
- bijgenaamd: de Zwarte Weduwe –
werd ik in mijn dodencel bezocht door een droom,
door een droom van een vrouw, door de vrouw van mijn angstdromen.
WEDUWE: (DRAAIT ZICH OM, BIJ LANDRU, FLUISTERT IN ZIJN OOR)
Ik ben de Zwarte Weduwe
en ik ben gekomen om wraak te nemen
op mijn eigen hoogstpersoonlijke wijze
voor wat jij mijn zusters hebt aangedaan.
LANDRU: (ZW SCHRIJLINGS EN OMGEKEERD OP ZIJN SCHOOT)
Ik dacht aan een spin, aan een Zwarte Weduwe
die tijdens de paringsdaad het mannetje opvreet met huid en haar en…
WEDUWE: (SPRINGT OP) Je hebt niet alleen een huwelijksbureau geopend,
waarvan jij de enige kandidaat was,
maar men noemt jou ook terecht ‘de moderne Blauwbaard’.
LANDRU: (LACHT – SPRINGT OP) Zie mij hier staan: kaal, van middelbare leeftijd
en niet eens verschrikkelijk rijk.
Maar toch is het waar, ja… dat ik in het kader van mijn huwelijksbureau
meer dan driehonderd vrouwen aan mijn voeten heb gekregen.
Wat ik overigens heb toegegeven - dat is toch geen schande, neem ik aan?
WEDUWE: Driehonderd vrouwen van wie je er op zijn minst tien hebt vermoord!
Meestal rijke weduwes, nietwaar?
En daarna ging je er met hun spaarcentjes en hun meubeltjes vandoor!’
LANDRU: Dat van die spaarcentjes en die meubeltjes, dat geef ik ook toe.
Maar dat van die moorden ontken ik ten stelligste.
Ik zei het ook telkens weer tegen de openbare aanklager, en hij riep het uit:
WEDUWE: ‘Maar spreek dan toch eindelijk eens de waarheid, Henri Désiré Landru!’
LANDRU: (GAAT ZITTEN)
En zij nu, de Zwarte Weduwe, de spin in vrouwengedaante,
de schaduw van de guillotine - zij fluistert mij in het oor:
WEDUWE: (FLUISTERT IN OOR)
… dat ik daarom op de vooravond van je executie in je cel ben verschenen,
omdat ik wil dat je de waarheid zegt, Henri Désiré Landru.
Dat je voor één keer de waarheid zegt…
LANDRU: (SPRINGT OP)
Maar dit is de waarheid en niets dan de waarheid!
Ik ben onschuldig aan de moord op die vrouwen!
Dat heb ik op mijn proces al keer op keer gezegd!
(GAAT ZITTEN)
En zij nu, de Zwarte Weduwe, de vrouw van mijn angstdromen,
droom van een vrouw in mijn dodencel – zij fluistert mij in het oor:
WEDUWE: (FLUISTERT IN OOR)
Laten wij dat proces dan nog eens overdoen, Henri Désiré Landru,
met mij in de rol van openbaar aanklager,
tot je de waarheid en niets dan de waarheid hebt gezegd,
zo helpe je… de Zwarte Weduwe!
EINDE MONTAGE – Live: DE LANDRU REVUE

WEDUWE: Hij noemde zich monsieur Fremyet, (D. stelt L. voor aan
ingenieur in Tunesië. de juryleden.)
Of soms ook monsieur Cruchet,
ambassadeur in Australië.
DANSERES: Maar zijn ware naam was Landru.
Hij droeg een bolhoed, een paraplu.

WEDUWE: Et voici madame Célestine, (D = Célestine)
zij is lelijk en trouw.
Et voilà mademoiselle Anna, (D = Anna)
een zeer fatsoenlijke vrouw.
DANSERES: Ah! zij bezitten de eerbaarheid
van de middelbare leeftijd!

WEDUWE: Draagt u een fonkelend bijou (D. bij L. op schoot: vrijage)
dan hebt u nu rendez-vous,
voor een romantische vrijage
in de Villa Ermitage!
DANSERES: Ah! de centen en de eerbaarheid
van de middelbare leeftijd!

DANSERES: En wat staat er op het menu
van Henri Désiré Landru?
WEDUWE: Ah! de centen en de eerbaarheid
van de middelbare leeftijd!
Geniet nu maar van de revue
van Henri Désiré Landru!

MONTAGE PIANO-STEMMEN:

LANDRU: De Zwarte Weduwe, zij herinnerde me eraan
met demonisch plezier
hoe mijn gang naar de guillotine was begonnen
in de lente van negentienhonderd negentien…
WEDUWE: Eén van uw vrouwen
- ze heette Amélie, geloof ik –
die zich door u bedrogen voelde,
kloeg u aan bij de politie.
LANDRU: Als de oplichter en de zwendelaar
die ik ook ben gewéést!
Niet als de moordenaar
die u van mij wil maken!
De Weduwe lacht sceptisch en spottend.
LANDRU: (OP) Kijk eens, mevrouw... Het is allemaal goed en wel
dat u hier, in mijn dodencel,
tijdens mijn laatste nacht mijn proces nog eens wil overdoen.
Ik heb begrepen dat u tijdelijk de functie van openbaar aanklager waarneemt,
om mij een ultieme bekentenis te ontrukken...
Maar meent u niet dat ik in voorkomend geval
ook recht heb op een verdediging?
WEDUWE: Aan welke advocaat van verdediging dacht u dan?
Buiten uweigen uzelve?
LANDRU: Ik zal een advocaat kiezen van uw belaagde kunne, mevrouw,
die aldus boven iedere verdenking staat!…
… Fernande Segret!
De Weduwe lacht sceptisch en spottend.
LANDRU: (ZITTEND – KIJKEND NAAR FERNANDE)
Fernande ach Fernande,
mijn jonge, mijn mooie minnares
- zij heeft ook altijd in mijn onschuld geloofd -,
kon zij de eenzaamheid van mijn laatste nacht nu maar draaglijk maken
door haar verschijning in mijn dodencel…

(Fernande draait zich om en komt naar voor)

WEDUWE: Uw verzoek is toegestaan!
LANDRU: En zo werd ik tijdens mijn allerlaatste nacht in mijn kille dodencel
bezocht door nóg een droom van een vrouw…

EINDE MONTAGE – Live:

IN DE LENTE VAN NEGENTIENHONDERD NEGENTIEN
(Landru zit – Danseres/Vrouwe Justitia volgt argumenten van FS & ZW, kijkend van de één naar de ander).

FERNANDE: In de lente van negentienhonderd negentien
werd hij door Amélie op straat gezien,
een andere dame aan zijn zij.
WEDUWE: Een andere dame aan zijn zij.

FERNANDE: Amélie lapte de ramen in de Rue de Rivoli,
ging achter hem aan, riep de politie
en ze lapte hem erbij.
WEDUWE: En ze lapte hem erbij.

WEDUWE: Bij zijn minnares, in de Rue Rochechouart,
werd hij gearresteerd, de nieuwe Blauwbaard
- 'n gevaar voor de maatschappij.
FERNANDE: Een gevaar voor de maatschappij?

WEDUWE: Juffrouw Lydie zag hij nog om half tien,
zij werd daarna nooit meer weergezien.
FERNANDE: Hij bracht haar naar 't station.
WEDUWE: Het allerlaatste station?

WEDUWE: Nog in Parijs, op de Place Saint-Honoré
verdween een zeer gekend prostituée!
FERNANDE: Hij was haar chaperon!
WEDUWE: En vond u dat dit kon?

WEDUWE: Er stonden heel wat namen in zijn notitieboek,
hij maakte die vrouwen écht allemaal zoek!
FERNANDE: Niets dat het bewijst! (Weduwe + Fernande naderen
WEDUWE: Ze stonden op z’n zwarte lijst! Landru elk van een kant)

WEDUWE: En de politie, zij houdt voet bij stuk:
hij stortte wel tien vrouwen in 't ongeluk!
FERNANDE: Niets dat het bewijst!
WEDUWE: Ze stonden op zijn zwarte lijst!

Pianist fade in: INSTRUMENTAAL ICARUS 2 + STEM:

LANDRU: Door Amélie aangeklaagd bij de politie,
kwam ik al gauw in nauwe schoentjes te staan.
Toen men de inhoud van mijn notitieboekje eens nader bekeek,
trok men daar toch wel erg verregaande conclusies uit...

Fade out: INSTRUMENTAAL 2 – LIVE:

HET LIED VAN LANDRU, HENRI DESIRE

WEDUWE: Landru Henri Désiré, (L. nodigt D. uit te gaan zitten)
hij viel voor elk décolleté,
voorzien van een duur collier,
of van een dikke portemonnee.

Landru Henri Désiré, (L. noteert maten van D.)
hij schreef in een zwart cahier
de naam van ieder invité
voor 't romantische souper.

Landru Henri Désiré, (D. valt in zwijm over stoel)
hij ontving graag strikt privé
rijpere dames in négligé
op z’n beroemd canapé.

Landru Henri Désiré (L. stuurt D. weg)
hij stuurde ze overzee,
nam daarna hun centen mee,
een beproefd procédé.

FERNANDE: Hij was van ’t oplichtersmétier. (L. gaat weer zitten)
En oplichters moorden niet, nee!
Oplichters spelen fair play!

(Stemmen live:)

WEDUWE: Landru Henri Désiré…
De politie ontdekte dat hij, benevens ontelbare verhoudingen met weduwen
die op dat ogenblik zonder uitzondering vermist werden,
ook een heel stel kinderen had bij zijn wettige echtgenote...
(terwijl Fernande op zijn schoot plaatsneemt:)
LANDRU ... én een jonge minnares, Fernande Segret,
die ik in mei 1917 had ontmoet.
FERNANDE: Ik kende hem als Lucien Guillet, fabrieksdirecteur.
LANDRU: Ik nam haar vaak mee naar mijn buitenverblijf in Gambais waar wij...
FERNANDE: (tot Weduwe) Enfin, u weet wel.

(Piano in:)

LANDRU: Mijn schone Fernande, zij werd door de politie ondervraagd,
en zij verdedigde mij vol vuur…

FERNANDE BIJ DE COMMISSARIS

FERNANDE: Ik ben Fernande, zijn minnares.
Hij nam me vaak mee naar Gambais.
'Was u bang?' vroeg de commissaris. WEDUWE
Voor de liefste vent van Parijs?
Nee maar meneer, u bent niet goed wijs!
Vindt u zelf niet dat dit heel raar is?’

'Uw geslachtsleven was zeer normaal, WEDUWE
al was hij reeds zo goed als kaal,'
Kom terzake, meneer de commissaris.
'Maar in z'n cahier zijn ze genoteerd, WEDUWE
de vrouwen die hij heeft gemolesteerd!
Ik bezweer u dat het waar is!'

In Gambais, in de Villa Ermitage
speurde u naar verdachte emballage
en vond u compost en een hoop as.
En van Marie-Thérèse Marchadier
- u weet wel, de vermiste prostituée -,
van haar hondje het karkas!

En dat zou ‘t bewijs zijn voor moord op die vrouwen?
En ik moet u op uw woord vertrouwen?
U bent niet goed wijs, meneer de commissaris!
Er is geen bewijs voor moord op die vrouwen!
U zult zich deze aanklacht nog wel berouwen,
ik bezweer u dat het waar is!

(terwijl de Weduwe hem blinddoekt en een rode sjaal om zijn hals wikkelt; zij en de Danseres spelen op die manier Blindemannetje met hem en hij lijkt gewurgd te zullen worden)

BLAUWBAARDJE IS GEVANGEN

DANSERES: Blauwbaardje, hij is gevangen!
Blauwbaardje, hij moet nu hangen!

WEDUWE: Hij jaagt het hele land op stang!
Dit wordt zijn zwanezang!
Hang, Blauwbaardje, hang!

DANSERES: Blauwbaardje, wat wij verlangen…
Blauwbaardje, de hogere belangen:

WEDUWE: Wat doen we met zo'n don Juan?
In het staatsbelang:
hang, Blauwbaardje, hang!

DANSERES: Blauwbaardje, hij is gevangen!
Blauwbaardje, hij moet nu hangen!

WEDUWE: Ze hebben je in de tang,
de heren van stand en rang!
Hang, Blauwbaardje, hang!

FADE IN: INSTRUMENTAAL ICARUS 3 + MONTAGE STEM:

LANDRU: ‘Maar dàn!?’ –
Ik schreeuwde het uit: als ik geen psychopaat ben,
geen Franse versie van Jack the Ripper,
geen Gilles de Rais uit de Belle Epoque... wat dàn!?
Waar blijft dan het motief voor mijn moorddadige praktijken!?

FADE OUT: INSTRUMENTAAL + MONTAGE – LIVE:

GEEN MOTIEF VOOR MOORDDADIGE PRAKTIJKEN

(L. wordt verleid door de 3 dames)

FERNANDE: Hij had vier kinderen en één wettige vrouw,
die bleef hij al die jaren zeer innig trouw.
Hij stapte wel vaker in de huwelijksboot,
dat was voor hem het dagelijks brood.

WEDUWE: Andrée had geen meubels en ze had geen geld,
ze droomde van 'n huwelijk met een rijke held.
Ze noemde hem Lucien, hij noemde haar Lulu.
Hij nodigde haar uit voor een barbecue.

FERNANDE: In oorlogstijd verdwenen ze bij de vleet,
soms doen de vrouwen dat heel discreet.
En er waren geen getuigen, er waren geen lijken,
er was geen motief voor moorddadige praktijken.

WEDUWE: Ah madame Pascal met haar prachtig zwart haar!
Ze noemde hem Diard,haar grootste minnaar!
Ah Madame Pascal! Zij was onverzadigbaar!
Hals over kop ging hij aan de haal voor haar!

FERNANDE: Ze mocht dan groot zijn, Landru's appetijt,
ze bleef binnen de grenzen van de redelijkheid.
En er waren geen getuigen, er waren geen lijken,
er was geen motief voor moorddadige praktijken.

WEDUWE Van madame Jaume raakte hij wel van de wijs,
de kwezel toonde hem alle kerken van Parijs.
Toen hij een aanval op haar deugd ondernam,
vroeg zij zich af: ‘Nemen we niet beter de tram?’

FERNANDE: In oorlogstijd verdwenen ze bij de vleet,
soms kunnen vrouwen dat heel discreet.
En er waren geen getuigen, er waren geen lijken,
er was geen motief voor moorddadige praktijken.

LANDRU (live): In mijn grote magazijnen aan de Rue Morice in Clichy,
en in mijn kleine buitenhuisje in Gambais
troffen de inspecteurs toch weer één en ander aan
dat ze opnieuw aan het denken zette..
Al hadden de agenten in Gambais daar wel twéé huiszoekingen voor nodig.

HET LIED VAN DE ZWARTE WEDUWE

WEDUWE: De lieve Jeanne? Hier hebt u haar jarretel!
De mooie Andrée? Dit is haar oorbel!
Van Berthe Héon vond men een strik!
En dit is de pruik van Marie Angélique!
WED. + DAN.
(REFREIN): Landru heeft ze in zijn oven geschoven!
De Zwarte Weduwe smacht al naar hem!
Leden van de Jury, laat hem eraan geloven!
De Guillotine wacht al op hem!

W.: Want in Gambais vond men zeer vlug
drie treinkaartjes: twee heen, één terug!
FERNANDE: Maar de eerste keer vond men er geen,
en alleen de tweede keer was er dat been!

REFREIN

W: Want in Gambais lag deze schedelpan!
Niemand die wist waar ze vandaan kwam!
Een speld, een gesp, een vrouwenkies!
FERNANDE: Maar de eerste keer lag er helemaal niets!

REFREIN

W.: Niet te vergeten, dit balein van 'n korset!
Zonder bloed erop, maar een ander mét!
Gewurgd, geschoten of anderszins gedood
heeft hij zijn prooi, van alle schaamte ontbloot!

REFREIN

W.: Dit groot en dik boek lag op zijn balkon.
't Is van een markiezin die gif mengen kon!
Brieven van dames, keurig geklasseerd!
Archief, Dringend Antwoord - Geen Geld, Niet Gereageerd!

W + D: Geef toe u hebt ze in uw oven geschoven! (L. krimpt ineen,
(REFREIN) Is dit dan geen sinister detail? handen aan hoofd)
Leden van de Jury, laat hem eraan geloven!
Wijst dit dan niet op moord in 't sérail?
+ REFREIN HERHALEN
Landru als koorknaap:

BALLADE VAN HET HUWELIJKSBUREAU
(FERNANDE:)

Hij was een zeer innemend en vroom kind,
Als misdienaar ten zeerste bemind.
Hij verkocht tweedehands automobielen,
was mécanicien en fabrikant van fietswielen.
Maar 't rechte pad, nee, dat beviel hem niet,
zijn moedertje, zij stierf van verdriet.
Hij werd vaak veroordeeld en hij kwam vaak vrij,
zijn vader verhing zich aan een boom in de wei.

Nochtans leek hij wel een respectabel man
met een oogopslag, die wonderen doen kan.
Hij had een goed geheugen en veel vrije tijd,
hij had niet te klagen over zijn viriliteit.
Maar 't rechte pad, nee, dat beviel hem niet,
hij zocht in dit leven een heviger koloriet.
Hij startte dus maar een huwelijksbureau,
met één trouw kandidaat, professioneel cupido.

Hier zit nu 'n heer van stand, dienstplicht voldaan,
hij heeft in den vreemde een goedbetaalde baan.
Hij zoekt een rijpere dame met groot kapitaal,
dan schrijven zij een nieuw levensverhaal.
Bent u een weduwe met een dubbele onderkin,
dan zet hij u op weg naar een nieuw begin.
Hij is directeur van 'n huwelijksbureau
met één trouw kandidaat, professioneel cupido.

FADE IN: INSTRUMENTAAL ICARUS 4 + MONTAGE STEM:

LANDRU: De hoogste tijd, dames en heren, voor de Moraal van mijn Verhaal
die mijn advocaat en ikzelf ook in de wereldlijke rechtbank naar voren hebben gebracht...

FADE OUT: INSTRUMENTAAL

(Fernande & De Zwarte Weduwe dansen een tango; Danseres staat op stoel als Vrouwe Justitia; Landru knielt erbij neer als beklaagde.)

MORAAL VAN HET VERHAAL

Waarom joeg hij voortdurend op de rokken van vrouwen? (W)
Omdat hij toch moeilijk met een man kon trouwen! (F)
Experimenteerde u soms met de kracht van uw ogen? (W)
Jaja met een bril! Voor z'n tanend gezichtsvermogen! (F)

Een dergelijke plaisanterie, die is niet geoorloofd! (W)
Die grapjes, Landru, die kosten u nog eens het hoofd!
Ze heeft het altijd maar over zijn hoofd, meneer! (F tot publiek)
Dat hij er niet één meer heeft voor haar, dat spijt me zeer!

Geloof me, Vrouwe Justitia, het is hoogst onaangenaam,
hier voor u, Vrouwe, als een beklaagde te staan,
verdacht van moord op veel meer dan tien dames,
die dichter bij de dood dan bij d'eerste communie waren!

Hij stopte ze in een fornuis dat hij speciaal liet bouwen! (W)
Mevrouw, hij heeft nooit geleerd een vuur te onderhouden! (F)
Ze zijn voor het laatst gezien in zijn gezelschap! (W)
Luistert Vrouwe Justitia nu ook al naar achterklap? (F)

Nog een jaar of twee en misschien zijn ze terecht
en dan dwaalde Landru niet, maar wel het gerecht!
Bij de Villa Ermitage, uit de schouw van zijn huis, (W)
kwam vaak een grauwe rook, en die rook niet pluis!

Bij wijze van proef hebben wij 'n schaapskop verbrand,
mét hersens en zonder, de stank was dégoûtant!
Het duurde meer dan een uur voor de kop was vergaan.
Op die manier, Landru, bent u te werk gegaan!

Jaja, door een schapekop van nabij te bestuderen (F)
kan 't hoofd van een mens dus in gevaar gaan verkeren...

MONTAGE PIANO + STEMMEN:

ZWARTE WEDUWE: In zijn Rekwisitoor verwees de Openbare Aanklager,
destijds, in de wereldlijke rechtbank,
naar de sterke verhalen die in die dagen de ronde deden in Parijs…
LANDRU: Er werd gefluisterd dat mijn zaak niets anders was dan een bliksemafleider, waartoe opdracht werd gegeven door president Clémenceau...
De vredesonderhandelingen van Versailles waren aan de gang
mijn affaire niets meer was dan een truc,
de regering had mijn zaak zorgvuldig in scène gezet...
Men wilde mij de moord op tien vrouwen in de schoenen schuiven,
om de aandacht van het grote publiek af te leiden, dames en heren,
van politiek netelige kwesties!
ZWARTE WEDUWE: President Clémenceau werd verweten
dat hij té weinig uit de brand sleepte tijdens de vredesonderhandelingen van Versailles
die onder meer de herstelbetalingen van Duitsland moesten regelen.
Hoe kon Clémenceau ze nu ooit nog verantwoorden…
de miljoenen Franse doden en de miljoenen Franse francs
die de Eerste Wereldoorlog het land had gekost!?
LANDRU: De Tijger van weleer was een Papieren Tijger geworden,
zo fluisterde men...
ZWARTE WEDUWE: De Tijger van weleer is een Papieren Tijger geworden…
EINDE MONTAGE – Live:

REKWISITOOR
WEDUWE: Leden van de Jury, dit is Chaplin niet! (L. bij ZW, die op stoel staat)
Het is een Blauwbaard die u hier ziet!
Hij is geen uitvinding van de politiek
om d'aandacht af te leiden van het publiek,
weg van de problemen die de vrede bracht,
luister toch niet naar zijn jammerklacht!

U kent zijn karakter, zijn schurkenstreken, (ZW komt van stoel)
zijn boetvaardig gezicht en zijn vele gebreken.
Maar hij liep in de val, die ouwe vos...
Hak om die boom, om te redden het bos! (Met hand op schouder wordt L.
Volgens de dokters is zijn geest gezond, door ZW & D over stoel
snoer dus nu maar die brutale mond! als over guillotine gelegd)

W + D: Wat kan een moordenaar anders verdienen dan de guillotine, de guillotine?

WEDUWE: Leden van de Jury, hij wordt nu de uwe!
Lever hem over aan de Zwarte Weduwe!
Opdat gerechtigheid eindelijk geschiedt!
Leden van de Jury, aarzel niet!

W + D: Wat kan een moordenaar anders verdienen dan de guillotine, de guillotine?

Live muziek + stem:

LANDRU: Verdedig mij dan ook nu, Fernande,
in deze angstdroom van mijn laatste nacht in de dodencel
tegen deze Zwarte Weduwe die mijn vel eist en mijn bloed
en mijn hoofd dat op een tafel dient gezet.
Verdedig mij ook nu, zoals dat destijds in de wereldlijke rechtbank is gebeurd!
Schreeuw mijn onschuld van de daken!
Ik ben een oplichter, ja! En dat ben ik altijd geweest!
Maar oplichters moorden niet, nee! Oplichters spelen fair play!

DE VERDEDIGING

FERNANDE: De bewijzen van Vrouwe Justitia
zijn niet meer dan 'n fata morgana!
Alleen zo kan men de waarheid weten:
door steeds de twijfel te cultiveren!

Zij die door hem zouden zijn vermoord
zijn in de ogen der wet niet eens dood!
Ze zijn vermist, als ze plots verschijnen
komt uw geweten nooit meer in het reine.

U observeerde hem, maar ik u ook,
bracht zijn fornuisje u niet van de kook?
Het is niet groter dan een flinke gamel!
Hoe konden ze daarin verbranden... zo snel?

U hebt bewezen dat door een schapekop
een mensenhoofd kan rollen... o wat een mop!
U ontweek zijn blik toen het vonnis viel,
knaagde uw geweten soms aan uw ziel?

Vrouwe Justitia, hij zegt u vaarwel,
zijn lot bezorgt u nog veel kommer en kwel!
Vrouwe Justitia, zijn geweten is gerust,
maar hoe raakt dat van u nog ooit gesust?

ALLEN: U liet zijn ondeugden de revue passeren,
toch is hij onschuldig en dat durf ik zweren!

(De Weduwe en de Danseres onthoofden Landru met de rode sjaal, als in een nachtmerrie)

ALLEZ! ALLEZ!

D.: Blauwbaardje, hij is gevangen!
Blauwbaardje, hij moet nu hangen!

W.: Ik wacht al zo lang!
Hoor! De beul zingt al op de gang:
Hang, Blauwbaardje! Hang!

D.: Blauwbaardje, wat wij verlangen…
Blauwbaardje, de hogere belangen:

W: In het staatsbelang!
Heren van stand en rang
zingen: 'Hang, Blauwbaardje, hang!'

D: Want zij wacht al zo lang
op haar invité...
No cure no pay,
Henri Désiré...
Je verwerkte al je logées
in een paté de campagne...
Ben je bang, Blauwbaardje, bang?
Nu maakt zij steack hachée
van Landru Henri Désiré!
Ben je bang, Blauwbaardje, bang?

W: Veeg die traan van je wang,
uit je ogen van ree
op een jagersdiner!
Landru Henri Désiré…
Ik wacht al zo lang
op je hoofd als trofee!
Allez! Allez! Allez! Allez!
Landru Henri Désiré…

FADE IN: INSTRUMENTAAL ICARUS 5 + MONTAGE STEM:

LANDRU: Maar tot op de dag van morgen, dames en heren,
als ik mijn hoofd op het hakblok van de guillotine leg,
en nog lang daarna zal de vraag nazinderen
of Henri Désiré Landru dan werkelijk schuldig was
aan de hem ten laste gelegde misdaden.
Werd hij geflikt, dames en heren?

FADE OUT: INSTRUMENTAAL ICARUS 5 – LIVE:

GEFLIKT?
(Landru met het hoofd in de schoot van de Zwarte Weduwe.)

FERNANDE: Hij richt zijn schreden naar de guillotine
- Zwarte Weduwe, helse machine.
Zes uur in de ochtend, zag ik op de klok,
toen stond hij al voor het ruwe hakblok.

WED.: ‘Wenst u een priester in dit uur van strijd?’
FERNANDE: Voor mooie sprookjes heeft hij nu geen tijd.
WED.: ‘U hebt niks te verliezen, vertel het nu maar,
Henri Desiré Landru, bent u een moordenaar?’

FERNANDE: Mijn waarde Weduwe, dat geheim neemt hij mee.
Tot in het graf speelt Landru fair play.
WED. ‘Een sigaret, 'n glas rum... monsieur Landru?’
FERNANDE: Hij rookt niet en hij drinkt niet, neenee dank u.

Men fluisterde over president Clémenceau,
dat hij oorlog prima vond, vrede maar zozo.
De prijzen stegen, het volk kwam in verzet,
heeft Clémenceau toen iets in scène gezet?

Was er maar wat anders dat ze bezig kon houden,
dan zouden ze mij niet langer uitjouwen.
Werd Landru door zijn regering geflikt?
Vergat het volk zo het politiek conflict?

De muziek loopt door. Live stem:

ZWARTE WEDUWE: Bij het afscheid noemde ik hem mijn ware naam…
‘Berthe Héon…’
LANDRU: … die al zes jaar wordt vermist!?
ZWARTE WEDUWE: (LACHT) Ja, ik was één van die verloren weduwen
van wie werd verondersteld dat zij het slachtoffer waren geworden
van deze moderne Blauwbaard…
Eén van die verloren weduwen
Die op zijn proces niet kwamen opdagen…
LANDRU: … om te getuigen dat ik wél hun spaarcentjes en hun meubeltjes
en hun éér had genomen…
… maar niét hun leven!
ZWARTE WEDUWE: (LACHT) Dit was dan mijn wraak, dames en heren.
LANDRU: Dit was dan hun wraak…
ZWARTE WEDUWE: Dit was dan de wraak van de Zwarte Weduwe.

EPILOOG

D Veeg die traan van je wang,
uit je ogen van ree
op een jagersdiner!
Landru Henri Désiré…

W: Ik wacht al zo lang
op je hoofd als trofee!
Allez! Allez! Allez! Allez!
Landru Henri Désiré…

Stilte.

FINALE: INSTRUMENTAAL ICARUS 6.

EINDE.

François Villon, een liederlijk levenslied - muzikale komedie van Patrick & Fernand Bernauw

2006-10-13T15:39:00.000+02:00

Muziektheater
voor een zanger, een acteur
en een muzikant
gecreëerd door Compagnie de Ballade
te Gent, juli 2002

(Gentse Feesten)

teksten:
Patrick Bernauw,
vrij naar het werk van François Villon

muziek:
Fernand Bernauw

Indien u dit muziektheater wenst op te voeren, dient u over de geschreven toestemming te beschikken van de auteur en componist, verkrijgbaar via het contactformulier (klik op de titel). Coaching mogelijk (regie/muziek, zang).

De muzikant en Maurice Villon komen op. Maurice richt het woord tot het publiek.

MAURICE:
Goedenavond, dames en heren. Mijn naam is Maurice Villon en ik ben een afstammeling van de illustere François Villon, de 15de eeuwse vagebond-dichter, de allereerste poète maudit uit de geschiedenis, de Franse Uilenspiegel die in 1463 – nauwelijks 32 jaar oud – spoorloos is verdwenen. Iedereen denkt dat mijn beroemde voorvader in 1463 is omgekomen, maar niets is minder waar – en ik kan het weten, want ik ben zijn geestelijke én wereldlijke erfgenaam.

ANDRE VILLON zit in het publiek en richt zich ook tot het publiek. De mensen geloven dat toch niet? Híj gelooft het in ieder geval niet. Hij richt zich tot Maurice: mag hij zijn papieren van Sabam eens zien? Is hij wel in orde met Sabam? – De muzikant gaat André tot stilte aanmanen.

MAURICE:
François Villon, dames en heren, is niet omgekomen. Hij is gewoon ondergedoken voor de autoriteiten die hem weer eens op de hielen zaten voor een kerkdiefstal, of voor een doodslag die hij had gepleegd als gevolg van wettige zelfverdediging. François Villon dook onder in het enige land waar het op dat moment nog goed en bourgondisch leven was… en dat ene land, dat was Vlaanderen. François Villon is in Gent een café begonnen, De Grote Avond, Le Grand Soirée. Zoals u hedenavond kunt zien, is dat een groot succes geworden. En mijn beroemde voorzaat…

ANDRE:
… heeft zijn zaad hier ook kwistig in het rond geschoten!

MAURICE:
… heeft zich hier ook euh… met succes… voortgeplant, inderdaad. Hij heeft hier voor een nageslacht gezorgd, met andere woorden… en één van de loten aan zijn boom, één van zijn afstammeling – in rechte lijn! – dat ben ik, uw dienaar, Maurice Villon.

Hedenavond, dames en heren, wil ik hier graag voor u bewijzen dat het niet zomaar praatjes voor de vaak zijn, die ik u kom te vertellen, en dat ik waarlijk de enige geestelijke én ook wereldlijke erfgenaam van de grote François Villon genoemd mag worden.

ANDRE:
Nee, nee, nee, nee, néé!

Ik heb hier de originele nota’s van Fremin, de klerk van Villon – en daaruit blijkt overduidelijk dat niet gij de geestelijke én wereldlijke erfgenaam van de grote François Villon zijt, maar dat ik dat ben!

Mijn voorvader, meneer, heeft nooit een voet buiten Frankrijk gezet! Hij heeft gewoon zijn eerste naam – des Loges de Montcorbier! - weer aangenomen en is op zijn tachtigste gestorven als hoogleraar aan de Sorbonne! En ík ben zijn enige echte afstammeling, André des Loges de Montcorbier, om u te dienen!

Ik heb hier de bewijzen, van geslacht tot geslacht overgeleverd!

Mijn betovergrootvader is getrouwd met een Gentse, en mijn vader - die trouwens voorzitter was van de Cercle Artistique et Literaire de Gand - heeft mij op zijn sterfbed – in een bordeel in de Gloazen Stroate – deze notities van Fremin overhandigd. Ik heb ze vertaald, zo kunnen de Gentenaars ook een beetje volgen. Mag ik?

Leest voor:

Amper dertig is hij en daar zit hij dan: een berooide schooier, uitgekleed tot op het blote vel. Hij huivert in de kille cel van Thibaut d’Aussigny, de bisschop. Hij vervloekt Thibaut d’Aussigny in alle talen.

Maar vooral in ’t Frans.

Door de tralies van zijn kerker kan hij Thibaut over de markt zien flaneren. Thibaut wil zo graag de bisschop van de armen wezen, met genadige gebaren het vege volkje van de stegen zegenen…

Maar jou heeft hij niet gezegend.. Jouw bisschop is hij niet, hé Villon? En je heer nog minder. Hém ben je geen dank verschuldigd, geen trouw, geen eerbetoon. Jij bent zijn slaafje noch zijn schandknaap!

En dan te bedenken dat je alleen maar wat overtollige kelken hebt meegenomen uit zijn kerk die zich zo graag een kathedraal wil noemen. Kathedraal, laat mij niet lachen!

Als dank liet hij je in deze vochtige kerker gooien, in Meung sur Loire…
“Prenez vos vacances dans les caves de Meung-sur-Loire, un bon conseil du syndicat d’initiative.”
Pardon, dat heb ik erbij geschreven…

… in Meung sur Loire, waar je langzaam maar zeker verkommert en beschimmelt als het handvol bedorven brood dat je iedere ochtend toegeworpen krijgt.

Een zomer lang was je zijn gast, mocht je zijn brak water drinken…

Smeek om genade, Villon!

Maurice zingt de Ballade om Genade, voor Thibaut d’Aussigny, maar vooral richting André.

BALLADE OM GENADE

Kwajongens en kwezels
In korsetten met baleinen,
Uilenspiegels, ezels,
En van die extra fijne
Meisjes met slanke lijnen
Op wie ‘k was uitgekeken
Zal ik om genade smeken.

Maar niet die laffe luizige hond,
Hij wilde ze allemaal breken,
Al mijn botten en mijn poten,
Hij stampte me in mijn kloten.
Voor mijn part in reet of kont
Kan hij zijn genade steken.
Door hem zit ik nu in de stront,
‘k Was er bijna aan bezweken!

De wijzen en de zotten,
De manken en de schelen,
Hottentotten, Schotten,
Intellectuelen
Die mij gingen vervelen,
De torren en de teken
Wil ik om genade smeken.

Maar niet die laffe luizige hond,
Ik zal ze allemaal breken,
Al zijn botten en zijn poten
Met stampen in zijn kloten.
Voor mijn part in reet of kont
Kan hij zijn genade steken,
En als hij dan zit in de stront
Zal hij om genade smeken!

Zingende marskramers,
En wie mij terugfloten
Uit de slaapkamers
Van hun echtgenote,
En al mijn landgenoten,
Ook die uit verre streken
Wil ik om genade smeken.

Maar niet die vieze vunzige rat,
Ik zal ze allemaal breken,
Al zijn botten en zijn poten
Met stampen in zijn kloten.
Voor mijn part in reet of gat
Kan hij zijn genade steken.
Als hij dan zit waar ik ooit zat
Zal hij om genade smeken!

ANDRE:

De Kerk leert ons dat wij moeten bidden voor onze vijanden.

Notre Père, qui est aux cieux…

Kom, bid met mij, François Villon.

Onze Vader, die in de hemelen zijt…

Prevel met mij een klein schietgebedje voor je vijanden, en in de eerste plaats voor bisschop Thibaut d’Aussigny.

Pater Noster,…

En voeg er meteen ook een gebed aan toe voor de Zoon van God, mijn liefste vagebond. Als je dan toch bezig bent.

Ja, ik weet het, dat zal in gedachten moeten gebeuren, want om het hardop voor te lezen, ben je te zwak. Daar heeft de brave bisschop voor gezorgd.

Maar Hém, de Zoon, kun je al je noden voorleggen, Villon. Hij zal je weer naar het rechte pad leiden. Of Hij ook vermag je kansen te keren…? Maar baat het niet, het schaadt ook niet!

Gehoorzaam dus je innerlijke stem, Villon, en prevel samen met mij: ‘Geprezen weze Hij tot in de eeuwigheid, amen!’

Mooi zo.

Wie we vooral niet mogen vergeten in onze gebeden te betrekken, dat is Louis – de goede koning der Fransen.

‘Dat God aan Louis het geluk van de aartsvader Jacob geve, en de eer en de glorie van de grote koning Salomon!’

Aan moed en aan kracht ontbreekt het hem nu al niet.

‘En omdat dit leven zo vergankelijk is, dat hij zo oud moge worden als Methusalem! En dat er uit zijn koninklijk bloed twaalf bloedmooie kinderen mogen voortspruiten, allen van het mannelijk geslacht, en zo dapper als Karel de Grote!’

Dat doet mij eraan denken… Karel de Grote, och ja… Hoe zou dat daar nog mee zijn?

MAURICE:
O, maar daar kan ik u direct op antwoorden, zie!

BALLADE VAN DE HEREN UIT VERVLOGEN TIJDEN

Waar is de goede Karel-zeven
En Alfons, vorst van Aragon?
Waar is Calixtus-drie gebleven,
Die ‘k hier niet vergeten kon?
Waar is de hertog van Bourbon
Met zijn jaloerse echtgenote?
Waar zijn zij, onder welke zon?
Waar is Karel de Grote?

Waar is de vorst van wie ‘t gelaat
Voor de helft, naar men verklaart,
Zo purper was als een granaat
Van zijn voorhoofd tot zijn baard?
Die van Cyprus was zo vermaard
Als de Spaanse despoten
Van wie de naam mij nu ontgaat.
En waar is Karel de Grote?

Ik kan niet anders dan concluderen:
Vraag het leven niet naar ‘t waarom.
Met de dood moeten wij duelleren
En Magere Hein kent geen pardon.
En niemand keert weerom,
Zelfs niet de koning van Kokanje,
Uit het land dat ik nooit vinden kon.
Want waar is Karel de Grote?
Uit het land dat ik nooit vinden kon.
En waar is Karel de Grote?

Waar is Claquin, die goeie Breton,
Loopt hij nu naast die andere doden?
En wijlen de graaf van Alençon,
Rust hij naast Karel de Grote?

André vraagt aan het publiek hoeveel ze betaald hebben voor deze volksverlakkerij. Negen euro? Nog een chance dat ze hém erbij krijgen, of ze waren goed in de zak gezet!

MAURICE:
Meneer, mag ik dan nu alstublieft mijn programma afwerken?

ANDRE:
Nee, dat moet voor eens en voor altijd gedaan zijn met deze volksverlakkerij. Ik kan daar niet tegen, tegen al dat gesubsidieerd cultureel gedoe. Allemaal praat voor de vaak. Allemaal platte kak! D’r moet hier voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt worden dat ik en ik alleen de enige echte afstammeling ben van Villon. Dan zal ik hier tenminste ook voor niks mogen drinken.

MAURICE:
Menéér…?

ANDRE:
Wel ja… weet ge wat hé? Werkt gij uw programma af, jong. En laat het volk daarna stemmen – we leven hier toch in een democratie hé? – wie van ons tweeën hier nu de echte Villon is.

(André neemt een afwachtende houding aan.)

Wel? Vooruit met de geit! Waarop wacht ge nog? Mijn voorvader zit daar dus in de kerker van bisschop Thibaut d’Aussigny, in Meung sur Loire – hij is ziek, hij zit op droog zaad, en wat doet ge dan als ge een beetje dichter zijt? Ah, ge schrijft een gedicht hé, niet alleen voor de roem en de eer, maar ook om straks in de cafés van Parijs voor niet te mogen eten en drinken, als ge daar stukskes uit voordraagt.

En om het allemaal nog wat dramatischer te maken – dan krijgt ge nog meer eten en nog meer drank, en dan beginnen de wijven ook voor u te vallen, let op mijn woorden! – zegt ge in dat gedicht dat ge stervende zijt, dat ge uw Testament schrijft. Lang leve de folteringen van bisschop Thibaut d’Aussigny! Ge neemt in dat Testament van u zelfs de schoonste ballades op die ge al geschreven hebt, en ge doet alsof ge dat allemaal dicteert aan een eenvoudige klerk - een zekere Raffarin… pardon, Fremin! Hij zal de vermomming van je muze zijn!

Hier zie, ’t staat hier allemaal in:

(leest voor:)

Zo zul je, zogezegd op je laatste ademtocht, met stilaan verflauwende stem, je letterkundig testament schrijven. Ontelbare dichters hebben je dat voorgedaan.

Guido Gezelle
André Gezelle
Maurice Gezelle
Karel Van de Woestijne
Karel Van den Bossche
Karel van de Zeven Weeën… euh Zeeën.
Karel van den Oever
Karel van de Linkeroever
Karel van de Rechter…

Ze waren allemaal beduidend minder getalenteerd dan jij en…

(snuffelen – stinkinterventie met madam uit het publiek: verspreidt zij echt een geur van ontbinding?)

(een beetje gegeneerd zet Maurice snel BALLADE UIT HET OUD FRANS in)

BALLADE UIT HET OUD FRANS

Ook voor de paus in kazuifel
En gewijd aan heiligheid
In zijn strijd met de Duivel,
Ook voor hem tikt de tijd.

De grootvorst van Constantinopel,
Die grijsaard en dat kind,
En wie rijk is en zeer nobel
Zal ooit waaien in de wind.

REF: André zingt mee en zorgt voor ‘ambiance’!

Wij ontbinden zeer gezwind,
Zowel de dwazen als de wijzen
Waaien daar al in de wind -
Zij die de Heer loven en prijzen
Zullen voor ze ooit verrijzen
Eerst de wormen spijzen.

Ook prinsen moeten eens kreperen
Wat ik best wel eerlijk vind.
Dure dames en hoge heren
Zie ze daar waaien in de wind…

Ook voor hen korten de dagen,
Zelfs wie rust in sarcofagen
Hoor ik zuchten, hoor ik klagen:
Wij zullen waaien in de wind/waaien in de wind/waaien in de wind…

ANDRE:

Jaja, ’t is al goed... of dat blijft hier maar waaien.

En was dat nu oud Frans? Dat was niet eens Oud Vlaams!

Maar goed, ge schrijft dus uw Testament…

Luister naar je innerlijke stem, Villon, en spreek!

En laat het Fremin allemaal intikken op zijn laptop!

(leest voor:)

‘Gedaan in het Gezegende Jaar 1461, te Meung, nadat onze goede koning Louis, onderweg naar Parijs waar hij gekroond zou worden, en op doorreis, mij gratie verleende en uit mijn kille kerker ontsloeg.’

Luister naar de woorden, naar de zinnen die gaan zingen omdat ze je nu eenmaal niet door de eerste de beste werden ingefluisterd, maar door jouw eigen machtige, lieflijke muze.

Niemand kan me horen, behalve jij, mijn dienaar, mijn vagebond die al met één poot in het vagevuur staat…

Loontje komt altijd om zijn boontje…
De vogel kent men aan zijn pluimen…
De kleine man kent men aan zijn stempelkaart…
Beter één vlieg in de room, dan één vogel…

Vertel eens… Wie kent er hier zichzelf?

Big Brotherke spelen, Grand Frère à la façon de Villon!

André beeldt uit:

BALLADE VAN DE KORTE SPREUKEN

Ik ken de vliegen in de room,
Ik ken de mensen aan hun kleren,
Ik ken de appel aan de boom,
Ik ken de nukken van het weer en
Ik ken de zieken aan hun zweren,
Ik ken de vogel aan zijn lied,
Ik ken wie lui is en presteren.
Ik ken alleen mijzelf niet.

Muzikale tussenstukken: André=veilingmeester.

Ik ken de monnik aan zijn pij,
Ik ken de kinderen aan hun lokken,
Ik ken de heer aan zijn lakei,
Ik ken de nonnen aan hun rokken.
Ik ken ’t bargoens van galgenbrokken,
Ik ken de wijn en zijn gebied,
Ik ken de kerken en hun klokken,
Ik ken alleen mijzelf niet.

Ik ken de ezel en het paard,
Ik ken de lusten aan hun lasten,
Ik ken de prijzen op de kaart,
Ik ken de herberg aan zijn gasten,
Ik ken de schepen aan hun masten,
Ik ken de pooier en zijn griet,
Ik ken de kwieten en de kwasten,
Ik ken alleen mijzelf niet.

O ja, ik ken het allemaal,
Ik ken wat bij en wat ver ziet,
Ik ken het Laatste Avondmaal.
Ik ken alleen mijzelf niet.

ANDRE:

Allez, ge zijt dus dertig, en in de fleur van uw leven. En ge schrijft uw meesterwerk, uw Testament dus. En ge doet dat, ge doet dat…met een droge keel…

Eén van de ballades in dat Testament hé, die heeft mijn voorvader geschreven, terwijl hij dorst had. Grote dorst.

De Ballade van de Tegenstellingen heet die, en die gaat als volgt…

Zeg, hebt gij ook zo’n droge keel? Da’s hier precies een café zonder bier, uwe Grote Soirée!

André moet iets te drinken krijgen, maar drinkt er niet van, kijkt naar het glas bier. Vindspelletje/kwis met het publiek (geholpen door Maurice): ik sterf van dorst bij…? Ik zit bij ’t vuur en…?

Ik sterf van dorst bij de fontein,
Ik zit bij ’t vuur en klappertand.
Ik ben een sater van satijn,
Een vreemdeling in eigen land.
Ik lach, maar vreugde ken ik niet.
Ik ben machtig, maar heb geen kracht.
Ik vind troost in mijn verdriet.
Donker de dag en klaar de nacht.

De accordeonist valt nu in en zingt die strofes:

Ik sterf van dorst bij de fontein,
Ik zit bij ’t vuur en klappertand.
Ik ben een sater van satijn,
Een vreemdeling in eigen land.
Ik lach, maar vreugde ken ik niet.
Ik ben machtig, maar heb geen kracht.
Ik vind troost in mijn verdriet.
Donker de dag en klaar de nacht.

Zeker is wat onzeker is.
Er is niets dan het toeval, dat staat vast.
En duister wat duidelijk is.
Niets verbaast mij nog, zeg ik verrast.
Ik heb geen zorgen, maar ik span mij in
Voor geld en goed dat ik niet wil.
Grootste vijand, beste vriendin.
Ik roep het luid en ik ben zo stil.

Zeker is wat onzeker is.
Er is niets dan het toeval, dat staat vast.
En duister wat duidelijk is.
Niets verbaast mij nog, zeg ik verrast.
Ik heb geen zorgen, maar ik span mij in
Voor geld en goed dat ik niet wil.
Grootste vijand, beste vriendin.
Ik roep het luid en ik ben zo stil.

Want waar ik welkom ben, word ik veracht
En als ik onschuldig ben, dan word ik verdacht.

Ik ben een witte raaf, een zwarte zwaan.
En ’s ochtends wens ik jou goedenacht.
Ik ben treurig. Ik laat geen traan.
Ik ben zo hard en ik ben zo zacht.
Ik lach, maar vreugde ken ik niet.
Ik ben machtig, maar heb geen kracht.
Ik vind troost in mijn verdriet.
Donker de dag en klaar de nacht.

Ik ben een witte raaf, een zwarte zwaan.
En ’s ochtends wens ik jou goedenacht.
Ik ben treurig. Ik laat geen traan.
Ik ben zo hard en ik ben zo zacht.
Ik lach, maar vreugde ken ik niet.
Ik ben machtig, maar heb geen kracht.
Ik vind troost in mijn verdriet.
Donker de dag en klaar de nacht.

MAURICE:
Ik sterf van dorst bij de fontein… Dat was eigenlijk nog zo slecht niet, André.

ANDRE:
Ah nee, omdat dat uit het leven gegrepen is hé. Want luistert eens goed hé, chiquen tiep, de Cois hé, dat was een clochard, en als ge die mens wilt begrijpen, als ge u zijn geestelijke erfgenaam wilt noemen, dan moet ge ook een beetje clochard worden.

De Cois hé, dat ging van… Ni Dieu, ni maître!
Dat was een niet gesyndiceerde anarchist!
Dat was een smeerlap, een pervert, een pooier, een dief!
Dat was een outcast, een gastarbeider, een asielzoeker, een asielvinder!
Dat was… een zondaar!

“Maar u moet weten dat het de armoe was die mij tot de misdaad dreef!” protesteerde hij. “Zoals het ook de honger is die de wolf uit het woud verdrijft!”

Schitterend, Villon, mijn vagebond! Schrijf het op, Fremin, zijn klerk!
Vooral dat van die wolf en dat woud… Het is een mooi beeld. Het zal de exegeten charmeren!

Jaja, de Cois, dat was een zondaar… En nog geen kleine ook. Een grote. Hij heeft meer in ’t gevang gezeten dan wat anders. Maar wat wilt ge? Wat doet een mens als hij honger heeft, en dorst?

Euh… dan gaat hij op café?

Welja, dan pikt hij links of rechts wat kelken uit wat kathedralen… en dan gaat hij daarmee…

Naar de kroegen en de meiden?

Ah, ge weet het toch ook?

MAURICE:

Valsmunster en zwendelaar,
Woekeraar, beroepsbandiet –
Deze wijs les, vergeet ze niet:
Want of je nu je tijd verslijt
Met zakken rollen, beurzen snijden
De winst, die gaat altijd
Naar de kroegen en de meiden, André zingt mee en
In de kroegen, bij de meiden zorgt voor ambiance in ’t café.
Verlies je de winst altijd –
Ah de kroegen en de meiden!

Polemiseer en declameer,
Speel op luit en fluit en op cymbalen,
Maak grappen en verzin verhalen:
Doe je al eens enig profijt
Met kegelen, kaarten of beide,
Je raakt die duiten kwijt
Aan de kroegen en de meiden,
In de kroegen, bij de meiden
Raak je die duiten kwijt -
Ah de kroegen en de meiden!

Leid je een deugdzaam leven
Om vrouw en kind alles te geven,
Zwoeg je blij op veld en wei,
Dan krijg je soms een beetje spijt,
Bijvoorbeeld bij het hennep snijden
Dat je nooit eens werd verleid
Door de kroegen en de meiden,
De kroegen en de meiden,
Zij hebben je dan toch verleid –
Ah de kroegen en de meiden!
En spaarde je met vlijt,
Een fortuin van jaargetijden,
Van deugd en losbandigheid…
‘t Gaat naar de kroegen en de meiden.
Naar de kroegen en de meiden,
In de kroegen, bij de meiden
Verlies je de winst altijd –
Ah de kroegen en de meiden!

ANDRE:

François Villon… Hij treurde ook vaak… om zijn verloren jeugd. Ocharme!

De melancholie is altijd je gezellin geweest. Ze zit in je ziel, zo diep als ik – jouw muze, die jij alleen kunt horen en die door jouw mond alleen kan spreken.

Treur dus maar wat om je verloren jeugd, mijn vagebond… Dat ze van jou is weggevlucht zonder afscheid te nemen, dat doet het hem altijd.

Een trouweloze geliefde…

De muzikant speelt en zingt mee:

Plaisir d’amour ne dure qu’un moment
Chagrin d’amour dure toute la vie!

Wie heeft dat gezegd?
Niemand. ’t Is een liedje. Dat werd gezongen!

Een trouweloze geliefde… heeft je niets nagelaten. Niéts.
Jij bent gebleven en hier zit je nu, triest en moedeloos, in het zwartste zwart te turen, door de minsten der basse-classe veracht, want ge moet niet beleefd zijn tegen een vagebond zonder geld!

Ah, de melancholie!

Je bent verstandig, Villon, en toch wil je niet inzien dat zelfs de tere en tedere vrouwenlijven die je hebt omklemd vroeg of laat ook tot verval moeten komen.

Prince, n’enquerez de sepmaine
Ou elles sont, ne de cest an,
Qu’a ce reffrain ne vous remaine;
Mais ou sont les neiges d’antan?

BALLADE VAN DE DAMES UIT VERVLOGEN TIJDEN

Zeg mij waar Flora is,
Zij was ’t mooiste meisje van Rome,
Archipiade en Thaïs,
Het nichtje van die eerste schone,
En Echo, mooier dan dromen.
Langs stroom of meer,
Liet zij dit antwoord komen:
Waar zijn de winters van weleer?
Ik vraag het u keer op keer:
Waar zijn de winters van weleer?

Héloïse, waar is zij?
Abélard, die zou men castreren
Waarna hij in een abdij
Zijn liefde voor haar af moest zweren.
Eentje mocht een prinses begeren
Op de bodem van een meer
Dit is wat deze verhalen leren:
Waar zijn de winters van weleer?
Ik vraag het u keer op keer:
Waar zijn de winters van weleer?

Zeg me waar de lelie is
Die ooit zong als een sirene.
Bertha Grootvoet en Alice,
Beatrix – zij zijn verdwenen.
En Jeanne, de Maagd geheten,
Werd verbrand door ’t Britse heer -
Waar zijn zij, waar zijn zij gebleven?
Waar zijn de winters van weleer?
Ik vraag het u keer op keer:
Waar zijn de winters van weleer?

André ‘verleidt’ een dame in plat Gents. Hij gaat met haar naar boven. Maurice mag ondertussen van hem gerust nog een toepasselijk liedje zingen voor een minuut of drie. Meer moet dat niet zijn.

DUBBELE BALLADE

De liefde bedrijven, wat een lust!
Op iedere fuif en op elk feest,
Tot je geheel bent uitgerust
Met een kater die niet geneest.
De liefde maakt van de man een beest,
Salomon ging over de schreef
En Samson is er ook geweest!
Geluk heeft hij die er vrij van bleef!
Gelukkig is de man die zonder liefje kan.

André keert weer. Hij heeft de madam gewoon een gedichtje geleerd: ‘Ikke, den dikke en den olifant…’

Door de nieuwe vriend van m’n lief
Werd ik op een nacht uit bed gelicht
En als was niet hij maar ik de dief
Gaf hij me op straat op mijn gezicht.
Ik weet nu wel zeker: dat wicht,
’t is beter dat ik haar opgeef,
voor ze me geheel ten gronde richt.
Geluk heeft hij die er vrij van bleef!
Gelukkig is de man die zonder liefje kan.

Moet men als gezonde vrijgezel
Het vrouwen lopen dan laten?
Ondanks al die kommer en kwel
Brengen ze mij nog steeds in alle staten!
Je hebt ze in vormen en formaten,
Maar sta mij toe dat ik u deze raad meegeef,
Of had je het ook al in de gaten:
Geluk heeft hij die er vrij van bleef!
Gelukkig is de man die zonder liefje kan.
Ik vind je overal terug, Villon.

ANDRE:

Ik ben al bij jou sinds je geboren werd. In Parijs, als François des Loges de Montcorbier. Jeanne d’Arc werd in Rouen geroosterd op een zacht vuurtje, en de stad waar jij je eerste kreetjes slaakte werd nog bezet door de Engelsen. Onze prins en dichter Charles d’Orleans zat gevangen in Engeland.

Parijs… ziekte, armoede, hongersnood – grote holle ogen. We hebben gezien hou jij je vader verloor en je schamel moedertje je toevertrouwde aan een verre oom in het quartier latin, de kapelaan van Saint-Benoît-le-Bétourné. Zijn naam was meester Guillaume de Villon – een welgesteld man, door iedereen geacht. Je hield van hem als van een vader – kwatongen lispelden dan ook dat hij jouw echte vader wàs – en je liet je voortaan François Villon noemen.

François Villon… de vileine vagebond.

Je ging studeren – letteren en wijsbegeerte. Ik was bij jou toen je in 1452 je titel van meester in de letteren haalde – ik was zo trots. Weet je nog toen je de grensstenen wegnam en ze ergens anders neerpootte? Toen je de uithangborden van de kroegen verwisselde?

Ik had het zo niet begrepen op de chef van de Parijse politie, en jij ook niet. (Nu je ’t zegt, hij had inderdaad wat van bisschop Thibaut d’Aussigny.) Ingrijpen kon de provoost niet, want door je inschrijving aan de universiteit, viel je niet onder het wereldlijk, maar onder het kerkelijk recht. Goed hé?

Ik was bij jou toen de provoost toch ingreep. Veertig studenten werden gearresteerd en één van jullie werd ter plaatse gedood. Ik heb gezien hoe zijn ogen braken. Jij ook.

Protest! De collegezalen gingen enkele maanden dicht en er werd in de kerken van Parijs niet gepreekt. Wat een opluchting!

Je werd klerk. Bij een notaris. Zo saai…

Vijf juni 1545, na het avondeten. Een vriendinnetje – Isabelle was haar naam – op een bank in de Rue Saint Jacques. Ik zie Philippe Sermoise nog steeds op jullie afstormen. Een priester, afschuwelijk verliefd op Isabelle, verschrikkelijk jaloers. Onder z’n pij trok hij een degen vandaan, waarmee hij je over het gezicht streek.

Ik fluisterde: ‘Dit zijn dan de ogenblikken die een heel leven doen kantelen, mijn beste François…’

Woedend pakte je een steen en slingerde die naar Philippe Sermoise. Hij stortte neer. Je vluchtte het huis van een barbier binnen om je wonde te laten verbinden. Om te ontkomen aan een mogelijke straf, gaf je aan de barbier een valse naam op: ‘Michel Mouton.’

Philippe Sermoise werd door enige vrienden naar het gasthuis gebracht, waar hij verklaarde dat hij je niet wilde laten vervolgen. De volgende dag stierf hij.

Ik was bij jou, Villon, toen je de stad ontvluchtte. Veilig buiten het Parijse bangebied diende je een smeekschrift in dat je moest ontslaan van strafvervolging. Je verzoek werd ingewilligd en je keerde terug naar Parijs – voor het eerst maar niet voor het laatst zonder een rooie duit op zak.

Je sloot je maar al te graag aan bij een paar van je vroegere makkers, die geen graad hadden gehaald aan de Sorbonne en nu studeerden aan de universiteit van het leven. Rond Kerstmis 1456 pleegden jullie een diefstal in het College van Navarre. Vijfhonderd gouden kronen. Ik was er ook.

Opnieuw vluchtte je weg uit Parijs. Ik fluisterde je de Legaten in, waarin je vermeldde dat de reden voor je vlucht een ontrouwe minnares was. Goed gevonden van mij, hé Villon?

Je sprak zowel de hoofse taal der hovelingen als het bargoens van de boevenbenden – je sprak míjn taal, mijn zinnelijk zingende zinnen. Je had je innerlijke stem gevonden…

DE BALLADE VAN MOLLIGE MARGOT

Ik hou van Margot en ik dien haar met plezier.
Noemt u me dààrom een eerloze gek?
Ja ik ben haar knechtje, en haar cipier,
Z’is bij veel hoge pieten in trek.
Komen er klanten, dan hou ik mijn bek,
Drink wat en als men ’t mij vraagt
Breng ik wijn en kaas, wat ze behaagt.
En betalen ze, dan zeg ik: ‘Vrind,
Kom gerust weer als de wellust u plaagt
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.’(2x) - André zingt mee, zorgt voor ambiance

Soms hoor je ook bij ons enig krakeel
Want Margot is nogal nonchalant.
Kreeg ze geen duit, dan knijp ik haar keel.
Werd ze verliefd op een klant?
Dan noemt zij mij haar dwingeland,
Ze vervloekt mijn rijmelarij
En ook de Heer, zijn Zoon en mij
En zo raak ik door woede verblind,
En sla haar neus een eindje opzij
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind. - (2x) André pikt de gouden fluit

We tekenen de vrede met een harde wind
Die stinkt als een mestvaalt vol rottend aas,
Waarna het liefdesspel pas echt begint.
Ze maakt mij dronken, ik ben zo dwaas.
Maar in haar armen vind ik soelaas.
Wij slapen tot het ochtendgloren,
En weer geeft zij haar paard de sporen,
Z’is de ruiter, want zij draagt mijn kind
En zou niet willen dat we ’t verloren
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind. (2x) André speelt met de gouden fluit

Vorst, wind en regen kunnen mij niet deren,
Ik leef graag in ontucht, laat mij graag onteren.
Maar ‘k heb een vraag voor u, dames en heren:
Bemint u … wordt u bemind?
Soort zoekt soort, wij zijn mekaar waard
En u komt toch ook op bedevaart
Naar dit bordeel waar ik onderdak vind?
Als u betaalt, dan zeg ik: ‘Vrind,
Kom weerom als u genoeg hebt gespaard
In ‘t bordeel waar ik onderdak vind.’ (2x)

André vindt dat dat hier stilaan lang genoeg heeft geduurd. Hij moet nog op een paar plekken zijn, vanavond, en hij denkt dat het volk nu wel genoeg heeft gehoord en gezien om te kunnen beslissen wie van hen beiden de enige echte afstammeling en erfgenaam van François Villon is. Hij wil nu overgaan tot de stemming (“May I have your votes please”), en daarna zal hij dan plechtig een trofee overhandigen aan de winnaar, wie dat ook moge zijn – namelijk de Gouden Fluit die hij hier nog uit de zak van die accordeonist gepikt heeft, die heeft dat toch niet nodig want die speelt accordeon.Oké, zij die voor André stemmen, mogen hun rechterhand opheffen; en als er een paar voor Maurice zijn, mogen die hun linkerhand opsteken.

André telt de stemmen, maar zorgt er wel voor dat hij altijd wint, en zegt dan tegen Maurice dat hij de eer en het genoegen heeft aan hem, André Villon, op een plechtige wijze deze trofee te overhandigen, namelijk de Gouden Fluit, of in ’t oud Frans: La Flute d’Or, als een concretisering van de uitkomst van de stemming van hedenavond, betreffende de vraag wie door het volk van de Grote Avond, in ’t oud Frans: La Grande Soirée, wordt uitverkoren tot de enige echte wereldlijke en geestelijke erfgenaam van François Villon.

Maurice, overdonderd, speelt het spel van André mee en overhandigt hem de fluit.

André houdt nu, met de fluit in de hand, een dankrede (stijl Oscar-uitreikingen), waarin hij God & Klein Pierke bedankt.

MAURICE:
Mag ik dan nu mijn programma afwerken?

ANDRE:
Jaja, doe maar Maurice jong, doe maar. Dames en heren, mag ik even drie minuten stilte vragen voor monsieur Maurice, die nu voor ons zijn programma gaat afwerken.

En André neemt weer plaats onder het publiek, met zijn trofee op schoot, alsof het speciaal ter zijner ere is dat dit programma wordt gebracht.

MAURICE:

Na heel wat omzwervingen zat François Villon, in 1463, opnieuw in de gevangenis, deze keer in Parijs. Een vrouwenaffaire, naar ’t schijnt. Hij werd veroordeeld tot de strop en diende een verweerschrift in…

BALLADE TOT SLOT

En dat dit dan het einde is,
Het testament van Villon.
Hij was een ware martelaar
Van de liefde, zonder pardon.
Ze schopte hem weg als ’n schobbejak
En in Parijs draagt elke tak,
Elke struik nu flarden van zijn frak.
Zij haatte hem, hij beminde haar.
REFREIN Kom straks naar de begrafenis,
Van de liefdesmartelaar.
Wij zorgen voor spijs en lafenis.
Hij staat vertrekkensklaar!
Om aan zijn gat te krabben,
Had hij geen nagel meer.
Maar onder die vieze lappen
Prijkt nog altijd zijn liefdesspeer!
REFREIN Luister naar het carillon
En drink een laatste keer
Op ‘t liefdesleven van Villon.
Het keert nimmer weer!
En dat dit dan het einde is,
Het testament van Villon.
Hij was een ware martelaar
Van de liefde, zonder pardon.
REFREIN Wij feesten in vest en pantalon,
Drink op François Villon
Een laatste glas Morillon.
Luister naar het carillon!
Wij gaan naar de begrafenis
Van de liefdesmartelaar.
Wij zorgen voor spijs en lafenis.
Wij staan vertrekkensklaar!

MAURICE:

François Villon diende een verweerschrift in, en het vonnis werd omgezet in een verbanning voor tien jaar. Opnieuw keerde de dichter-vagebond zijn geboortestad Parijs de rug toe… en sindsdien ontbreekt van hem ieder spoor. Maar wij, dames en heren, hebben hem hier vanavond teruggevonden, in dit café, De Grote Avond.

ANDRE:

La Grande Soirée…

MAURICE:

… waar wij een uur gezamenlijk én genoeglijk hebben mogen vertoeven in de geest van mijn grote voorvader François, die…

ANDRE:

Ge gelooft toch niet wat hier vanavond allemaal gezegd is hé?

Die Maurice daar, die zegt dat hij Maurice Villon is… Ge gelooft toch niet dat hij een afstammeling is van François Villon hé? Want dat is hij niet. Maar goed, dat wisten we al. Erger is, dat Villon niet eens zijn echte achternaam is! En Maurice niet eens zijn echte voornaam is! Deze gast hier, dames en heren, heet gewoon… (naam acteur)… zoals iedereen!

Ah, maar als het zo zit… dan mag het geacht publiek van vanavond hier ook wel weten dat André Villon ook al geen echte afstammeling is van François Villon, en straffer nog, dat hij niet eens André Villon heet, maar zich vanavond onder een valse identiteit aan u heeft opgedrongen – daar staat ook een gevangenisstraf op, André! Dames en heren… dit is niemand minder dan de vileine vagebond (naam acteur)!

Het enige wat ge vanavond gehoord hebt dat niet gelogen is, dat met andere woorden zo waar is als waar maar waar kan zijn, dat is dat deze gast hier accordeon speelt en dat hij (naam muzikant) heet!

En ook waar is, dat onze voorvader spoorloos verdwenen is, met achterlating van zijn literair Testament, zijn Legaten, zijn balladen, zijn rondelen en enige grafschriften, waarvan dit er eentje is…

Maurice en André samen:

GRAFSCHRIFT

O God, o God, o God –
Parijs, dat is zijn geboortegrond –
O God, o God, o God –
‘t Noemt Villon een vileine vagebond.

De arme student was verdoemd,
Hij schreef de waarheid onverbloemd
In dit bitter lied, vergeet hem niet.

O God, o God, o God –
Men hangt hem aan een touw zo rond –
O God, o God, o God –
Straks kent zijn kop ’t gewicht van zijn kont.

Hij protesteerde nog luid, maar dat
Hield hem niet buiten schot, o God.
En daar ligt hij – de kale patat.

O God, o God, o God –
Straks kent zijn kop ’t gewicht van zijn kont.

Van een droeve fee en haar vrolijk zusje (toneel voor kleuters, teksten: Patrick Bernauw/Emy Geyskens - muziek: Fernand Bernauw)

2006-06-14T16:38:00.000+02:00

Het muzisch pakket Van een droeve fee en haar vrolijk zusje werd geschreven door Patrick Bernauw en Emy Geyskens en bevat muziek van Fernand Bernauw. Het bevat een aantal liedjes (vocale + instrumentale versie, zodat de juf of de meester het "karaoke" kan brengen samen of met de kinderen) en een theatertekst met werkboekje. De cd met het muzisch pakket kost 40 euro. Gebruik in de klas is gratis. Voor publieke opvoeringen is een opvoeringsrecht verschuldigd aan Sabam (80 euro/opvoering) en dient u over de schriftelijke toestemming te beschikken van de rechthebbenden. Bestellingen van het pakket, verkrijgen van toestemming tot opvoering en alle andere inlichtingen: via het contactformulier.

Droeve Fee komt huilend op met grote zakdoek (tafellaken?).

DROEVE FEE: Hallo.
Ik ben een Fee. Een droeve Fee.
En weten jullie hoe dat komt? Omdat ik zo vreselijk moet huilen!
En weten jullie waarom ik zo vreselijk moet huilen?

(Nee)

Ik ook niet.
En daarom moet ik zo huilen!
Ik voel mij zo triest en ik weet niet waarom!
Ik moet niet huilen omdat ik pijn heb, want ik heb geen pijn!
En ik moet niet huilen omdat ik mijn kroontje verloren heb,
want het staat nog op mijn hoofd!
En ik moet niet huilen omdat ik honger heb, of dorst,
want ik heb daarnet nog lekker gegeten met mijn mama en mijn papa!
En ik zou zo graag ophouden met huilen… Maar ik kan het niet!
Ik zou zo graag weer lachen… Maar ik kan het niet!
Want ik weet niet meer hoe dat moet… laachen…
En daarom moet ik zo huilen!
Daarom moet ik zo heel hard hui-uilen!
En ik weet niet waarom.
Boe-hoe-hoe-hoe-hoe!

Misschien helpt het een beetje als ik ga zingen.
Zullen we dat eens proberen?
Jullie zingen toch met me mee hé?

Droeve Fee zingt – de kinderen zingen het refreintje mee (op het teken van Droeve Fee).

WAT VOEL IK ME ROT (4)

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Ik ben zo triest en ik weet niet waarom
En nu zul je zeggen: wat is dat stom!
Maar ik kan er heus niks aan doen,
‘k word zelfs niet beter van een zoen.

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Ik wil nu alleen maar huilen
En stil in een hoekje kruipen.
Er is niemand die mij troosten kan,
Oh ik krijg het er echt van!

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Wat is er dan toch? Vragen ze mij.
Waarom ben jij triest en niet blij?
En nee, ik ben heus niet ziek,
‘k Ben triest en waarom weet ik niet.

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Droeve Fee trekt huilend een laken over haar hoofd.
Met het laken over haar hoofd loopt ze weg, achter een muurtje/gordijn. Ze blijft huilen.
Het zusje van de Droeve Fee, Kili-kili, keert terug (snel verkleed met lelijke jurk, gekke pruik, dikke buik, grote bril).

ZUSJE DROEVE FEE: (tegen iedereen)
Hallo! Hallo! Hallo!

Ze gaat een boel kindjes een handje geven en trekt gekke bekken, maakt buitelingen, enz… ondertussen voortdurend lachend, giechelend, enz…

ZUSJE DROEVE FEE: Hallo, mijn naam is Kili-kili en ik ben het zusje van Droeve Fee!
Als ik dat zeg, dan moet iedereen altijd heel hard lachen.
‘Zusjes van feeën zijn altijd mooi en heel verzorgd,’ zegt iedereen dan. ‘En jij hebt een lelijke jurk, gekke haren, een dikke buik en een reuzegrote bril op je snoet!’
En dan lacht iedereen.
En dat maakt mij zo vrolijk dat ik dan ook moet lachen!
Eigenlijk kan ik zelfs niet goed ophouden met lachen.
Ik lach àl-tijd!

Ze krijgt weer een homerische lachbui/stuip.

ZUSJE DROEVE FEE: Maar mijn zusje, die is altijd droevig.
Dat vind ik heel erg!
Ik zou haar zo graag opvrolijken.
Zouden jullie me daarbij willen helpen?

De kinderen zeggen dat ze dat graag willen.

ZUSJE DROEVE FEE: Dan moeten we Droeve Fee eerst nog zien te vinden...
Waar is ze nu gebleven?
Ik dacht dat ik ze daarnet nog hoorde.
Hebben jullie haar misschien gezien?

De kinderen zeggen dat ze net is weggegaan.
Ze wijzen achter de muur waar ze achter verdwenen is.

Ik zal eens kijken of ze daar nog is.
Als ze zou terugkomen, willen jullie haar dan zeggen dat ik haar
zoek?
En niet vergeten... Ik ben Kili-Kili hé!
Zeg het nog eens, allemaal samen!

De kinderen roepen in koor: Kili-Kili
Daarna laat Kili-kili in aparte groepjes in de zaal de kinderen ‘Kili-Kili’ roepen.
Kili-Kili lacht heel luid en is gelukkig en verdwijnt dan achter de muur. Kili-kili blijft lachen.

Droeve Fee komt weer op het podium.
Ze heeft nog steeds het laken over haar hoofd.

DROEVE FEE: Nu moet ik wel heel hard huilen!
Met die zakdoek over mijn hoofd ben ik tegen vanalles aangelopen!
Nu staat mijn droevefeeënhoofdje helemaal vol builen.
En mijn kroontje is ook wat gekreukt!
Nu moet ik wel héél hard huilen! Luister maar!

De Droeve Fee huilt heel erg hard.
De kinderen zeggen dat Kili-Kili haar aan het zoeken is.
Droeve Fee gooit het laken van zich af.

DROEVE FEE: Kili-Kili?
Waar is ze dan?
Menen jullie dat nou?
Zoekt ze mij?
Waar is ze dan?

De kinderen wijzen naar de muur.
Droeve Fee neemt het laken en snuit er heel hard in.

DROEVE FEE: Echt?
Echt waar?

De kinderen zeggen van wel.
Droeve Fee huilt en snuit in de zakdoek.

DROEVE FEE: Dan ga ik maar eens kijken.

Droeve Fee verdwijnt achter de muur.
Ze laat haar dekentje liggen.
Zusje Droeve Fee komt weer te voorschijn.

ZUSJE DROEVE FEE: Was Droeve Fee soms hier?

De kinderen zeggen van wel.
De kinderen wijzen naar de muur en zeggen dat ze weer verdwenen is.

ZUSJE DROEVE FEE: Ah ja, hier ligt haar zakdoekje nog. Ohjee, ohjee.
Het is nat!
Heeft ze nog gehuild?

De kinderen zeggen van wel.

ZUSJE DROEVE FEE: Waarom huilt ze toch?
Ik begrijp dat niet.

De kinderen zeggen dat ze het eerst niet wist, en dat ze daarna overal tegenaan gelopen is.

ZUSJE DROEVE FEE: Welwelwel… Dat heb ik nog nooit meegemaakt.
Zo hard moeten huilen... en niet weten waarom.
En dan huilen omdat je een buil op je hoofd hebt.
Of omdat je kroontje wat gekreukt is.
Nee, dat heb ik nog nooit meegemaakt.
Want ik, ik ben altijd vrolijk…
En eigenlijk weet ik ook niet goed waarom, hoor.
Ik denk dat het komt omdat iedereen altijd moet lachen
als ik zeg dat ik Kili-kili heet, en dat ik het zusje van Droeve Fee ben.
Want ik ben eigenlijk wel een beetje lelijk, vinden jullie dat ook niet?
En zusjes van Droeve Fee zijn eigenlijk heel mooi, is het niet zo?
Nu, eerlijk gezegd, er zijn zo van die dagen
dat ik ook wel eens heel hard zou willen huilen,
omdat ik eigenlijk wel een beetje lelijk ben,
of omdat... nou ja, zomaar...
Hebben jullie dat soms ook? Dat je zomaar wat moet huilen?

De kinderen beamen dit.

ZUSJE DROEVE FEE: Maar weet je wat ik dan doe?

Doet het voor:

ZUSJE DROEVE FEE: Als ik zin heb om te huilen,
dan begin ik heel vrolijk rond te springen… Zo!
Misschien moet Droeve Fee dat ook maar eens proberen!

Ze begint heel vrolijk rond te springen.

ZUSJE DROEVE FEE: Zeggen jullie tegen Droeve Fee dat ze dat moet doen?
Als ze nog eens huilt dan moet ze vrolijk gaan rondspringen, en dansen en zo... net als ik!

Kili-kili verdwijnt al springend en huppelend achter de muur.
Ondertussen valt ze bijna, maar ze moet er nog steeds om lachen.
Er weerklinkt een vrolijk muziekje.

Droeve Fee komt terug op het podium.
De kinderen vertellen haar alles.

Droeve Fee blijft staan, denkt even na, schudt dan het hoofd.

DROEVE FEE: Nee.

En begint weer hard te huilen.
De kinderen zeggen dat ze het moet proberen.

DROEVE FEE: Oké, ik zal het proberen!

Droeve Fee huppelt en springt rond op de muziek.
Wanneer ze stopt, begint ze weer erg te huilen.

DROEVE FEE: Het helpt niet! Horen jullie? Zien jullie dat dan niet? Het helpt niet!
Ik kan niet stoppen met huilen! Oh... Help me dan toch!
Wat kan ik toch doen? Ik wil helemaal niet hui-ui-ui-len!

Het Droeve Fee stopt met huilen.

Ik ga eventjes op mijn bedje liggen.
Daar huil ik nog het best van al.
Dan stop ik mijn hoofdje diep onder de dekentjes en kan ik huilen
zo veel en zo hard als ik maar wil!

Het Droeve Fee verdwijnt weer achter de muur.
Daar weerklinkt het liedje “Bloemetjes plukken”.
Kili-kili verschijnt. Ze heeft een boeketje vast en is op zoek naar nog meer bloemetjes.

ZUSJE DROEVE FEE: Ik ben bloemetjes aan het plukken voor Droeve Fee.
Dan zal ze helemaal opfleuren.
Want ze houdt veel van bloemetjes.
Maar ik vind er zo weinig.
Misschien lukt het beter wanneer jullie met mij meezingen.

Kili-kili oefent met de kinderen het liedje: Bloemetjes plukken.

Bloemetjes plukken
In de wei
Bloemetjes plukken
Zij aan zij
Waar zijn ze?
Waar zijn ze?

Dit wordt enkele malen herhaald. Ondertussen blijft Kili-kili bloemetjes her en der bloemetjes zoeken; ze vindt er ook nog een stuk of wat.

ZUSJE DROEVE FEE: Zo, nu heb ik genoeg bloemetjes voor Droeve Fee.
Maar waar is Droeve Fee nu toch?
Moet ik haar weer gaan zoeken?
Weet je wat? Ik laat de bloemetjes hier voor haar achter.
Zingen jullie nu maar het liedje “Bloemetjes plukken”,
dan hoort Droeve Fee dat vast en zeker wel,
en dan komt ze naar hier en zal ze de bloemetjes vinen.

Kili-kili verdwijnt van het podium.Ze laat de bloemetjes achter voor Droeve Fee.
De kinderen blijven zingen.
Droeve Fee komt weer op. Ze huilt nog steeds. De kinderen wijzen naar de bloemetjes.

DROEVE FEE: Zijn die voor mij?
Hebben jullie die geplukt voor mij?
Wat zijn ze mooi.
Wat zijn het er veel!
Dat vind ik erg lief!
Ik zal er eens aan ruiken.
Mmm... Ze ruiken heerlijk!

Droeve Fee ruikt aan de bloemetjes. Plots moet ze erg hard niezen.
Ze begint weer te huilen en laat de bloemetjes vallen.

DROEVE FEE: Ohjee, ik ben allergisch voor die bloemetjes!
Ik moet er hard om nie-ie-ie- ……. Hatsjoe!
Om niezen!
Wat jammer van die mooie bloemetjes.
Ik vind ze echt wel heel erg mooi.
Maar ik moet er zo hard om nie-ie-ie-zen!
Hatsjoe!
Hastjoe!
En daar moet ik dan weer heel hard van.. hui-ui-ui-ui-len …

Droeve Fee begint heel hard te huilen.

DROEVE FEE: Ik zal maar weer in mijn bedje kruipen... boehoehoehoe!

Droeve Fee stopt zich weer onder het dekentje en verdwijnt van het podium.
We horen Kili-kili “Bloemetjes plukken” zingen.
Kili-kili verschijnt en spoort de kinderen aan mee te zingen.
Dan ziet ze de bloemetjes liggen.

ZUSJE DROEVE FEE: Vond Droeve Fee ze niet mooi?

De kinderen zeggen dat ze allergisch was voor de bloemetjes.

ZUSJE DROEVE FEE: Dat is toch wel erg jammer!
Nu huilt ze weer heel erg hard, zeker?
Ach, hoe treurig is dat toch...
Want ik, ik moet altijd heel erg hard lachen!
Horen jullie?

(lacht heel erg hard)

Lachen jullie eens met me mee?
Misschien hoort ze ons en houdt ze dan op met huilen!
Misschien lacht Droeve Fee dan wel met ons mee!
Weet je wat? Als mijn armen in de lucht gaan,
dan gaan we allemaal erg hard lachen. Oké?
En gaan mijn armen naar beneden,
dan maken we het weer muisstil. Ja?
Zullen we dat eens proberen?

Samen met de kinderen lacht Zusje Droeve Fee: gaan haar armen naar boven, dan lachen de kinderen; gaan haar armen naar beneden, dan houden ze op.
Zusje Droeve Fee verdeelt de kinderen ook in ‘lachgroepjes’, die dan afwisselende kunnen lachen.
Samen doen ze ook “het lachlied”.

REF Hihihi-haha
Hihihi-haha
Hihihi-haha
Haha!
Héhéhé-hoho
Héhéhé-hoho
Héhéhé-hoho
Hoho!

’t Is weer wat, ’t is weer van dat,
ik kan het echt niet laten.
Miauwen ja dat doet een kat
En een schaap dat moet blaten.
Maar ik weet echt niet waarom,
Waarom ik zo moet lachen.
Ik lach me rot, ik lach me krom,
Ik moet altijd maar lachen!

REF

Straks doe ik het nog in mijn broek
Van al dat schaterlachen.
Tranen springen in mijn ogen
Van al dat klaterlachen.
Ik lach zus en ik lach zo,
Van hahaha en hohoho
Van hohoho en hihihi,
‘k stop ermee of ‘k doe pipi!

REF

Ik lach zus en ik lach zo,
Van hahaha en hohoho,
Van hohoho en hihihi,
‘k stop ermee of ‘k doe pipi!

ZUSJE DROEVE FEE: Dat hebben jullie erg goed gedaan!
Zou Droeve Fee nu nog steeds huilen?
We zullen het eens muisstil maken.
Dan horen we haar misschien.
Ssssshhhht …
Nee... Ik hoor haar niet meer huilen!
Horen jullie iets?
(nee)
Zou ze zich al beter voelen?
Ik ga eens kijken of ze nog in haar kamer zit.
Misschien heeft het lachen wel geholpen.
Ik zal eens gaan kijken of ze er nog zit.
En als ze hier ineens moest komen opdagen,
weet je wat je dan moet doen?
Heel hard lachen, zoals we dat daarnet gedaan hebben.
Misschien lacht ze dan wel mee!
Oké? Doen jullie dat?
Goed, dan ga ik haar nu zoeken...

Zusje Droeve Fee Kili-kili verdwijnt lachend en huppelend achter de muur.
Het is muisstil …
Dan komt Droeve Fee op. De kinderen beginnen heel hard te lachen. Droeve Fee begint van langsom meer mee te lachen... en uiteindelijk doet ze samen met de kinderen het lachlied.

DROEVE FEE: Hebben jullie dat lachlied speciaal voor mij gedaan?
Heeft mijn zusje Kili-kili jullie dat aangeleerd?
O, dat is lief! Dat is heel erg lief van jullie allemaal!
Want zie je... nu ben ik weer blij!
Nu kan ik weer lachen!
Daarstraks hé, toen ik zo moest huilen...
Ik weet nu hoe dat kwam.
Ik weet nu waarom ik daarstraks zo hard moest huilen.
Omdat ik dacht dat ik geen vriendjes had.
Maar nu heb ik héél véél vriendjes gevonden!
Jullie hebben allemaal zo heel hard je best gedaan
om mij aan het lachen te krijgen
dat ik er helemaal vrolijk van geworden ben!
Ik ben niet meer triest! Is dat niet geweldig?
Ik zou zelfs willen... dansen!

Er wordt een vrolijk muziekje opgezet en iedereen danst en zingt vrolijk mee.

LIEDJESTEKSTEN

WAT VOEL IK ME ROT (4)

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Ik ben zo triest en ik weet niet waarom
En nu zul je zeggen: wat is dat stom!
Maar ik kan er heus niks aan doen,
‘k word zelfs niet beter van een zoen.

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Ik wil nu alleen maar huilen
En stil in een hoekje kruipen.
Niemand die mij troosten kan,
Oh ik krijg het er echt van!

Wat is er dan toch? Vragen ze mij.
Waarom ben jij triest en niet blij?
En nee, ik ben heus niet ziek,
‘k Ben triest en waarom weet ik niet.

Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiai
Wat voel ik me rot
Aiaiai en oeioeioei
Oeioeioei en aiaiaia
Mijn neus die zit vol snot.

Ik wil nu alleen maar huilen...

KABOUTERDANS (11)

Kabouters leven in het woud,
je kunt ons haast niet vinden.
Het wordt daar nooit echt koud,
gezellig onder vrienden.

REF Wij dansen zo vrolijk, zo vrolijk op het mos.
Wij dansen zo vrolijk, zo vrolijk in het bos.
Wij dansen zo vrolijk!
Wij zingen zo vrolijk!

Kabouters lachen er op los,
vooral dan met die ene.
Keer op keer is hij de klos,
’t komt door zijn lange benen.

REF En zij...

Kabouters zijn gewoonlijk klein,
maar deze bleef altijd groeien.
Straks zal hij nog zo groot zijn
dat ze hem moeten snoeien.

REF En zij...

Soms loopt hij met zijn hoge snuit
pardoes tegen de takken.
Dan lachen de kabouters luid
om al die ongemakken.

REF Maar hij danst zo vrolijk...

CHOCOLA (10)

Choco-choco-choco-la
Choco-choco-la-la
Choco-choco-choco-la
Choco-choco-la.

Choco-lalala
Ohlala choco !
Choco-lalala
Ohlalala-la!

Ik hou zo van chocola
van choco-la-lah-la
Ik hou zo van chocola
van choco-la-lah.

Ohlala choco
op m’n boterham !
Choco-lalala
Mjam en mjam en mjam!

Choco-choco-choco-la
Choco-choco-la-la
Choco-choco-choco-la
Choco-choco-la.

Choco-lalala
zomaar uit het vuistje !
Choco-lalala
zomaar uit m’n knuistje!

Ik hou zo van chocola
van choco-la-lah-la
Ik hou zo van chocola
van choco-la-lah.

Choco-lalala
Ohlala choco !
Choco-lalala
Ohlalala-lah !
LACHLIEDJE (5)

REF Hihihi-haha
Hihihi-haha
Hihihi-haha
Haha!
Héhéhé-hoho
Héhéhé-hoho
Héhéhé-hoho
Hoho!

’t Is weer wat, ’t is weer van dat,
ik kan het echt niet laten.
Miauwen ja dat doet een kat
En een schaap dat moet blaten.
Maar ik weet echt niet waarom,
Waarom ik zo moet lachen.
Ik lach me rot, ik lach me krom,
Ik moet altijd maar lachen!

REF

Straks doe ik het nog in mijn broek
Van al dat schaterlachen.
Tranen springen in mijn ogen
Van al dat klaterlachen.
Ik lach zus en ik lach zo,
Van hahaha en hohoho
Van hohoho en hihihi,
‘k stop ermee of ‘k doe pipi!

REF

Ik lach zus en ik lach zo,
Van hahaha en hohoho,
Van hohoho en hihihi,
‘k stop ermee of ‘k doe pipi!

(+ Improviseren met kinderen: slappe lach, hihihi-haha, enz...)

Het Ware Verhaal van Calamity Jane, musical op teksten van Patrick Bernauw en Guy Didelez, en met muziek van Fernand Bernauw

2006-06-14T11:41:00.000+02:00

OPVOERINGSRECHT VLAANDEREN

Dit werk mag in Vlaanderen slechts opgevoerd worden nadat aan volgende voorwaarden is voldaan:

1. Schriftelijke toelating van de rechthebbenden (verkrijgbaar via contactformulier).
2. Aankoop van minimaal 1 instrumentale CD en 1 gezongen CD (40 euro) via contactformulier.
3. Betaling van de auteursrechten aan S.A.B.A.M., Aarlenstraat 75-77 te 1040 Brussel (125 euro/opvoering).

Wanneer men niet voldoet aan de hier opgesomde voorwaarden, worden de geldende auteursrechten met 100% verhoogd.

DECOR:

We bevinden ons in een typische Wild West saloon, met bar, klapdeurtjes, drie tafels met elk vier stoelen. Het is een goedkope, schemerige saloon – veel sfeerverlichting gebruiken van kaarsen, olielampen, etc. Er wordt alleen ‘sterke drank’ geschonken.

ROLVERDELING:

Lead zang:
Calamity Jane
Janey
Wild Bill Hickock

Koorzang:
Barman
Desperado 1, 2, 3
Wijf van Deadwood 1, 2, 3, 4

Gesproken rollen:
Journalist
Doodgraver/dominee
Wijf van Deadwood 5, 6, 7, 8, 9

Noot:

Deze musical werd opgevoerd door Compagnie de Ballade van auteur/regisseur/acteur Patrick Bernauw in een minimale rolbezetting van 2 dames (Calamity Jane + Janey) en 2 heren (de Journalist + Wild Bill Hickock). In dat geval neemt de journalist als verteller het grootste deel van de dialogen voor zijn rekening (behalve die van CJ, Janey en WBH). ‘Tussenoplossingen’ qua rolbezetting (zangers en zangeressen versus gesproken rollen) zijn eveneens perfect mogelijk, afhankelijk van het muzikaal potentieel binnen uw gezelschap. Voor meer informatie hieromtrent kunt u rustig contact opnemen met vzw de Scriptomanen, en vragen naar Patrick Bernauw (via contactformulier).

Van de muziek van deze produktie bestaat zowel een CD met de instrumentale versie van alle liedjes als een CD met de intregrale versie van alle songs. Desgewenst kunnen gezelschappen de liedjes-CD in grotere aantallen aankopen tegen 20 % korting op de officiële verkoopprijs van 15 euro.

De Doodgraver komt op en leest voor:

DOODGRAVER: Dames en heren, zo dadelijk gaan wij hier met (naam gezelschap) een far west musical voor U opvoeren, maar om die voorstelling in de beste omstandigheden te laten verlopen, is het gewenst dat U zich met zijn allen zoudt onderwerpen aan…

Het Huishoudelijk Reglement van Calamity Jane & Wild Bill Hickock

Artikel 1. Tijdens de Zangstonden zult gij niet roken. De enige rook die gij zult zien opstijgen, zal die zijn uit de Pistolen van Calamity Jane & Wild Bill Hickock. Overtreders van Regel 1 zullen zij een Blauwe Boon door hun bast blazen.

Artikel 2. Tijdens de Zangstonden zult gij uw GSM afzetten, op straffe van opknoping aan de Eerste Boom bij de Eerste Piep.

Artikel 3. Na elke Numero - weze het van Jane, Bill of Janey - zult gij een warm doch verdiend Applaus aanheffen. Lauwe Handklapperaars & Handklapperaarsters zullen met Pek & Veren worden ingesmeerd. Spuwen, rochelen, fluiten, stampen (met de voeten) en dergelijke wordt iets minder warm aanbevolen, maar is eveneens toegestaan. Boe-roepers of -sters worden getracteerd op een Vuistgevecht in Regel.

(Facultatief:
Artikel 4. Het is niét verboden - na Afloop der Zangstonden - een CD aan te schaffen van “Het Ware Verhaal van Calamity Jane”. Tarief: 15 dollar… euh euro. Bezitters of –sters van een dergelijke CD mogen gerust een potje vloeken. Bezitlozen worden vriendelijk doch dringend verzocht beschaafde taal te blijven gebruiken.)

Artikel 5. Jààà… wij weten ook wel dat microfoons nog niet uitgevonden waren in de Far West, maar GSM’s of CD’s ook niet… dus de eerste die daar straks een domme opmerking wil over maken, die krijgt een paar desperado’s aan zijn been. Alle toneel is illusie… en het spel van vanavond wil geen uitzondering zijn op die regel, integendeel.

Ik dank U voor Uw begrip.
Hallellujah & Amen!…En Zand Erover!
Is dat begrepen? Goed… Dan allemaal samen:
Hallellujah & Amen!… En Zand Erover!
Nog eens:… (publiek laten mee scanderen)

Het doek gaat open. In de saloon zitten alleen de Journalist, aan de tafel rechtsachter, en Wild Bill Hickock, aan de tafel linksachter. De Journalist zit te schrijven. Kijkt dan op, voor zich uit, mijmerend.

JOURNALIST: Er was eens... Op een winderige winteravond, in een duistere kroeg in Deadwood City, een berooide journalist en een ladderzatte madam...

Calamity Jane komt op en gaat bij hem zitten. Komen eveneens op: de barman – hij neemt zijn plaats in achter de bar -, de drie desperado’s met Wijf 5, 6, 7, 8 & 9 – zij gaan aan de tafel midden voor zitten flikflooien. Er zijn twee wijven te veel voor de desperado’s: dus ze hebben de keuze.

CALAMITY: Hela! Hela! Licht aangeschoten zal al genoeg zijn, zeker!

JOURNALIST: … en een licht aangeschoten madam.

CALAMITY: Calamity Jane is de naam!

JOURNALIST: En de journalist was ik. Wij raakten aan de praat…

CALAMITY: Blablablablabla.

JOURNALIST: … en zo vertelde de grootste leugenares van het Wilde Westen mij haar ware verhaal. ‘Stel het te boek,’ zei ze. ‘Als het een bestseller wordt, doen we fifty-fifty…’

CALAMITY: Hela, hela!

JOURNALIST: Zeventig/dertig?

Calamity zet hem een revolver tegen zijn kop.

JOURNALIST: Tachtig/twintig?

CALAMITY: Dat trekt er al beter op. (bergt revolver weg)

JOURNALIST: … en wordt het een flop, dan krijgt gij een blauwe boon door uw kop.’ Ik zag wel iets in haar voorstel - vooral in het eerste gedeelte dan - en zette me aan het werk. En hier zit ik nu, dames en heren... en ik pen haar herinneringen neer... Ik roep haar op in mijn verbeelding… hààr en haar dochter Janey… en haar vent Wild Bill Hickock…

Wild Bill Hickock groet het publiek. Janey, de doodgraver en de pianist/gitarist verschijnen. Janey en de doodgraver houden zich afzijdig.

JOURNALIST: En ik hoor... Ik hoor weer de liederen die ze daar die avond zongen, voor een publiek van desperado’s, lichtekooien en gewone zatlappen, zoals u en ik... Stelt u het zich voor, dames en heren… Zoals ik het mij voorstel… Hoort u ze ook?
Intro

Wijf 8 en 9 hebben geen desperado te pakken gekregen en krijgen ruzie, terwijl Wijf 1, 2, 3 & 4 binnen komen gevallen en Calamity Jane een serenade brengen:

Wijf 1, 2, 3 & 4:
Oh Calamity!... Calamity Jane,
waar kom je vandaan
en waar ga je heen,
Calamity Jane...
je bent zo alleen,
geen mens om je heen,
Calamity Jane...

De Journalist stelt zich nu buiten de saloon op, dus buiten de scène/handeling.

CALAMITY: Toernee générale!

De desperado’s en de wijven reppen zich naar de bar. Janey en de doodgraver houden zich afzijdig en keuren dit alles af. De journalist is niet op zijn gemak.

JOURNALIST: Dat ware verhaal van Calamity Jane, dames en heren, het was één lange aaneenschakeling van wilde en woeste avonturen, zoals ze nu nog steeds in ontelbare gezongen ballades maar ook in hooggestemde gedichten bezongen worden, daar in de Far West, bij de flakkerende vlammen van een kampvuur… En dat gaat dan bijvoorbeeld aldus:

BARMAN: Jane die had eens zes kogelgaten,
Wilde Bill die had er maar twee,
Maar met twee of met zes kogelgaten
Valt dat in geen geval mee, o nee.
Valt dat in geen geval mee.

DOODGRAVER: Z’hebben Bill dan z’n kop afgeschoten
En Jane haar kleine linkerteen,
En werd uw kop of teen afgeschoten,
Dan lacht gij daar zeker niet mee, o nee,
Dan lacht gij daar zeker niet mee.

Wie gaat daar nu op avontuur? WBH / D1
Wie gaat daar nu op avontuur, CJ in vuistgevecht met D2 & D3
slaat alle boeven 'n rotfiguur
en vagebonden in 't vagevuur?
Ziet zij een vals creatuur, CJ mept ook de Doodgraver neer
dan bezorgt ze wel een blessuur,
dat ligt nu eenmaal in haar natuur!
Is 't Calamity... Leen? D2
't Is Calamity... neen! D3
Oh Calamity Jane! WBH + Desperado’s

Zij gaf Satan zijn dressuur, WBH / CJ met houten paard
twee pistolen in haar ceintuur, CJ mikt en schiet op publiek
schiet ze een gat in uw cultuur.
Of doet met een dolk zeer secuur D1 / CJ steekt D2 neer
wel eens wat aan acupunctuur, Doodgraver: ‘Hallellujah & Amen! En
de heldin van deze partituur: zand erover!’ (en wil hem wegslepen,
Is 't Calamity... Leen? D2 / maar de man herleeft)
't Is Calamity... neen! D3
Oh Calamity Jane! WBH + Desperado’s

Ziet zij 'n vent, lijkt die onguur, WBH / CJ gaat WBH opvrijen
dan stijgt meteen haar temperatuur
en grijpt zij naar haar apparatuur.
Nee zij heeft geen groot postuur D1
en toch kent zij rust noch duur
van de ochtend tot het avonduur:
is 't Calamity Leen? D2
't Is Calamity... neen! D3
Oh Calamity Jane! WBH + Desperado’s

Verveelt dit lied u op de duur, Barman (verveeld glazen poetsend)
of maakt het u wat overstuur,
of zegt u: 't is een karikatuur,
bedenk dan...
Is 't Calamity... Leen? D2
't Is Calamity... neen! D3
Oh Calamity Jane! WBH + Desperado’s

JOURNALIST: Ja… Calamity Jane…

CALAMITY: Ik heette eigenlijk Martha Jane Cannaray, moet u weten. Samen met mijn ouders ontvluchtte ik het arme Ierland, om fortuin te maken in het Wilde Westen.

DOODGRAVER: Haar vader was dominee.

CALAMITY: Hij dacht dat hij alle Indianen aankon, zolang hij maar een bijbel in zijn handen hield. ‘Hallellujah’ riep hij nog, terwijl de pijlen zich al in zijn rug plantten.

DOODGRAVER: Hallellujah en Amen!

Hij valt neer, pijl in zijn rug.

DOODGRAVER (richt zich nog even op): En zand erover.

CALAMITY: Beter twee revolvers in de hand, dan een bijbel onder de arm… Wat ik mij voor de rest nog over mijn kinderjaren herinner, dat waren vooral de harde winters van Wyoming...

Onder Winter in Wyoming:
Terwijl desperado 1 & 2 de doodgraver wegslepen, gaan de anderen als in een kring rond een kampvuur rond CJ zitten, die op een tafel plaatsneemt. CJ krijgt een deken om van de Journalist. Wijven 5, 6 en 7 krijgen het zeer koud en kruipen onder een deken, de desperado’s kruipen er bij zodat we 3 dekens krijgen waaronder telkens een wijf en een desperado verdwijnen. De doodgraver keert terug en wil ook onder een deken, maar wordt overal wandelen gestuurd. Wijven 8 en 9 idem.
De Journalist gaat flikflooien met Janey, die zich nog altijd afzijdig houdt.
Winter in Wyoming

CJ:
Het is winter in Wyoming,
wij zitten in een kleine kring
in beverbont en buffelhuid,
wij eten harde scheepsbeschuit.
Het is winter in Wyoming:
één langgerekte huivering,
zelfs bij het vuur van dennenhout
is het nog altijd drommels koud.
Het is winter in Wyoming,
en mijn mooiste herinnering
ligt in dat land over de zee,
we namen al onze dromen mee
naar de winters van Wyoming,
naar die eindeloze schittering
van sneeuw, kristal en ijs,
wij trekken voort tot elke prijs
door de winter van Wyoming,
het is een luchtspiegeling,
dat in het Westen alles wacht
waarvan wij droomden iedere nacht.
Het is winter in Wyoming
en ik geef jou de verzekering:
ik verkies het arme Engeland
boven het bevroren proviand
van de winters van Wyoming,
hun kille witte warreling,
en al zegt mijn vader: ooit
raakt dit land wel eens ontdooid
en komt de lente naar Wyoming wijven en desperado’s komen weer onder hun
en dan zomert het in Wyoming, dekens vandaan, verzaligd, en bootsen
dan wordt dit ons toevluchtsoord vogel/lentegeluiden na
en trekken wij niet langer voort,
nu is het nog winter in Wyoming,
nu ben ik nog zes en als ik zing
bevriest mijn adem op mijn huid
en dus zwijg ik maar, mijn lied is uit...

JOURNALIST: Toen de kleine Martha Jane al een grote ramp geworden was, maakte ze kennis met de beruchte revolverheld, rokkenjager en beroepsgokker Wild Bill Hickok.

WBH wordt voorgesteld aan het publiek. CJ gaat flikflooien met WVH.

JOURNALIST: Ze hield aan die eerste kennismaking een baby over, een meisje, Janey genaamd... Schattig ding, die Janey...

Naar Janey:

JOURNALIST: Wil jij voor de gelegenheid even Janey wezen, juffrouw?

JANEY: Met plezier, meneer de journalist.

JOURNALIST: (stelt haar voor aan het publiek) Calamity Jane was dus van oordeel dat ze dit kind onmogelijk een behoorlijke opvoeding kon geven in het Woeste Wilde Westen... ik kon haar geen ongelijk geven... en ze stond Janey af voor adoptie aan een bemiddelde Engelse koopvaardijkapitein en zijn onvruchtbare echtgenote.

CALAMITY: Janey groeide op in het beschaafde Engeland... tot een elegante jongedame die niet wist dat haar wàre moeder in de Far West furore maakte als Calamity Jane...

JOURNALIST: Pas vele jaren later zou ze te horen krijgen wie haar échte moeder was...

Onder ‘Hallellujah & Amen’ vormen allen een tableau vivant rond Janey, CJ en WBH, die uitbeelden.
Hallellujah & Amen!

CJ + Janey + Koor:

Je papa moest 'n gentleman zijn
die speelt op de piano,
niet op banjo of op tamboerijn,
geen outlaw, geen desperado.
Want wat moest jij met een papa uit het Woeste Westen?
Wat moest jij met 'n papa die kon schieten als de beste? WBH schiet desperado 1 neer;
Je mama moest een dame zijn, ‘Hallellujah & Amen!’ zegt de
geen vrouw in mannenkleren doodgraver terwijl hij hem weg-
uit een hut in de woestijn, sleept, en: ‘Zand erover.’
één die vecht met grizzly-beren.
Want wat moest jij met een mama uit het Woeste Westen?
Wat moest jij met een mama die kon schieten als de beste? CJ schiet desperado 2 neer;
Ik zocht voor m'n baby 'n ware heer
en een voorname dame
in dat land ver over de zee, hallellujah en amen!
Ik zei 'alstublieft' en 'dank u zeer',
ze werden erg gelukkig samen,
in dat land ver over de zee, hallellujah en amen!

Mijn echte mama kent geen Latijn
en maakt geen révérences,
dronk nooit thee uit porselein,
speelt poker, geen patience.
Maar wat moet ik met een mama die kan schieten als de beste? CJ schiet desperado 3 neer
Wat moet ik met die mama? Ze mept iedereen buiten westen! En mept 1 neer die
Mijn echte mama, in de maneschijn, inmiddels weer ‘tot leven
had een heel mooie romance, is gekomen’; de doodgraver
met een Wilde Bill zonder tierlantijn raakt zo stilaan overwerkt.
en zonder veel élégance.
Wat moet ik nu met die mama?Ze mept iedereen buiten westen! CJ mept WBH neer.
Wat met m'n echte, dooie papa die kon schieten als de beste...?
Ze zocht voor haar baby 'n ware heer
en een voorname dame
in dit land ver over de zee, hallellujah en amen!
Ik zei 'alstublieft' en 'dank u zeer',
ze werden erg gelukkig samen,
in dat land ver over de zee, hallellujah en amen!
En nu ben ik haar baby niet meer...
Zij is een voorname dame...
In dat land ver over de zee, hallellujah en amen!

JOURNALIST: Gedurende heel haar leven zou Calamity Jane brieven schrijven aan haar dochter Janey, die zij echter nooit verstuurde. Ze heeft er mij zo een paar te lezen gegeven. Ik moet ze hier nog ergens zitten hebben... (vindt er één) Hier, kijk! Hier heb ik er één! In die brieven aan haar dochter, ziet u, bracht Calamity Jane ook al eens verslag uit van haar wapenfeiten... Staat u mij toe dat ik er een stukje uit citeer, Jane?

Calamity rukt hem de brief uit de handen en leest zelf voor:

CALAMITY: De outlaws hadden het gemunt op het stofgoud dat Wild Bill Hickock en ik met de Pony Express vervoerden. Maar ze maakten geen schijn van kans. Hoe konden ze ook! Wij waren met twee en die bandieten waren ocharme maar met acht! Die dag stuurden Wilde Bill en ik dan ook acht zwarte zielen met evenzovele schietgebedjes naar Onze Hemelse Vader... Hallellujah & Amen!

DOODGRAVER: En zand erover!

CJ schiet wat in het rond en desperado 1 & 2 vallen neer. CJ blaast de rook uit de loop van haar revolvers.

CALAMITY: ’t Is dat dat altijd zo op uw adem pakt, hé…

De doodgraver wil de desperado’s alvast gaan wegslepen.

DESPERADO 1: Blijf van mijn lijf, man!

DOODGRAVER: O sorry.

DESPERADO 2: Wij leven nog!

DOODGRAVER: Het spijt me.

CALAMITY: Tsja, mijn Pistolen der Dood waren echt wel berucht in het Wilde Westen...

Onder ‘Pistolen der Dood’ trekt desperado 1 op het houten paard de zaal in. De wijven vormen een tableau vivant voor CJ.

Pistolen der Dood

Het was in Nieuw Mexico, bij de Pony Express,
een oud desperado leerde mij 'n wijze les:
'Met een tas vol goud stel je geen vragen, D2
maar maak je eerst koud wie op komt dagen.'

CJ schiet D2 neer; doodgraver sleept hem naar buiten.

Ik heb een graf voor 'm gedolven,
eenvoudig maar groot,
zijn naam staat in de kolven
van mijn Pistolen der Dood.

Ik loste een paar salvo's op weg naar Abilene, CJ schiet in zaal naar D1
die twee sombrero's had ik nog net gezien.
Er wachtte mij een trio op weg naar Santa Fé, CJ schiet D1, D2 en D3 neer;
ik was incognito, dus dat zat wel mee... doodgraver raakt overwerkt.

Ik heb een graf voor ze gedolven,
eenvoudig maar groot,
hun naam staat in de kolven
van mijn Pistolen der Dood.

Dan was er dat viertal op een hoog plateau, doodgraver wanhopig en moe
ik hoorde hun gelal, 't had geen niveau.
Ik kwam aangereden en liet het maar zo,
'k werd stilaan moe van het moordend tempo. doodgraver opgelucht

Van de graven die ik had gedolven,
eenvoudig maar groot,
geen plaats meer op de kolven
van mijn Pistolen der Dood...

Janey vindt het afschuwelijk. De Journalist ook.

CALAMITY: ‘Misschien vind jij dat helemaal niks om trots op te zijn, Janey?’ schreef ik aan mijn dochter. ‘Kan ik het dan maar beter over mijn werk als scout voor generaal Custer hebben? Ik ben nog op het slagveld geweest na de laatste slag van Custer, Janey... Tijdens de grote Indianenoorlogen was dat... Armen en benen slingerden in het rond, om nog maar te zwijgen van vingers, scalpen en andere lichaamsdelen.’

Desperado’s/wijven (off) gooien armen, benen, rompen en hoofden van poppen de zaal in.

CALAMITY: Ik heb er een stuk of wat in mijn zadeldeken verzameld en er een eenvoudig maar groot graf voor gegraven. Hallellujah en amen!

DOODGRAVER: En zand erover!

CALAMITY: En met de scalpen heb ik…

Journalist schraapt de keel: Janey kan er niet tegen.

CALAMITY: O ja… verschoning. Ik kan het inderdaad maar beter niét over mijn werk als scout voor Custer hebben. Ik kan het maar beter over je vader hebben... Je échte vader bedoel ik... Dat was nog eens een vént, Janey!... Goed voorzien van oren en poten ook, en van een groot kaliber!... Zijn pistolen hé, zijn pistolen!... Ja, Wild Bill Hickock... Wat hij te zeggen had, moest hij eerst uitschrijven, want zijn hersenen waren door de whisky zodanig verweekt, dat hij anders altijd vergat wat hij te zeggen had... Zijn lijfspreuk in die dagen luidde niet voor niets…

WBH: (kan er niet opkomen, probeert) Ik moest kloppen want de deur doet het niet?

Calamity Jane schudt het hoofd.

WBH: Pay and go en je bent vertrokken?

Calamity Jane schudt het hoofd.

WBH: Dash wast witter dan wit!?

CALAMITY: (vindt het hopeloos) “Eerst schieten en dan pas vragen stellen!”

WBH: Maar zegt dat dan direct hé!

JANEY: Ma-ma-ma… who’s my pa?

BARMAN: Wild Hill Hickock… hahaha!
De Ballade van Wild Hickock Bill

(WBH:)
Ik ben Wild Hickock Bill, Desperado’s gaan bij WBH zitten pokeren.
een vent met heel veel spieren.
Ziet een meid mij dan wil Wijf 5 wil hem versieren; CJ in ’t verweer.
die mij terstond versieren!
Ik ben Wild Hickock Bill,
de schrik van 't Wilde Westen!
de vrouwen krijsen schril:
'Bill dat is toch de beste!' Wijf 1, 2, 3, 4 in aanbidding voor hem.
Maar sinds een dag of vijf Hij verstoot Wijf 5 voor CJ.
is alles plots heel anders.
Er schoten door mijn lijf
wel vijftig salamanders.
Oh Calamity Jane!
Dat komt door jou, Jane!
Toen jij verscheen,
was niets nog als voorheen.
Zus van John Wayne,
ruwe edelsteen,
Wild West Fenomeen!

Ik ben Wild Hickock Bill,
ik drink zo graag een whisky, Barman serveert hem whisky.
een schiettuig op mijn bil,
want zonder is too risky!
Ik ben Wild Hickock Bill, Wijf 6 probeert hem te versieren.
als ik mij ga bezatten,
dan zucht eenieder stil:
'Het is weeral van datte!' Wijf 1,2, 3, 4
Maar sinds een dag of zes Hij verstoot Wijf 6 voor CJ.
heb ik het opgegeven,
gebroken met de fles,
want Jane kwam in mijn leven...
Oh Calamity Jane!
Zus van John Wayne,
ruwe edelsteen,
Wild West Fenomeen...

Ik ben Wild Hickock Bill,
ik hou erg veel van poker,
speel vals als ik dat wil, Desperado 1 & 2 geven het pokeren op,
en zet ze dan voor joker! gaan mokken; hun plaats wordt ingenomen
Ik ben Wild Hickock Bill, door barman & doodgraver. Wijf 7, 8 en 9
hoor het geknars der kiezen, hangen nu rond zijn lijf.
ze worden allen stil,
want ik ben aan het verliezen!
Maar sinds een dag of acht Hij breekt met de wijven en kiest resoluut
brak ik met mijn vriendinnen voor Jane terwijl hij verliest bij het pokerspel
en 'k schoot plots in een lach aan desperado 3.
toen ik eens niet kon winnen!
Oh Calamity Jane!
Dat komt door jou, Jane!
Toen jij verscheen,
was niets als voorheen!
Zus van John Wayne,
ruwe edelsteen,
Wild West Fenomeen!

CALAMITY (tot Janey): Jaja, gezàg had hij wel, je echte vader…

WBH: Ik hoefde nog maar een saloon binnen te komen, of men maakte al plaats voor mij aan de gokkerstafel…

JANEY (luistert niet naar hen): Ik was al een jongedame geworden toen mijn stiefmoeder overleed.

CALAMITY: Toen ik dit vernam, hield ik het niet langer uit. Ik moest en zou mijn dochter zien.

JOURNALIST: Nu wij het ware verhaal voor Calamity Jane hier voor u naspelen, kunnen we ons uiteraard alleen maar bij benadering voorstellen hoe die ontmoeting verlopen is. Hoe reageerde Janey toen ze te horen kreeg dat ze niet de dochter was van een deftige Engelse koopvaardijkapitein en zijn elegante echtgenote? Dat ze, sterker nog, de dochter was van ‘een zatte lellebel’…

CALAMITY: Hela! Hela!

JOURNALIST: … zoals Calamity Jane het zélf uitdrukte!… en een aan het pokerspel verslaafde revolverheld…

WBH: Hela! Hela!

DOODGRAVER: Zand erover?

JOURNALIST: …. Revolverhéld!…

WBH: Ah, dan is ’t goed!…

DOODGRAVER: Spijtig…

JOURNALIST: … uit de Far West!…

CALAMITY: Hoe dan ook, na enige tijd kwam er toch een soort van broze toenadering tot stand tussen mij en mijn dochter...

Onder ‘Janey’s Lied’: alle anderen tableau vivant.

Janey’s Lied

Janey:
Zoals je hart gelijk met het mijne slaat,
zoals je aan me denkt voor je slapen gaat,
zoals de wind die speelt door de straat,
zo hoor ik bij jou, hoor jij bij mij.

Door dit lichaam stroomt hetzelfde bloed,
al draag ik 'n kanten jurk, jij 'n cowboy hoed,
al hou jij van zuur en hou ik van zoet,
toch hoor ik bij jou, hoor jij bij mij.

Zoals de regen, de rivier neemt hem mee,
zoals elke stroom zich verliest in zee,
zo zijn wij alleen toch met twee,
zo hoor ik bij jou, hoor jij bij mij.

Je hebt mij weggegeven,
ik vond een beter leven,
je bent teruggekomen,
vertel mij van je dromen.

Wij hebben ons, mama, aan elkaar bezeerd,
was het goed wat je deed, was het verkeerd?
Op school heb ik daar nooit van geleerd,
ik weet alleen: wij horen bijeen.

Als ik treur neem jij mijn hand,
troost je mij zoals de zee het strand,
zoals de zon soms boven Engeland,
zo hoor ik bij jou, hoor jij bij mij.

Je hebt mij weggegeven,
ik vond een beter leven,
je bent teruggekomen,
vertel mij van je dromen.

Als ik nu, als jij weer wakker ligt,
zie ik nu, zie jij mijn gezicht,
dan doen we samen de ogen dicht,
want ik hoor bij jou, jij hoort bij mij.

Hierna: eventueel pauze. In dat geval eerst nog reprise van Intro, en dan wordt het tweede deel van de voorstelling eveneens ingezet met een reprise van de Intro. Het doek sluit en opent zich dan telkens tijdens de Intro.

DOODGRAVER: Het is nog altijd onzeker, dames en heren, of Calamity Jane ooit echt getroùwd is geweest met Wild Bill Hickock. Zo ja, dan nam haar echtgenoot het in ieder geval niet zo nauw met de huwelijkstrouw.

CALAMITY: Maar als de één of andere modderfokker over ons wilde roddelen, dan gaf ik die een dreun waarvan zijn tanden als saloondeurtjes naar achteren floepten!

WIJF 5: Onder meer om die reden lag Jane voortdurend overhoop met de dames die in hààr buurt kwamen, en eerder dus in de buurt van Wilde Bill waren gekomen.

CALAMITY: Poeh! Haar bovengebit hing tot halverwege haar kind en als ze op een paard zat, kondt ge bijna niet zien wie dat het paard was en wie de ruiter…

WIJF 6 (stelt Wijf 5 voor): Zo was dat ondermeer het geval met Annie met het Houten Been…

WIJF 7 (stelt Wijf 6 voor): Dat was de nicht van Jenny met de Houten Kop…

WIJF 8 (stelt Wijf 7 voor): … en Roos met de Fluwelen Kont!

WIJF 9: Maar ook over andere ‘Wijven van Deadwood City’ wist Calamity Jane, in tegenstelling tot Wilde Bill, weinig goeds te vertellen...

Alle mannen zorgen voor ambiance bij het defileren van de vrouwen, behalve de doodgraver; Janey houdt zich afzijdig in:

De Wijven van Deadwood City

De Wijven van Deadwood City Koor van Wijven
vinden haar te min!
Ze heeft te weinig van een lady,
te veel van een boerin!
De Wijven van Deadwood City
vinden haar te min!

Annie draagt een petticoat, WBH Wijf 5 defileert
een groene onderjurk.
Zo lijkt ze op een entrecôte, CJ
geprikt op een augurk.
Jenny draagt, dat is koket, WBH /Wijf 6 defileert
liefst bruingekleurde pakken.
Zo heeft ze meer van een kroket, CJ
die wat is aangebakken.
Roosje heeft een permanent WBH /Wijf 7 defileert
met dertien roze strikken.
Maar ze mist dan wel een vent, CJ
die kon ze nog niet strikken.
Peggy loopt in een tutu, WBH / Wijf 8 defileert
die ze zelf wilde maken.
Dat zootje is zo parvenu, CJ
ik moet er haast van braken!

Hetty draagt, wat haar wel staat,

dit wondergoede ondergoed.
Ze is zo mager als een graat,
biezondergoed zo ondervoed.
En Marie-Anne in haar boudoir,
die draagt een zijden slipje.
Haar benen staan vol pikzwart haar
en z'heeft een hazenlipje.
En Daisy met de rode mond,
die heeft ook wilde plannen!
't Is jammer van die dikke kont,
zie dat daar nu toch spannen!
En hier hebben we Mary-Rose,
ge zult nogal verschieten!
Het is een echte prairieroos,
die 'k dringend eens moet gieten...

JOURNALIST: Af en toe werd Calamity Jane daar in de Far West overvallen door een meedogenloze vlaag melancholie. Bijvoorbeeld ‘s avonds, wanneer het goed is in het eigen hart te kijken, bij de flakkerende vlammen van een kampvuur, te midden van in de westenwind wuivende prairies, met zijn weiden als wiegende zeeën.

BARMAN: Da’s van Guido Gezelle!

WIJF 5: Nee! Van Armand Preud’homme!

WIJF 6: Wie? Armand Pien?

JOURNALIST: Dan stond er al eens een cowboy op om één of ander eeuwig groen levenslied aan te heffen, zo’n echt kampvuurlied, u weet wel... (als er niemand opstaat:) Dan stond er al eens een cowboy op om één of ander eeuwig groen levenslied aan te heffen, zo’n echt kampvuurlied, u weet wel… Enfin, als er dan geen cowboy opstond, stond Calamity Jane zélf wel op om zo’n eeuwig groen levenslied aan te heffen, en dat heette dan bijvoorbeeld ‘Maar voor de rest gaat alles best’...

Onder het lied: ambiance bij de toog.

Maar voor de rest gaat het best

CJ:

Dit zijn andere dagen,
dit is een vreemde tijd,
wind en regenvlagen,
angst en spijt.
Wij zijn geen helden meer,
verloren met de jaren
rijkdom, roem en eer,
wilde haren.

Maar voor de rest gaat het best CJ + Koor van Wijven en Desperado’s
met mij hier in de Far West,
voor de rest is het okee,
yeah-yeah.

Al onze toekomstdromen,
ze zijn nu verleden,
de slag is verloren,
gestreden.
Wie had ooit kunnen denken
dat men ons zou vergeten,
wij werden onbekenden,
ongeweten.

Van Calamity Jane + Koor van Wijven & Desperado’s
zijn er nog wat foto's.
Van Wilde Bill Hickock
hoor je nog wat echo's.
Sitting Bull is een legende
en wat met de Dalton Bende?

Maar voor de rest is het te doen, Allen
met wat vrienden in de saloun,
voor de rest is het okee,
yeah-yeah.
Voor de rest gaat alles goed,
met wat whisky in 't bloed,
gaat het weer zoals het moet,
gaat alles goed...
Het verhaal van de Dodemanshand

WBH, CJ, Desperado 1 (Jack Mc Call) en Desperado 2 (voorbijganger) beelden uit.

BARMAN: Op een avond, in de Far West, zo rond 20 uur 30, spitsuur, keerde Wilde Bill Hickock terug van zijn werk - het pokerspel -, toen daar opeens, uit het struikgewas langs de kant van de weg, een collega verscheen - ook een valsspeler. De man heette Jack McCall, en zijn koppel Colt- revolvers, die zaten nogal los in zijn holsters.

DESPERADO 3: Op een keer, zo ging het verhaal, was Jack McCall aan het pokeren, toen daar een onschuldige euh... voorbijganger euh voorbij ging...

Wijven lachen.

DESPERADO 3: - want dat doen onschuldige voorbijgangers namelijk: die gaan ergens voorbij... En Jack McCall die wilde net een kaart uit zijn hoge hoed te voorschijn toveren - onder het motto: niks in de mouwen, alles uit de hoge hoed - toen hij daar die schaduw van die voorbijganger zag... euh voorbij gaan... en in een reflex schoten zijn handen naar zijn revolvers, in plaats van naar zijn hoge hoed, en die voorbijganger... die is daarna nooit meer ergens voorbij gegaan. Die was het hoekje om, definitief.

WIJF 7: Hallellujah & Amen!

DOODGRAVER: En zand erover.

BARMAN: En die Jack McCall nu, die daar plotseling uit het struikgewas langs de kant van de weg is opgedoken, die richt zich tot Wilde Bill Hickock en die sist hem toe:

DESPERADO 1: ‘Fok hé! Als ge nog één keer die fokkende truuk durft uit te halen met die twee opgefokte azen en die twee opgefokte achten, dan leg ik u fokkend neer! Zowaar als ze mij de Supperfokker Jack McCall noemen, ik zorg ervoor dat gij het fokkende loodje zult leggen! Hebt ge dat goed verstaan, fok?’

WBH: ‘Loopt fokken, gij!’

DESPERADO 3: … antwoordde Wilde Bill Hickock, die nooit om een gepast antwoord verlegen zat, en hij reed door naar de blokhut in Yellowstone Valley waar hij op dat moment woonde met Calamity Jane, die al een tijdje zat te wachten met het avondeten.

CALAMITY: Ik werd zo stilaan een beetje ongeduldig - de bizon-steak met jagersaus hing al koud te worden boven het kampvuur - en ik was ook een beetje bang dat mijn Wilde Bill misschien blijven hangen was. Niet in een saloon deze keer, maar aan de punt van een pijl bijvoorbeeld, want de Indianen waren weer op oorlogspad, in die dagen.

BARMAN: En ge weet allemaal hoe dat gaat, als ge thuiskomt van uw werk of zo, en ge hebt het weer een beetje laat gemaakt omdat ge weer blijven hangen zijt... niet aan de punt van een pijl dan, maar in een saloon zoals deze hier… eerst begint dat met een vriendelijk vraagje, bijvoorbeeld:

CALAMITY: ‘Fok hé! Waaraan zijt ge nu weer blijven hangen, Modderfokker? En kom weer niet af met dat smoesje dat uw scalp is blijven plakken aan de strijdbijl van die fokkende Shitting Bull hé fok! Want daar trap ik niet meer in!’

DESPERADO 3: Wel, in de Far West gaat dat net zo.

WBH: ‘Jamaar fok wacht hé zeg!’

BARMAN: … roept Wilde Bill uit.

WBH: ‘Ik kan ‘t expliceren!’

BARMAN: En hij expliceerde het.

CALAMITY: ‘Kak hé zeg.’

BARMAN: … wedervoer Jane rustig.

JOURNALIST (tot Janey): Ze wil zeggen: shit… Verschoning, hoor, maar zo gaat dat nu eenmaal in de Far West.

CALAMITY: ‘Dat is nu eens een driedubbel hoop stierestront, zie...’

JOURNALIST: Bullshit, hé.

CALAMITY: ‘En ge moet niet denken dat me mij daarbij kunt opfokken, hé Wilde Bill, want in die stierestront van u, daar trap ik niet meer in!’

BARMAN: En toch had Wilde Bill haar de waarheid en niets anders dan de waarheid verteld, dames en heren. Want korte tijd later legde hij inderdaad het loodje bij zijn favoriete bezigheid, het pokerspel, en dat gebeurde inderdaad door toedoen van Jack McCall...

DESPERADO 1: Hallellujah en amen!

DOODGRAVER: En zand erover!

BARMAN: En Bill had nog wel net zo’n goeie kaarten! ‘De Dodemanshand...’

Onder het volgende lied beelden WBH en de desperado’s uit (de koorwijven kijken toe):Dodemanshand

CJ:

Wilde Bill speelde poker

met leven en dood,
Wilde Bill was een joker,
maar geen idioot.
Wilde Bill had een truuk,
die maakte hem rijk.
Wilde Bill had geluk,
en toen was hij 'n lijk.

WBH:

‘Het zal u wel verbazen,
maar ik kreeg ze steeds weer:
twee achten, twee azen -
wat wil een mens nog meer?’

CJ:
Bill had een gouden hand,
zo werd wel eens gezegd,
toen werd hij nonchalant,
heeft men hem neerlegd.

'Wilde Bill pleegt bedrog!' Wijf 1
riep plots iemand uit. CJ
En toen klonk een schot Desperado 1 schiet; WBH valt.
en ging hij onderuit.
Hij paste niet meer op
bij het poker spelen,
kreeg 'n blauwe boon in z'n kop
bij het kaarten delen.

Het zal u wel verbazen,
maar hij had ze alweer:
twee achten, twee azen,
hij kreeg ze keer op keer.

'De Dodemanshand!' CJ + Koor van Wijven en Desperado’s
worden ze nu genoemd.
'De Dodemanshand!'
De kaarten zijn verdoemd!
'De Dodemanshand!'
Twee achten, twee azen.
De Dodemanshand
heeft zijn kaars uitgeblazen!

JOURNALIST: Calamity Jane was er de kop van in, dat kunt u zich wel voorstellen, dames en heren... Ze kwam de dood van Wilde Bill Hickock maar niet te boven...

CALAMITY: ‘Wat een gekke naam!’ zei Janey toen ik mijn dochter voor het eerst over haar échte vader vertelde. En toen ik haar een foto liet zien van Wilde Bill…

JANEY: Hij is lang niet zo knap als mijn papa! Lang niet zo knap als Kapitein Jim!

CALAMITY: Later zou ik haar het volgende schrijven: ‘Nee Janey, ik was niet jaloers omdat je vond dat je echte vader minder knap was dan je stiefvader. Ik wist best dat niks op de wereld zo mooi is als het blinde vertrouwen van een kind in iemand van wie het houdt. Maar toen je je gebedje voor me opzei, voegde je er uit eigen beweging aan toe…’

JANEY: “God zegene Jane Hickock en de man die in de rug geschoten werd, waar hij ook mag zijn. Zegen hem omdat Jane van hem hield...”

Alle anderen vormen verstild tableau vivant.

Greensleeves Intermezzo

Janey:

"Oh Jane Oh Jane Calamity Jane,
geen vrouw was meer alleen
dan Calamity Jane,
Oh Jane Oh Jane Calamity Jane,
droef als een molensteen,
ruwe edelsteen,
Oh Jane Oh Jane Calamity Jane,
geen vrouw was meer alleen
dan Calamity Jane..."

Duet van Moeder & Dochter (P. Bernauw / F. Bernauw)

JANEY: Het is niet mogelijk, dacht ik eerst. Ze mogen me dan hun ogen en hun voorhoofd en hun mond gegeven hebben, maar ík lieg niet, ík drink niet, ík gok niet, ík stuur geen Indianen met een schietgebedje naar Onze Hemelse Vader, hallellujah en zand erover! Ik ben een keurige jongedame en zij kunnen onmogelijk mijn ouders zijn. Later probeerde ik mij voor te stellen hoe mijn leven geweest zou zijn als mijn echte mama mij bij zich gehouden had. Zou ik dan ook, net zoals Rampen Jane, een rolletje gekregen hebben in de Wild West Show van Buffalo Bill, waarmee mijn moeder nu door heel Europa reisde?

CALAMITY: Ik deed daarbij ook Engeland aan, en zag Janey weer. Op die manier slaagde ik erin mijn verdriet om de dood van Wilde Bill van mij af te zetten, en verzoende Janey zich met mij, met haar moeder...

CJ + Janey:

Ik vraag me af: kreeg je het koud, mama,
toen je bij me weerkwam.
Ik vroeg me af: zat dit niet fout, Janey?
Je wist niet wat j'overkwam.
De dure dames met al hun praatjes,
voor hen was ik 't bangst van al,
mama.

Ik was een meisje van de stad, mama,
ik begreep het niet echt.
Ik kreeg nu plots twee mama's, mama,
één die borduurt, één die vecht.
De dure dames met al hun praatjes,
voor hen was ik een niemendal,
Janey.

Is het dan beter dat ik ga, Janey?
Ik leg je niets in de weg.
Ik wil met jou naar Amerika, mama,
jij bent geen sta in de weg!
De dure dames met al hun praatjes,
voor hen was ik 't bangst van al,
mama.

JOURNALIST: ‘Als je ooit naar hier zou komen, Janey, zorg er dan voor dat die kakmadammen nooit meer minachtend praten over je echte vader en je echte moeder,’ schreef Calamity Jane aan haar dochter. ‘En zorg er ook voor dat ik tussen jou en Wilde Bill begraven word. Laat desnoods onze lichamen overbrengen naar Abilene in Kansas of waarheen je maar wilt, als ik maar altijd bij jou en Bill kan zijn...’

CALAMITY: ‘Want ik zal niet erg oud worden, Janey... Ik kan dit afschuwelijke leven niet lang meer verdragen... Ik wou dat het anders was en ik zou nog jaren door kunnen leven als ik wist dat ik jou nog eens bij me zou hebben. Maar ik ben ondertussen een oude vrouw geworden en ik moet dringend al de brieven opsturen die ik je ooit heb geschreven... Als ik nog langer wacht, dan wordt dat helemaal onmogelijk, want het is of elke dag het licht een beetje meer uitgaat voor me...’

WIJF 8: In een schriftje schreef Calamity Jane enkele van haar befaamde recepten op voor haar dochter.

WIJF 9: Ja… een moeder moest die aan haar dochter nalaten, vond ze.

CALAMITY: Dat was goderdomme mijn heilige plicht!…

DOODGRAVER (geshockeerd): Hallellujah & Amen!

CALAMITY: Oh eh… verschoning, Hemelse Vader. En zand erover. Het was niet als een vloek bedoeld. En ik moet ook nog leren op mijn taal te letten, als ik als een goeie moeder wil omgaan met mijn dochter, ik weet het... Ik mag niet te dikwijls woorden als “shit’ en ‘fuck’ in de mond nemen en dubbele verschoning daarvoor, Hemelse Vader, maar ‘t is ook maar als illustratie bedoeld.

WIJF 8: Maar de recepten van Calamiteiten Jane dus…

WIJF 9: Ze verkocht die aan vijftig cent en de blauwe bonen kreeg je d’r gratis bij...

WIJF 5: Haar Zeven Jaren Cake…

WIJF 6: … dat was er één die zeven jaar goed bleef…

WIJF 7: … die was beroemd in het hele Wilde Westen!

CALAMITY: En stel dat ge nu slecht kunt kakken… Verschoning, modderfokkers, maar ’t is toch waar hé? En hoe zegt ge dat nu proper?

Wijf 7 beeldt uit: grote/zware boodschappen doen.

CALAMITY: Stel dus dat uw euh… grote boodschap niet goed wil doorkomen, dan hebt ge daar mijn mierikswortelmilkshake... Doe er een flinke schijt oleufolie euh... scheut olijfolie bij... en dan schijt ge weer naar believen!’

Kooklessen

CJ + Koor van Wijven en Desperado’s

Vijftig cent per vleespastei en twintig voor een brood,
vijf cent voor een scharrelei en voor een varkenspoot!
Zestig cent voor mijn vermaarde Zevenjarencake
en er bovenop... een glas Mierikswortelmilkshake!

De Zevenjarencake! Op aanwijzingen van CJ bereiden Wijf 5, 6, 7, 8
Neem het voetbadje van oma, en 9 samen met Desperado 1, 2 & 3 + de Barman
da's het best voor het aroma, in een grote kom de cake: ze trekken eerst hun
en schept het tot de helft vol schoenen en kousen uit, en stampen dan met
deeg gemengd met mottenbol, hun blote voeten in de ingrediënten; daarna
da's het best om te bewaren, gaan ze stukjes cake aan het publiek geven
zo bewaart mijn cake wel zeven jaren! (uit een andere kom natuurlijk).
Je voegt vervolgens whisky bij,
wat levertraan, wat rijstebrij,
wat pattatti, wat pattatta,
wat selderie, een paprika.
Meng met een beetje snelcement
en zet nadien... een lavement!

De Mierikswortelmilkshake!
In een kom geschikt voor mortel
plaatse men één mierikswortel,
men raspe met gezwinde hand
de wortel tot zijn onderkant.
Men plaatst vervolgens in de kom
een koe, maar zet ze andersom...
Met in je linkerhand een lepel
en je rechter bij de tepel
spuit je nu een melkstraal
in de kom, da's toch genial,
en als je dan dat zootje mixt
heb je de mierikswortelmilkshake...
gefikst!

De cake en de shake, mmm take it and shake it...

Uiteindelijk blijven alleen de muzikanten, de barman, de journalist, de doodgraver, Calamity en Janey op het podium achter.

CALAMITY: Het is laat geworden, Janey. Weet je dat ik zelfs niet meer kan zien wie hier allemaal in de buurt rondsluipt? De Indianen laten me met rust, want die denken dat ik gek ben. Maar van de outlaws in Abilene of de kroeglopers uit Miles City ben ik niet zo zeker... Ik hoop dat het nu heel snel gaat, Janey. Satan, mijn trouwe hengst en vriend van vele jaren, is al dood en ik trek het ook niet lang meer. En gisteren, gisteren zag ik opeens dat het fotootje dat Kapitein Jim me gestuurd had toen je zeven jaar werd... dat ik op dat fotootje haast niks meer kon onderscheiden... Ik weet nog wel dat je de ogen en het voorhoofd van Wilde Bill hebt, en het haar en de mond van mij. Ik weet nog dat je zijn blauwe ogen en zijn lange, zwarte wimpers hebt, Janey.. Maar ik kan het niet meer zien! Nog twee maanden en ik zal volledig blind zijn. Dan zal ik je niet meer kunnen schrijven dat ik niet zo slecht ben als ik afgeschilderd word door de kakmadammen. Niet zó slecht, Janey... Vergeef je me en zul je onthouden dat ik heel eenzaam was? Zo heel eenzaam zonder jou...?

JANEY: In mijn verbeelding zie ik mama zitten: op een krukje, aan een eenvoudige tafel van ruw hout, in het licht van een olielamp. Voor haar ligt een vel papier. Op de hoek van de tafel staat een inktpot. Achter mama zie ik nog net een stukje van de blokhut waarin ze woont. “Dag mama,” fluister ik zacht. “Je brieven zijn eindelijk aangekomen, mama. Ik heb ze gelezen en herlezen en ik weet nu wie je bent. Ik weet nu wie ík ben. Ik ben je dochter, mama. Ik ben de dochter van Calamity Jane. En daar ben ik trots op, mama. En ik mis je, mama. Soms kan het heel eenzaam worden, zonder jou...

Het licht gaat uit

Janey:

O als krassen op een ouwe plaat
klink jij, mama, als je met me praat.
Jij voorkwam rampen, je bracht ze niet, neen,
toch noemde men jou Calamity Jane.
Toen je jong was, toen viel het nog mee,
je was zo sterk, en dapper voor twee.
Jij bracht geen onheil, nee, je loste het op,
maar nu kun je niet meer, nu zeg je: stop!
En er is nog zoveel waarvan je droomt,
er is nog zoveel waarop je hoopt.
Maar het kan nu niet meer, het licht gaat uit,
het licht in je ogen dooft langzaam uit!
Ik zie je nu lopen, nergens heen,
op een wonder hopen, je krimpt ineen,
al wat je wilde, al wat je kon,
allemaal dromen van bordkarton.
Waarvan je nog droomde, het stort ineen,
waarop je nog hoopte, steen voor steen,
wat je nog wilde en wat je nog zou,
voor alles verkilde, ‘t stort ineen onder jou...

Outro

JOURNALIST: Calamity Jane vertelde mij haar ware verhaal, dames en heren. En korte tijd later, nee... er werd geen blauwe boon door haar bast geblazen... ze bliés zelf haar kaars uit. Haar laatste woorden luidden:

CALAMITY: Ah fok hé! Nu zit ik echt wel in de opgefokte stierestront! En verschoning Hemelse Vader, maar ‘t is toch waar, zeker? Enfin, hallellujah en amen dus!

CALAMITY: En zand erover!

Janey + Barman + WBH:

Oh Calamity!... Calamity Jane!
Waar kom je vandaan?
Waar ga je heen?
Calamity Jane...
Je bent zo alleen,
geen mens om je heen,
oh Calamity Jane...

Finale: reprise van ‘Wie gaat daar nu op avontuur’? Iedereen op scène.

EINDE.

De Engel van Mons, musical van Patrick & Fernand Bernauw & Luc Borms (Compagnie de Ballade)

2006-06-14T10:02:00.000+02:00

Klik op de titel voor gratis previews van de liedjes uit de musical. Wie dit stuk wenst op te voeren, dient daarvoor over de schriftelijke toestemming van de rechthebbenden te beschikken en de geldende Sabam opvoeringsrechten te betalen (100 euro/opvoering). Musicalpakket (vocale + instrumentale cd + tekstbrochure): 40 euro. Het is verkrijgbaar via het Contactformulier. De musical is gebaseerd op de gelijknamige roman van Patrick Bernauw, die eveneens verkrijgbaar is via het Contactformulier (10 euro).

De Engel zal komen... (uit "De Engel van Mons", creatie door Compagnie de Ballade & Theater Strobos, 2005):

DECOR

Achterwand: projectiescherm. Alle geprojecteerde beelden: zwartwit.
Zijwand links: “orkestbak” bestaande uit doeken.
Zijwand rechts: wit doek.
Alle kostuums & rekwisieten: zwartwit.

ROLVERDELING

LANGE MAX 1 & 2 – straatzangers (zwarte kledij) /

DE MARGINALEN 1, 2, 3 & 4 – in zwartwitte maillots.

TOMMY – hij is blind (zwarte kledij)

SANSPAROLE – hij is doofstom (zwarte kledij).

DE PIOT – een ‘halve man in een rolstoel’ (zwarte kledij).

FRAU DOKTOR 1, 2 & 3 – in witte doktersjas.

FLORENCE NACHTEGAELE – jonge verpleegster in wit verpleegstersuniform.

DE ENGEL – ziet eruit als een achttienjarige Griekse godin (witte tenue).

ISABEL SCHARPENEL – jonge vrouw in witte jurk.

DE ONBEKENDE SOLDAAT – zwarte kledij.

FRIEDRICH HERZENWIRTH – in zwart kostuum.

DE MIMESPELER – zwartwitte Pierrot.

SCENE 1:

Projectie 01:
Krantenknipsel over Geheim Militair Ziekenhuis, Wenen. Onder het krantenknipsel staat: ‘Zie ook: Internationaal Militair Hospitaal, Mons’.
Het liedje ‘It’s a long way to Tipperary’ weerklinkt. Friedrich Herzenwirth “gidst” de toeschouwers over een leeg toneel. De Mimespeler beeldt uit.

HERZENWIRTH:

Wat slechts weinigen weten: geheime slachtoffers van den Wereldoorlog.

Een van de afgrijselijkste nalatenschappen van den Wereldoorlog is na 18 jaren aan het licht gekomen. Op een afgelegen deel der terreinen van een groot ziekenhuis, staat een klein gebouw...
Vreemdelingen mogen het niet naderen, oud verpleegden van het ziekenhuis, die het geheim weten, blijven vrijwillig uit de buurt. De eenigen, wien de toegang niet geweigerd wordt zijn een zestal met zorg uitgekozen doctoren en ongeveer 25 verpleegsters. In dit gebouw leven 80 ‘doode mannen’, slachtoffers van den wereldoorlog.
De wereld gelooft, dat zij dood zijn, zelfs hun familieleden is officieel meegedeeld, dat zij gevallen zijn. Op de officieele doodenlijsten komen zij voor onder de namen van hen, ‘die gevallen zijn op het veld an eer’. Maar zij leven nog steeds!
De reden voor hun geheime afzondering is hun afgrijslijk uiterlijk en hun verminkingen, veroorzaakt door bommen en gifgassen. Ieder van deze 80 wrakken, die eens mannen waren, is nu geheel verlamd, blind, doof en stom. Het eenige, dat zij volgens hun verzorgers kunnen doen, is ademhalen en eten.
Niemand weet en niemand zal ooit weten, wat zij denken, indien zij althans nog in staat zijn te denken en welke folteringen zij doorstaan. Want geen klank ontsnapt ooit aan hun lippen.
Zij liggen in bedden, die den vorm hebben van waschmanden, waarin zij gemakkelijker verpleegd kunnen worden dan in gewone bedden. Sommigen waren bijna nog jongens, toen de oorlog uitbrak, die hen misvormde tot wezens, hulpeloozer dan een dier.
Al deze 18 jaren hebben zij gelegen in hun ‘waschmanden’ als stomme getuigen van den Wereldoorlog. Een staf speciaal opgeleide doctoren waakt over hen, alles in het werk stellende om hun folteringen te verzachten.

Het projectiescherm wordt wit.

SCENE 2:

De Engel verschijnt zijwand rechts.

ENGEL Stel je voor, beeld je in…
… dat je ergens een krantenknipsel vindt over de Franz Jozef Kliniek in Wenen.
Stel je voor, beeld je in…
… dat iemand er ooit in rode inkt een notitie op heeft gemaakt:
‘Zie ook Internationaal Militair Hospitaal, Mons.’

Projectie 02A: Militair Hospitaal, Exterieur.

Ik ben op zoek gegaan naar het Internationaal Militair Hospitaal en ik heb het gevonden.
Het militair domein was al vele jaren niet meer in gebruik en het hospitaal zelf was een ruïne geworden, een schuilplaats voor een internationaal zootje ongeregelde artistiekelingen.

Projectie 02B: De rolstoel.

We zien de schaduwen van de muzikanten achter zijdoek rechts. Voor zijdoek rechts
verschijnt wie door de Engel wordt opgenoemd – hij of zij maakt dan telkens een
buiging, wuift naar het publiek, enz…

Ik trof er een volksdichter aan die optrok met een bende straatmuzikanten. Ze noemden zich Lange Max & zijn Marginalen.
Er hing daar een actrice rond die liever dokter was geworden en een hoertje dat aan de kost kwam in het uniform van verpleegster.
Er was een halve man in een rolstoel. Hij beweerde één van de vorige bewoners van het Internationaal Militair Hospitaal te zijn, dat ook een psychiatrische vleugel bezat. Hij stelde zich aan me voor als Pol Piot. Hij was stapelgek.
Er was een blinde zanger die Tommy heette en er was een doofstomme graffiti kunstenaar, Sansparole, en er was… Er waren…

Sansparole gaat aan het werk en zo verschijnt langzaam maar zeker:

Projectie 02C: Shell Shock.

Lange Max had in de kelders van het Militair Hospitaal een boekje gevonden, met de teksten en de muziek van de revue die de patiënten op 11 november van het jaar 1938 hadden opgvoerd.
En die revue uit 1938 hebben zij met z’n allen voor mij gespeeld.
Als ik dat wilde, mocht ik zelfs meespelen.

Het wordt donker.

Zijwand links: Frau Doktor 1, 2, 3 houden als het ware een lezing (spreekkoor). De Mimespeler beeldt uit als een trieste clown.

DOKTOR 1 Shell shock is een zenuwinzinking ten gevolge van – onder andere –
hevig granaatvuur.

DOKTOR 2 De aandoening staat ook bekend als post-traumatische stress of gevechtsneurose.

DOKTOR 1 Symptomen treden op gedurende het gevecht of dagen, weken, maanden later.

DOKTOR 3 Soms zelfs jaren.

DOKTOR 1 De patiënt is de oorlog moe.

DOKTOR 2 De patiënt is angstig, snel geïrriteerd, depressief.

DOKTOR 3 De patiënt gaat zich te buiten aan alcohol en drugs.

DOKTOR 1 De patiënt lijdt aan slapeloosheid, veroorzaakt door afschuwelijke nachtmerries en verschrikkelijke dagdromen.

DOKTOR 2 De patiënt wordt getekend door het verlies van concentratie, door stoornissen van het geheugen, door een gebrek aan levenslust.

DOKTOR 3 De patiënt wenst de wereld in het algemeen en zichzelf in het bijzonder te vernietigen.

DOKTOR – KOOR Hospitalisatie kan vereist zijn.

DOKTOR 1 De patiënt dient aan de maatschappij onttrokken te worden, vooral in tijden waarin een nieuwe grote oorlog voor de deur staat.

DOKTOR 2 De patiënt moet voor de buitenwereld verborgen worden gehouden, want zijn bestaan alleen al impliceert een nederlaag, en berichten over nederlagen zijn slecht voor de moraal.

DOKTOR 3 Nederlagen zijn anti-propaganda.

DOKTOR 1 Wij zullen uitsluitend berichten over glorieuze wapenfeiten.

DOKTOR 2 Overwinningen.

DOKTOR – KOOR Victorie! Victorie! Victorie!

DOKTOR 1 De patiënt mag, kan en zal bijgevolg het licht niet zien.

Donker.

SCENE 3:

Licht op zijwand links: Lange Max 1 & 2 op, omstuwd door zijn Marginalen.

Sansparole werkt aan de graffiti:

Projectie 03A: Serajewo.

MAX 1 Ge trekt van dorp tot dorp en van stad tot stad en ge zingt uw liederen op de markten en de pleinen. En overal waar ge komt, hoort ge wel iets dat bruikbaar is voor een nieuw lied. Ge hoort iets van de liefde, ge hoort iets van de dood, van moord en brand, van een stoutmoedige diefte, een groot feest, een wreed accident.

MAX 2 ‘Kom!’ roept ge. ‘Kom! ‘k Heb weer wat nieuws in d’hand! Kom en hoor dit nieuw lied van mij!’

MAX 1 En uw kameraad die toen ook nog woorden had, tekent de pikante details en de strafste stoten met krijt en houtskool op een bord en gij zingt uw liedjes en ge speelt accordeon.

MAX 2 En ge drukt uw teksten en de prenten van uw kameraad af op blaadjes die ge verkoopt op de markten en de pleinen van de dorpen en de steden.

MAX 1 Mannen en vrouwen, rijke burgers en arme boeren, warmbloedige meiskes en koudbloedige kwezels… ze zien u graag komen. Omstuwd door een nieuwsgierige menigte, brengt ge ze alleemaal het laatste nieuws, in woord en beeld.

MAX 2 En alleen wat gij vertelt, gebeurt. En het gebeurt zoals gij het hebt verteld, niet anders.

MAX 1 Alleen in uw verhalen bestaat en vergaat de wereld.

MAX 2 En ge geeft ze een lach, ge geeft ze een traan, ge geeft ze kiekenvlees en een minuut stilte.

MAX 1 Ge geeft ze de hele wereld.

MAX 2 En dan zingt ge uw verdoemde lied van de prins die werd vermoord in het verre land en de Grote Oorlog die daar van kwam.

MAX 1 & 2– KOOR Door uw schuld, door uw schuld, door uw grote schuld.

Spreekkoor Marginalen 1 tot en met 4:

MARG. 1 Er was eens een zanger.

MARG. 1, 2 Er was eens een zanger die zong.

MARG. 1, 2, 3 Er was eens een zanger die zong over een prins.

MARG. 1, 2, 3, 4 Er was eens een zanger die zong over een prins die werd vermoord.

MARG. 1 Er was eens een zanger die zong over een prins die werd vermoord in een ver land.

MARG. 1, 2 Er was eens een zanger die zong over een prins die werd vermoord in een ver land en dat daar een Grote Oorlog van kwam.

MARG. 1, 2, 3 En de Grote Oorlog kwam!

ALLEN Vlàm!

Max & de Marginalen zingen: Wat doet een soldaat? – orkest in schaduwbeeld.

Projectie 03B: Soldaat op wacht.

Wat doet een soldaat?

Wat doet een soldaat?
Hij staat op wacht
Met zijn voeten in de gracht.
Het is al zo laat,
Maar hij geeft acht,
Telt de sterren van de nacht.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht –
Hij telt de sterren van de nacht.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht –
En het is zo koud vannacht.

Wat doet een soldaat?
Hij staat op post.
Wanneer wordt hij afgelost?
Het is al zo laat,
Maar hij staat op post –
Wanneer wordt hij verlost?

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht –
Vallende sterren in de nacht.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht –
En het is zo koud vannacht.

Wat ziet een soldaat
Die shell shock heeft,
Die bibbert en die beeft?
Wat voelt een soldaat
Die shell shock heeft,
Is hij blij dat hij nog leeft?

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht
Kameraden vallen in de nacht.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes,
Zeven, acht –
En het is zo koud vannacht.

Projectie 03C – Soldaten vallen in de nacht.
Zijwand rechts: Florence rijdt Pol Piot in rolstoel op, Frau Doktor 1 richt zich als vertelster tot het publiek.

PIOT Eén twee drie vier vijf zes zeven acht!
Soldaatje op de wacht!
Soldaatje op de post!
Gij wordt verlost!

DOKTOR 1 Vier augustus 1914. Duitse troepen steken de Belgische grens over, met de bedoeling daarna ook Frankrijk binnen te vallen. Het Britse expeditieleger staat al klaar om aan Franse zijde te vechten.

PIOT Een, twee, drie, vier,
vijf, zes, zeven, acht.
Soldaatje op de wacht,
soldaatje op de post:
gij zijt verlost!

DOKTOR 1 Luik, Brussel, Namen vallen in Duitse handen... De Belgen trekken zich terug naar Antwerpen, en daarna achter de Yzer...

FLORENCE En daar? Wat gebeurde er daar? Probeer het je te herinneren.

DOKTOR 1 Wat zou hij zich herinneren, juffrouw Nachtegaele?
Zijn kop is doorzeefd. Hij ziet alleen nog één groot zwart gat.

PIOT Patat!

FLORENCE Wat zei je?

PIOT Patat! Patat! Patat!

FLORENCE Probeer het je te herinneren. Toe. Doe het voor mij. Doe je best.

PIOT Petrol!
Petrol in uw hol ! Petrol!
Bom in uw gat! Patat!

De Piot wordt handtastelijk.

MAX 1 We zongen liedjes, Florence.

FLORENCE Liedjes? Wat voor liedjes?

MAX 2 Spotliedjes.

MAX 1 Over de Keizer.

MAX 2 De Duitse Keizer.

MAX 1 Wilhelm.

Projectie 03D: Spotprent Duitse Keizer & zijn zoon.

Max & de Marginalen zingen en beelden uit / spelen:

Aan de Yzer

‘Papa, hoe zit het aan de Yzer?’
vroeg de kroonprins aan de Keizer.
‘Slecht, mijne zoon, wij komen er niet door,
want de kleine Belg staat er voor, ja voor.

‘t Zijn er van het Vlaamse bloed,
die zijn bezield met heldenmoed.
Zij strijden met de wapens in de hand
voor hun dierbaar vaderland.

Ah en ‘k heb zo lang gewatertand
en dan valselijk aangerand –
maar wij zullen sterven en niet overwinnen,
ik voel het aan mijn koperen pinnen.’

‘Papa, hoe zit het aan de Yzer?’
vroeg de kroonprins aan de Keizer.
‘Slecht, mijne zoon, wij komen er niet door,
want de kleine Belg staat er voor, ja voor.

Als ik dat toch maar had geweten,
‘k had liever in mijn broek gescheten.
Met ’t uit te wassen, was het gedaan
en nu gaan we d’r allemaal aan, ja aan!

Donker.

SCENE 4:

Projectie 04A – Verschijning van een soldaat.
Sansparole werkt aan de graffiti.
Zijwand rechts: Frau Doktor 1 bij Pol Piot.
Zijwand links: Florence leidt Tommy (met blindenstok).

DOKTOR 1 De bittere gevechten bij Mons waren niet voorzien in de strategie van de generaals. Toevallig bevond het Britse expeditieleger zich precies op de weg van de Duitse troepen, die drie keer zo sterk waren. Niettemin stemde de Britse generaal French erin toe 24 uur stand te houden bij Mons, om er zo voor te zorgen dat de Fransen niet onverhoeds konden aangevallen worden.

TOMMY Het was 23 augustus, 1914.

PIOT Een, twee, drie, vier,
vijf, zes, zeven, acht.
Soldaatje op de wacht,
soldaatje op de post:
gij zijt verlost!

TOMMY De Duitsers kwamen in zwermen, als grijze wolken die over groene velden dreven. Ze doken op uit de bossen en stormden naar de Britse loopgraven in middeleeuws aandoende, gesloten formaties.

DOKTOR 1 Ze werden neergemaaid door de beste schutters van Europa.

PIOT Patat! Patat! Pattatattatattatat-tàt!

TOMMY Tegen vijf uur in de middag bereikten de eerste Duitse soldaten de straten van Mons en deden de Britten vooral hun best om het vege lijf te redden. Terwijl ze zich terugtrokken naar de Grand Place, vielen de Duitsers de huizen langs de Rue de Nimy binnen en ze namen er gijzelaars, die ze als menselijke schilden voor zich uit dreven.

PIOT Man Hat Geschossen!

Projectie 04B: De Geboorte van de Engel.

TOMMY In deze helse omstandigheden werd de legende van de Engelen van Mons geboren. Omstreeks middernacht zouden hemelse heerscharen neergedaald zijn, te midden van de Britse troepen. Sommigen zagen hen als engelen, anderen als heiligen, nog anderen als geesten van Britse boogschutters die gesneuveld waren in de Slag bij Azincourt, in 1415. Onder hun hoge bescherming en geholpen door de duisternis, konden de Britten zich min of meer ordelijk terugtrekken en ontsnapte het expeditieleger aan de algehele vernietiging.

DOKTOR 1 De legende van de Engelen van Mons, zo beweerde men, werd in het leven geroepen door een kort verhaal van Arthur Machen, dat De Boogschutters heette. Het werd op 29 september 1914 in een Londense krant gepubliceerd in de vorm van een artikel, een waarheidsgetrouw verslag van de aftocht van het expeditieleger.

TOMMY Een soldaat herinnerde zich een oude aanroeping van Saint George, de schutspatroon van Engeland.

PIOT Donnerwetter! Et Scheisse aussi!
Maintenant c’est fini ! La comédie !

TOMMY Duizenden soldaten namen zijn aanroeping over en op een miraculeuze wijze verschenen vervolgens de schimmen... verschenen de schimmen die de Britten ter hulp snelden!

PIOT Eén, twee, drie, vier,
vijf, zes, zeven acht.
Soldaatje op de wacht
dat shell shock heeft!
Ziet iets dat beeft!
Ziet iets dat leeft!
Ziet iets dat zwééééééééééééééééééééééééééééééééééft!

DOKTOR 1 Hij ziet ze weer vliegen.

Projectie 04C: Graf Condon.

Tommy zingt: De Engel van Mons

Hij viel op ’t veld van eer, meneer.
Een jongen met een geweer, meneer.
En onder de lucht van lood
kleurde de aarde rood.
Maar op z’n lippen lag ‘n glimlach
voor het laatste dat hij zag.

Augustus negentien veertien, juffrouw.
Meer zal hij nooit zien, juffrouw.
Er wordt ’n blad van de kalender gescheurd
en er is een meisje dat treurt.
Maar op haar lippen ligt ‘n glimlach
voor het laatste dat hij zag.

Hij dacht nog aan zijn moeder, mevrouw.
Hij dacht nog aan zijn broeder, mevrouw,
die viel op een ander veld
onder hetzelfde geweld.
En op z’n lippen lag ‘n glimlach
voor het laatste dat hij zag.

REF (Max & de Marginalen)
Want de Engel zal komen
als wij diep genoeg dromen
wordt de Engel werkelijkheid,
haar witte vleugels wijd gespreid.

Hij viel voor ’t Vaderland, meneer.
Oog om oog en tand om tand, meneer.
Voor Vader, Zoon en Heilige Geest, mevrouw!
Ah, oorlog is een feest, mevrouw!
Want op z’n lippen lag ‘n glimlach
voor het laatste dat hij zag…

Want de Engel zal komen
als wij diep genoeg dromen
wordt de Engel werkelijkheid,
nu en tot in de eeuwigheid.

Projectie: 04D – spookverschijningen.

TOMMY Kort na de publicatie van zijn verhaal werd Machen al de vraag gesteld of het soms gebaseerd was op feiten.
‘Nee,’ zei hij. ‘Het is een verzinsel.’
Het verhaal werd met de regelmaat van een klok herdrukt, en telkens werd hem gevraagd naar zijn bronnen.
‘Het is een product van mijn verbeelding,’ herhaalde Machen telkens weer. Maar we weigerden hem te geloven.

FLORENCE Soldaten verklaarden dat zij de engelen en heiligen en de geesten van boogschutters met hun eigen ogen hadden gezien. Er zouden lijken van Duitsers gevonden zijn, doorzeefd met onzichtbare pijlen.

TOMMY En het verhaal van de Engel van Mons verspreidde zich over alle slagvelden van Europa.

DOKTOR 1 Prima propaganda.

TOMMY De Fransen zagen de aartsengel Michael. Soms zelfs de Heilige Maagd Maria. En heel vaak Jeanne d’Arc.

PIOT Sous le pont d’Avignon, on y danse, on y danse…

TOMMY Ze reed op een wit paard.

PIOT Petrol in haar hol!

TOMMY De Britten zagen Saint George.

PIOT It’s a long way to Tipperary.

TOMMY Een grote man met blonde haren…

DOKTOR 1 Op het witte paard van Jeanne d’Arc.

PIOT Bom in haar gat!

TOMMY Hij heeft een zwaard in de hand. Zijn mond staat wijd open.
Hij schreeuwt.

FLORENCE Wat schreeuwt hij?

TOMMY Ik kan het niet horen.

DOKTOR 1 ‘Victorie! Victorie! Victorie!’ - Dàt schreeuwt hij. Wat zou hij anders schreeuwen? Prima propaganda!

TOMMY Duitse krijgsgevangenen beschreven een spookachtig leger, gewapend met pijl en boog, aangevoerd door een reusachtige figuur op hetzelfde schitterend witte paard.

Donker.

SCENE 5

Projectie 05A – Zeppelin.

Sansparole werkt aan de graffiti.
Zijwand rechts: Soldaat op met Florence en Frau Doktor 2, die noteert.

PIOT Eén, twee, drie, vier,
vijf, zes, zeven acht.
Soldaatje op de wacht
dat shell shock heeft!
Ziet iets dat beeft!
Ziet iets dat leeft!
Ziet iets dat zwééééééééééééééééééééééééééééééééééft!

DOKTOR 2 Hij ziet ze weer vliegen.

FLORENCE Maar wàt ziet hij vliegen, Frau Doktor?

Projectie 05B – Zeppelin + Duitse Keizer

Zijwand links:

Max & de Marginalen zingen: Zeppelin

‘k Heb een zeppelin zien vliegen
met de Duitse keizer in,
met zijn tien miljoen soldaten
vloog hij recht de Yzer in.

Albeir! Albeir!
Ge moet niet benauwd zijn
van de Duitse revolveir.
Elisabeth! Elisabeth!
Ge moet niet benauwd zijn
van de Duitse bajonet

En hij kreeg me daar een klop
boven op zijn Duitse kop
en wij die kleine Belgen
zaten er allemaal boven op.

REF.

Geef ’t gestolen goed terug
of wij slaan een bult uit uwe rug
en met uw keizerlijke pin
zakt ge nog dieper de Yzer in.

REF.

FLORENCE Ik heb haar ook gezien.

DOKTOR 2 Wie heb je ook gezien?

FLORENCE Was het in Leuven? Aarschot?

PIOT Petrol. Bom in haar hol.

FLORENCE Of was het al achter de Yzer?

DOKTOR 2 Wat heb je gezien? De Zeppelin van de Keizer? Wàt heb je gezien, Florence?

FLORENCE De Engel van Mons.

Projectie 05C – Spotprent.

PIOT Donnerwetter! Et Scheisse aussi!
Maintenant c’est fini la comédie!

FLORENCE Ik weet niet meer waar het precies was, of wanneer, of hoe… Maar…

Piot wordt handtastelijk.

PIOT Bom in haar gat! Patat!

FLORENCE De vader was niet thuis, de moeder zat met haar kleine meisje te eten. Een kogelregen en… Het meisje was ongedeerd, maar de moeder… Toen kwamen de pinhelmen en…
PIOT Man hat Geschossen! Zievielen haben Geschossen!

FLORENCE En de pinhelmen hebben… De pinhelmen…

DOKTOR 2 Wàt hebben de pinhelmen, Florence?

PIOT She was the flower of Belgian womanhood! Oh my, oh my Florence Nightingale!

DOKTOR 2 Wàt hebben de pinhelmen?

PIOT Ze hebben haar roosje geplukt!

FLORENCE En daarna… Daarna…

MAX 1 Geen keizerlijke legermacht kan de aanklacht
van een dode vrouw verdragen. Op het veld van eer
ettert berouw als een zweer.

DOKTOR 2 ’t Is anti-propaganda.

MAX 2 Vernietig dus dit bewijs van ons nachtelijk vertier
en vier bot uw woede op haar weke vlees.
Haal een hamer en verbrijzel onze vrees
voor vergelding en rechtsgericht.

MAX 1 Hak met uw kolven
onze schuld en onze schaamte
van haar gezicht.

PIOT En stopt uw bom in haar hol en geef petrol!

Projectie 05D – Huilend meisje met pinhelm.

FLORENCE ‘Kijk,’ zei het kleine meisje.
‘Kijk naar mama, ze is zo kil
als een zieke die niet meer geneest.

Kijk naar mama, ze is zo stil
als ik ben geweest
toen de soldaten kwamen.

Wist u het wit nu van haar huid?
Wast u het rood ook even uit?

Want kijk naar mama, ze is zo stil
dat er daarnet nog - heus! -
zomaar een vlinder landde op haar neus.

Kijk naar mama. Ze is zo kil.
Denkt u dat ze nog geneest?

PIOT Man Hat Geschossen!

DOKTOR 2 En toen, juffrouw Nachtegaele?

FLORENCE Toen heb ik de Engel gezien.

DOKTOR 2 In die dagen was de grammofoon nog een wat vreemde doos waar een hoorn op stond. Als een plaat rondjes draaide op de doos, kwam er geluid uit de hoorn – muziek, een stem:

De Engel en/of Isabel en/of de Onbekende Soldaat verschijnen zijwand links en zingen – de Marginalen dansen een vreemdsoortig ballet:

De dag glimlacht als een spook
naar een vrouw van puin en rook,
door witte vingers beroerd,
is er niets nog dat verroert.
En alle kleuren worden rood.

Hoe het zieke licht nog even
treuzelt bij haar bleek gezicht
en dan beseft dat er geen leven
in dit lichaam is gebleven.
Want alle kleuren werden rood.

REF:
Zoals de avond wel eens zacht
kan verdwalen in de nacht,
zo zat zij net nog hier naast mij.
Maar in het portaal van de dood
worden alle kleuren rood.
Zo is zij nu alweer voorbij.

Wat is hier toch aan de hand?
Boeren bewerken nog steeds het land
en daarnet nog landde heus
zomaar een vlinder op haar neus.
Toen werden alle kleuren rood.

REF.

Allen gaan na hun repliek af behalve Isabel en de Onbekende Soldaat.
Projectie 05 E – Kinderlijkjes.

FLORENCE En de Engel… De Engel nam het kleine meisje mee...

DOKTOR 2 Naar de hemel?

PIOT Elisabeth! Elisabeth!

FLORENCE En toen pas begon het kind te huilen…

PIOT Ge moet niet benauwd zijn van de Duitse bajonet!

SOLDAAT Ge zijt gekomen…

ISABEL Pardon?

SOLDAAT Ma belle Scharpenelle…

ISABEL Wie zijt gij?

SOLDAAT Ik zou het niet weten. Wie denkt gij dat ik ben? Ik ben het vergeten.
Ze noemen mij de Onbekende Soldaat.
Maar gij… Wie zijt gij?

ISABEL Isabel.

SOLDAAT Ik wist het wel. Isabel. Scharpenel. Ge moest maar eens komen… Als wij diep genoeg dromen… En zie, daar zijt ge dan… eindelijk.

ISABEL Ik had een onzichtbare speelkameraad… Ik noemde hem mijn Onbekende Soldaat. Hij fluisterde mij gedichtjes in, hij zong liedjes in mijn hoofd, hij deed mij wrede sprookjes spelen…

SOLDAAT Gij zijt nu eenmaal mijn geesteskind, ma belle Scharpenelle…
Want ziet ge, uw vader… dat is uw vader niet.

ISABEL Dokter Scherpeneel?

SOLDAAT Hij heeft u alleen maar gevonden in Hotel Océan dat omgevormd werd tot hospitaal van het Rode Kruis. Dat moet in ’17 geweest zijn of daaromtrent. Ge waart één van de talloos vele weesjes die de Grote Oorlog had gemaakt en hij… Hij zal zijn vrouw en zijn dochter verloren hebben in Leuven. Ja… Toen de Fritzen hun Blijde Intrede deden in de Blijde Intredestraat in Leuven…

PIOT (OFF) Man Hat Geschossen! Zievielen Haben Geschossen!

SOLDAAT De Fritzen schoten op alle burgers die bewogen en…

De Mimespeler en de Marginalen komen op en beelden uit:

SOLDAAT Zie… Hij beweegt nog, burger Scherpeneel.
En zijn echtgenote beweegt nog. Ziet ge?
En zijn dochter van twee of drie beweegt nog…
Maar hoor…

PIOT (OFF) Patat! Patat! Patat!

SOLDAAT De Fritzen schieten op alles wat beweegt en nu beweegt de echtgenote van dokter Scherpeneel niet meer. Zij is al wijlen. En de dokter zelf beweegt nog amper, ziet ge? Hij is zwaargewond. En zijn dochter van drie of vier of daaromtrent?

De Mimespeler en de Marginalen af.

ISABEL Ja? Wat is er van haar geworden?

SOLDAAT Hoe moet ik dat nu weten, ma belle Scharpenelle?
Maar stel… Stel dat dokter Scherpeneel herstelt van zijn verwondingen en op zoek gaat naar zijn dochter, die Isabel heet. In hotel Océan in De Panne woont één van de ontelbare kindjes die de Grote Oorlog heeft gemaakt, zegt men. Een meisje van drie, vier jaar oud of daaromtrent. Haar naam is Scharpenel, zegt men. En dokter Scherpeneel… Wat denkt hij?

ISABEL Scharpenel-Scherpeneel… Mijn kleine meisje heeft een foutje gemaakt bij het spellen van haar naam, denkt hij.

SOLDAAT Zo is dat. En zo heeft uw stiefvader u gevonden. Ge waart zijn vondelinge, ge waart zijn dochter niet. Maar wat deed dat er nog toe? Hij noemde u Isabelle-ma-belle-Scharpenelle en voortaan zoudt gij zijn dochter zijn.

ISABEL Het is mogelijk. Wat is er geworden van zijn echte dochter? Van mijn echte vader? Ik wist het niet. Ik ben al een leven lang op zoek naar… Ik heb gezocht in Hotel Océan in De Panne. Ik sprak daar een verpleegster die… Het IJzerfront was niet veraf. Ook het hospitaal bleef niet van beschietingen en bombardementen gespaard.

PIOT (OFF) Bom in uw hol! Petrol!
Bom op uw gat! Patat!

ISABEL De verpleegster werd geconfronteerd met schokkende taferelen en het wreedste van allemaal… Het was in ’17… Eind april hadden ze voortdurend nachtalarm. De zes operatiezalen van het hospitaal stonden op hun kop. Er werd een hele groep gewonden aangebracht. Een moeder, één of twee soldaten en alle kinderen zaten in het kleine vissershuisje aan de oude weg te eten. Een shrapnel…

PIOT (OFF) Isabel Shrapnel!

ISABEL … doorboorde de tafel en ontplofte op de grond.

Florence en Frau Doktors 1, 2, 3 op.

DOKTOR 1 Benen werden afgerukt.

DOKTOR 2 Dubbele amputatie voor de moeder.

DOKTOR 3 Ook de soldaten verliezen ledematen.

DOKTOR 1 Van de drie…

DOKTOR 2 Drie!

DOKTOR 1 … kleine meisjes zijn vijf stuks been vermorzeld.

DOKTOR 3 Vijf!

FLORENCE Het is knokken tot middernacht. We kunnen het leven redden van de mannen en de moeder, maar twee…

DOKTOR 2 Twee!

FLORENCE … kleine zwartgeblakerde lijkjes blijven naast elkaar in hetzelfde bed liggen.

DOKTOR 1 De dode zusjes worden gefotografeerd om in Amerika propaganda te maken tegen de Fritzen.

DOKTOR 2 Prima propaganda.

DOKTOR 3 De foto’s gaan op wereldreis.

DOKTOR 1 Het ene meisje heeft één been verloren.

DOKTOR 2 Eén.

DOKTOR 3 Het andere is drie jaar oud.

DOKTOR 1 Drie.

DOKTOR 2 Twee benen verloren.

DOKTOR 3 Twee.

FLORENCE In haar open mondje steekt nog een stukje brood. Ziet ge?

ISABEL ’t Is wit brood.

De verpleegsters en Frau Doktors af.

SOLDAAT Het derde zusje leeft nog. Zijt gij dat?
Denk na, ma belle Scharpenelle! Kunt gij dat zijn?
Denkt na! Stel het u voor! Beeld het u in!

ISABEL Het meisje had een verbrijzelde voet en een vermorzeld been, maar mijn voet was niet verbrijzeld en mijn been niet vermorzeld.

SOLDAAT Waart gij dat kleine meisje?

ISABEL Ik had geen littekens op voeten of benen. Ik kan me niet herinneren ooit in een vissershuisje aan tafel te hebben gezeten.

SOLDAAT Maar wat betekent dat? Ik herinner mij niet eens mijn naam. Ik ben de Onbekende Soldaat.

ISABEL Ik herinner me niets van die hele Grote Oorlog. Mijn eerste herinnering dateert van elf november ’18. Wapenstilstand. Een verjaardagstaart. Er stonden zes kaarsjes op de taart, ik blies er vier uit…

SOLDAAT Ik heb u gemaakt, ma belle Scharpenelle. Uw Onbekende Soldaat, uw onzichtbare speelkameraad… Ik heb u geroepen, opgeroepen… ‘k Heb er geen woorden aan vuil gemaakt, mijn woorden waren op. Maar ‘k heb u gemaakt. ‘k Weet alleen niet meer waar of wanneer precies… ‘k Heb u een verleden gegeven, maar waar of wanneer ge geboren zijt… Was het in Leuven? Aarschot? De Panne?

Donker.

SCENE 6:

Projectie 06 A – Engel, vleugels wijd gespreid.

Sansparole werkt aan de graffiti.

Florence op zijwand links, stelt vragen aan de geprojecteerde Engel.

FLORENCE Waarom ben je gekomen, met je witte vleugels wijd gespreid?
Omdat je werd opgeroepen door een heftig verlangen naar een sprankel licht in de duisternis? Je bent niet gekomen om te vechten. Je kwam met je witte vleugels wijd gespreid. Je was onzichtbaar voor de ogen van de mensen, en toen werd je zichtbaar gemaakt.

Projectie 06 B – De Engel bis.

Tommy op zijwand rechts. Hij zingt samen met de Marginalen:

Tommy’s verhaal.

TOMMY Met een foto in je zak
en ’n helm op je kop,
sta je daar op wacht,
vertelt iemand een mop.
Er is niemand die lacht,
er is iemand die richt
en een kogel met je naam op
treft jou in het gezicht.

REF.
Tot je knieën in de modder
stikken in de chloor,
in dagen niet gegeten
maar we komen er door.
Ook al zal een loden kogel ons bedreigen met de dood
dan bidden we met z’n allen
tot de Engel van Mons…

Een stuk van m’n gezicht
spatte rood in het rond,
m’n witte tanden
in de bruine modder op de grond.
Ik bleef alleen achter
in het donker en de kou.
Ik kon alleen maar wachten
op de dood die komen zou.

REF.

Maar toen was zij daar:
een engel in het wit,
in een vreemde gloed,
in een onaards licht.
Ze was zo tenger
maar toch tilde ze me op.
Ze verzorgde al m’n wonden,
een verband rond m’n kop

REF

Zalig zweven
in een pijnloze roes...
Ik wilde wel wakker worden
maar ik wist niet hoe het moest.
En ik voelde me geborgen,
ik voelde me goed...
En toen werd alles donker…

Projectie 06 C – nogmaals de Engel.

Frau Doktor 1 op zijwand rechts, samen met Piot. De Engel verschijnt in de projectie.

DOKTOR 1 Men kan zich afvragen of de uitputting jullie deed hallucineren.

PIOT Shell Shock! Shelll! Shock!

ENGEL Kijk mij in de ogen. Ben ik dan alleen maar een product van jouw verbeelding? Een hallucinatie?

PIOT Afschuwelijke dagdromen! Verschrikkelijke nachtmerries!

TOMMY Ze heeft mij… toén… een belofte gedaan.

PIOT Ik zeg u geen vaarwel, mijn vriend,
dra zien w’elkander weer.
Als de vrede weer komt in het land,
dan zien w’elkander weer.

TOMMY ‘Als deze Grote Oorlog afgelopen is,’ zei ze, ‘zien w’elkander weer.’
En dan zou ik begrijpen dat zij niet alleen maar… een troostend beeld was, in verschrikkelijke tijden opgeroepen uit het onderbewustzijn van overspannen mannen.
‘Wij komen niet alleen uit het hoofd of uit het hart,’ zei ze, ‘en we zijn evenmin alleen maar hemelse heerscharen.’

FLORENCE ‘Wij zijn dat alles, maar wij zijn ook veel meer dan dat.’

MAX 1 ‘Wij zijn aards, wij zijn bovenaards, wij zijn buitenaards.’

PIOT ‘Wij zijn vluchtig en wij zijn voortvluchtig.’

ENGEL De Engelen van Mons…

DOKTOR 1 Maar wat deden de Engelsen?

TOMMY De Engelsen grepen de legende van de Engelen
dankbaar aan om duizenden
tonnen vers en jong kanonnenvlees zover te krijgen
dat ze vrijwillig dienst namen in het nieuwe grote leger dat Engeland
zo dringend nodig had!
Wie weigerde te gaan, was een lafaard.
God was immers met
Engeland!
Hij had zijn Engelen
gestuurd om dat eens en voor altijd duidelijk
te maken!

PIOT Elisabeth! Elisabeth! Ge moet niet bang zijn voor de Duitse bajonet!

Donker.

Hier kan eventueel een pauze ingelast worden.

In dat geval gaan we de pauze in met het liedje ‘Ma petite Mitraillette’.

SCENE 7:

Na de pauze: ‘Deutschlandlied’.

Licht op zijwand rechts. Frau Doktor 1, 2 en Herzenwirth komen op. De Mimespeler beeldt uit.

DOKTOR 1 Het verhaal van de Engelen van Mons is inderdaad het strafste staaltje propaganda dat we kennen. Het vormt dan ook een dankbaar object van onderzoek.

Projectie 07 A – Artikel over de Engelen van Mons.

DOKTOR 1 In 1914 zagen Britse troepen écht wat zij de Engelen van Mons noemden, als we het verhaal mogen geloven van een voormalig lid van de Keizerlijke Geheime Dienst van Duitsland.

DOKTOR 2 Deze ex-officier, Friedrich Herzenwirth, van wie het relaas werd gepubliceerd door een dagblad in New York, vertelt:

HERZENWIRTH: ‘De Engelen van Mons waren bewegende beelden, zichtbaar gemaakt op een “scherm” van mistig witte wolkenvelden in Vlaanderen, door cinematografische projectiemachines gemonteerd op Duitse vliegtuigen die zich bevonden boven de Britse linies.’

DOKTOR 1 De rapporten van Britse troepen gedurende de aftocht uit Mons op 24 augustus 1914 – dat zij ‘engelen met de afmetingen van mannen’ hadden gezien, die zich in de achterhoede van het terugtrekkende leger leken op te houden – werden door psychologen toegeschreven aan massa-hypnotisme en hallucinaties.

DOKTOR 2 Kolonel Herzenwirth zegt nu…

HERZENWIRTH: … dat het de bedoeling was van de Duitsers, met deze op een wetenschappelijke manier veroorzaakte ‘visioenen’, een bijgelovige angst te creëren in de geallieerde gelederen. Zij rekenden erop paniek te doen ontstaan en de weigering een vijand te bevechten die leek te genieten van een speciale bovennatuurlijke bescherming.

DOKTOR 2 Maar de Duitsers misrekenden zich.

HERZENWIRTH: ‘Wat we ons niet voorgesteld hadden, was dat de Engelsen het visioen in hun eigen voordeel zouden gebruiken. Dit was een formidabel stukje contra-propaganda, want sommige Engelsen moeten zich terdege bewust geweest zijn van de mechanismen van onze truc. Hun methode om de engelen als beschermers van hun eigen troepen te interpreteren, deed de balans compleet in ons nadeel overslaan. Indien het Britse opperbevel zich tevreden had gesteld door een simpel legerorder te verspreiden waarin onze valstrik werd ontmaskerd, dan zou het resultaat niet half zo effectief geweest zijn.’

DOKTOR 2 Kolonel Herzenwirth legt vervolgens uit dat de Duitsers meer succes boekten met hun projecties op de wolken van het Russische front in 1915.

HERZENWIRTH: Daar werd de Maagd vertoond, met een opgestoken hand, alsof ze een teken wilde geven dat de moorddadige Russische nachtaanvallen gestopt moesten worden.

DOKTOR 1 Zoals ook in Vlaanderen het geval was geweest, waren de Duitse vliegtuigen uitgerust met zogenaamde ‘toverlantaarns’, voorzien van enorm krachtige Zeiss lenzen, en vlogen ze boven de vijandelijke linies. Een gordijn van sneeuw in de lucht boven het Duitse leger werd gebruikt als een scherm.

HERZENWIRTH: Hele regimenten die het visioen hadden gezien, vielen op hun knieën en gooiden hun wapens weg. De truc werd aan het Russische front verscheidene keren herhaald en was telkens succesvol. Krijgsgevangenen vertelden ons dat in sommige gevallen officieren werden gedood door de soldaten van hun eigen compagnie, die daarna hun wapens weggooiden, roepend dat zij zich niet schuldig wilden maken aan het schieten op een leger waarover de Moeder van God waakte.

DOKTOR 2 Met de Fransen in Picardië en de Champagnestreek maakten de Duitsers evenwel een andere misrekening.

HERZENWIRTH: In plaats van de vrouwenfiguur die we op een nacht projecteerden op de wolken als de Maagd te beschouwen, of als een heilige die ons leger beschermde, herkenden de Fransen haar prompt als Jeanne d’Arc. En de balans sloeg nogmaals om in ons nadeel, toen we in Vlaanderen de vrouw veranderden in een man. De Britten beweerden dat het Saint George was.

Max 1 en 2 komen op met de Marginalen, zijwand links.

Sansparole, met spuitbus, tovert Projectie 07 B te voorschijn – Nachtmerrie.

MAX 1 De mensen waren hysterisch, zeer zeker. Ultimatum was gevolgd op ultimatum, mobilisatie op mobilisatie. Uiteindelijk trokken de Duitsers ten strijde in wat een frisse, vrolijke oorlog beloofde te worden, die hen binnen een paar weken voor de poorten van Parijs zou brengen.

MAX 2 Maar de invasie van Frankrijk liep in de herfst van ’14 onherroepelijk vast aan de oevers van de Marne en in de modderpoelen van de Yzer...

Projectie 07 C – De Keizer is ziek. De Maxen en de Marginalen zingen: Patat!

De keizer is ziek.
Hij heeft het koliek.
Wat zal er nu nog gaan gebeuren?
Wat heeft hij gehad?
Een bom op zijn gat!
Dat hebben de Belgen gelapt!
Patat!

De keizer heeft pijn
van ’t flerecijn
in zijn armen en in zijn benen
een abces of negen
en in voeten en tenen
daar heeft hij de reumatiek!
Zo ziek!

‘k Wens aan de keizer
nu nog een stuk ijzer
tegen zijn kop en de keelkrop
en zijn lijf dat mag vol
met puisten en zweren
en waar gaan wij die mee smeren?
Petrol!

Projectie 07 D – Moordpartijen Duitsers. Na hun laatste repliek af:

MAX 1 In het kleine België beging het grote en gefrustreerde Duitse leger onvoorstelbare wreedheden in Leuven, Aarschot, Dinant en zoveel andere steden die in de as werden gelegd, waar gijzelaars werden genomen en koelbloedig neergekogeld...

PIOT Patat! Patat! Patat!

MAX 2 ... waar werd geplunderd, verkracht...

PIOT Bom in haar gat!

MAX 2 ... en gemoord, ten gevolge van mythen, tot leven gewekt door de Duitse propagandamachine, over priesters die argeloze Duitse soldaten verraden hadden en hun medeburgers ophitsten om machinegeweren op kerktorens te zetten.

PIOT Patat!

MAX 1 Mythen over moorden, vergiftingen, verminkingen van Duitse soldaten door Belgische verpleegsters.

PIOT Petrol in hun hol!

MAX 2 En dat was dan weer koren op de molen van de Engelse propagandamachine...

De Onbekende Soldaat en Isabel komen op.
Projectie: 07 E – De Vijf Soldaten met het oorlogsweesje.

SOLDAAT Stel u de lente voor van het jaar negentien vijftien.
Beeld u vijf brave piotten in, die tussen het puin van een afgevlamd huis ergens achter de IJzer een meisje vinden van drie, vier jaar oud of daaromtrent. Ze geven de vondelinge een passende naam om onder te schuilen: Jeannette Elisabeth Shrapnell.

ISABEL Ik heet Scherpeneel. Isabel Scherpeneel.

SOLDAAT Goed, goed. Maar ge hebt ook een geheime naam: Isabel Scharpenel. En onder die geheime naam luistert ge naar de stem in uw hoofd, de stem die gij alleen kunt horen, de stem van uw onzichtbare speelkameraad – ge noemt hem de Onbekende Soldaat en hij noemt u ma belle Scharpenelle… Is het niet zo?

ISABEL Het is zo.

SOLDAAT En onder die schuilnaam, Isabel Scharpenel, schrijft gij de gedichten en de wrede sprookjes die hij u influistert. En ge vraagt u af: schuilt uw ware zelf ergens onder uw schuilnaam?

ISABEL Mijn vader zou gevlucht zijn, mijn moeder omgekomen bij een bombardement…

SOLDAAT De vijf piotten nemen u in hun midden op, ze noemen u hun bengeltje.

ISABEL Ik word hun mascotte, hun bewaarengeltje.

SOLDAAT Maar dan… Dan moeten ze u afgeven, want zij moeten naar het front marcheren. De vijf piotten… één twee drie vier vijf, ziet ge ze al?... zweren dure eden.

ISABEL Maar ik ook. Ik ook.

SOLDAAT Ze zongen d’r een liedje bij, weet ge nog?

ISABEL Ik zeg u geen vaarwel, Shrapnell,
dra zien w’elkander weer…
Als de vrede weer komt in het land
dan zien w’elkander weer…

SOLDAAT Ik heb u achtergelaten. In een militair hospitaal in De Panne. Maar ‘k heb nog een liedje geschreven, speciaal voor u…

Kom laat mij u vertellen
van ’t gekende oorlogskind,
ma belle Schrapenelle -
zij werd zo zeer bemind.

Met vijven trokken wij ’t lot
wie haar dan mocht erven.
Papa gevlucht en mama dood –
wij zullen toch niet allen sterven?

ISABEL En we hebben nog een foto gemaakt, voor een prentbriefkaart…

SOLDAAT ‘k Had die op zak toen we met ons vijven in de Dodengang de dood tegemoet gingen.

ISABEL Ik droomde van u, mijn Onbekende Soldaat.

SOLDAAT Ge moest nu maar eens komen, zei ik. Als wij maar diep genoeg dromen… En ik wachtte op u, ik stond op wacht voor u, ik verwachtte u… Eén twee drie vier vijf zes zeven acht kameraden vielen in de nacht en acht lange jaren en nog langer stond ik op wacht en telde de sterren van de nacht en het was zo koud, ma belle Scharpenelle. Het is zo koud, vannacht.

ISABEL Ik hoorde u roepen. Eén of andere Frau Doktor zal zeggen dat ik een visioen ben, maar wat weet zij ervan? Niks weet zij ervan. Ik ben geen visioen, hier… voél maar. Ik ben uw woord dat vlees geworden is…

Donker.

SCENE 8:

Projectie Graf Condon (04 C) – 08 A.

Tommy verschijnt zijwand links.

TOMMY Ik heb jongens gezien… Jongens van veertien die hun geboortedatum vervalsten.
‘Hoe oud ben je?’ vroeg een sergeant dan.
‘Zestien,’ logen ze.
‘Ga naar buiten, kom weer binnen en vertel me dat je negentien bent,’ zei de sergeant.
En de jongens van veertien gingen naar buiten, kwamen weer binnen en vertelden dat ze negentien waren.
Ik heb jongens van veertien gezien, die wegliepen van school om bij het leger te gaan, en die logen dat ze vijf jaar ouder waren. Een paar dagen aan het westelijk front maakte ze meteen vijftig jaar ouder.

Tommy zingt: Sinds gisteren zing ik de blues.

TOMMY Sinds gisteren zing ik de blues,
zei vaarwel tegen ons huis en de poes.
‘k Heb m’n pa niks gevraagd.
Mama, ‘k heb je niks gezegd.
Ik ben nu groot genoeg, ik ga op weg.

Sinds gisteren ben ik op weg naar het front
‘k Wil gaan vechten tegen de Duitsers,
steek het vuur aan de lont.
‘k Heb met m’n vriendjes afgesproken
aan de poort van de school.
Sinds gisteren ben ik op de dool.

Ik wil vechten mama !
Je beschermen mama !
‘k Ben al veertien jaar oud !
Da’s veel te jong voor ’t leger, maar dat laat me koud !
Ik wil vechten mama !
Je beschermen mama !
Zal ik jou wat laten zien !
Ik wil naar het front, morgen ben ik negentien !

Maar morgen werd gisteren.
Mama, je wordt hier snel oud.
Om een of andere reden
gaat de tijd in de fout.
Gesneuvelde vrienden en de dood om elke hoek
maken me ziek en zo ontzettend moe.

Ik wil naar huis mama!
Neem me vast mama!
Dit is niet wat ik wou!
Ik ben bang en het is hier zo koud!
Ik wil naar huis mama!
Neem me vast mama!
Ik heb te veel gezien!
Ik wil naar huis, ik ben nog maar veertien!

TOMMY ‘Ga nu maar mee met de anderen,’ zei een officier tegen een jongen
van negentien die net veertien was geworden. Of net andersom.
‘Kijk recht voor je uit. Kijk niet achterom. Loop gewoon door. Zodra je vertrokken bent, is het ergste achter de rug. Het wachten, jongen… Het wachten is het ergste. De onzekerheid.’
En de jongen van negentien die net veertien was geworden - of net andersom -, ging mee met de anderen. Hij keek recht voor zich uit. Hij keek niet achterom. En toen was het wachten voorbij en wist hij dat ook de officier tegen hem had gelogen. Want het wachten was niet het ergste.
Florence, Isabel en de Onbekende Soldaat verschijnen zijwand rechts.

FLORENCE En toen knielde zij bij zo’n jongen neer, met een woord van troost, of soms met alleen maar een glimlach. Sommigen noemden haar hun Witte Juffer... Of hun Witte Kameraad… Isabelle Scharpenelle, weet ik veel… Anderen hadden het over de Engel van Mons… Wat doen namen er nog toe? Het zijn altijd dezelfde verhalen die…

ISABEL Het was in het jaar 1936… Ik knipte een artikel uit de krant over de geheime slachtoffers van de Grote Oorlog… Wat in Wenen bestaat, bestaat hier misschien ook, dacht ik. En opnieuw ging ik op zoek naar mezelf, naar mijn Onbekende Soldaat, mijn onzichtbare speelkameraad. Drie jar lang heb ik onverdroten gezocht en uiteindelijk, met de hulp van mijn stiefvader, dokter Scherpeneel, heb ik dit ziekenhuis gevonden, met zijn geheime vleugel.

SOLDAAT De Hellfire Corner… De Hellevuur Hoek is verboden terrein voor onbevoegden, maar zij is bevoegd. Haar stiefvader is dokter.

Max & de Marginalen zingen: In de rouw

MAX Zijn lieve vrouw
is nu in de rouw.
Mijn lieve vrouw
is straks in de rouw.
Onze Lieve Vrouw
is altijd in de rouw.

En Koningin Elisabeth
draagt een grijze violet!

Albeir! Albeir!
Schiet de laatsten Duits omveir!
Albeir! Albeir!
Schiet de laatsten Duits omveir!
Mama, kom nu gauw!
Mama, kom nu gauw!
Mama, kom nu gauw!
Of ben je in de rouw?

En Elizabeth!
Oh Elizabeth!
Ah Elizabeth
draagt een grijze violet!

En Albeir! Albeir!
Oh Albeir! Albeir!
Ah Albeir! Albeir
schiet de laatsten Duits omveir!

Want Onze Lieve Vrouw!
Onze Lieve Vrouw!
Onze Lieve Vrouw
is altijd in rouw!

FLORENCE Waarom is zij in godsnaam gekomen, met haar witte vleugels wijd gespreid? En hoe is zij gekomen?

Projectie 08 B – Geboorte van de Engel (bis).

Engel verschijnt zijwand links.

ENGEL Luister naar me... Luister…
Ik werd geboren... op 21 augustus 1914...
In een krater, in een maanlandschap, in een Niemandsland tussen de Britse en Duitse linies bij Mons.
Het was acht uur in de ochtend en soldaat J. Parr was de eerste Engelsman die sneuvelde in de Grote Oorlog.
En op het moment dat hij zijn laatste adem uitblies, werd ik geboren.

Ik herinnerde me niets.
Ik wist niet wat aan dit ogenblik vooraf was gegaan.
Ik wist niet hoe ik hier was gekomen.
Ik had geen naam.

Ik keek naar mezelf als naar een naamloos meisje, gekleed in een smetteloos witte jurk, zopas op de wereld geworpen.
Dit moet een droom zijn, dacht ik.
Dit was een nachtmerrie waarin ik als een golf gloeiende lava uit de ingewanden van een vulkaan was opstuwd en uitgespuwd.

Om me heen werd gehuild als in de hel en gebeden als in de hemel.
Maar dit was de hel niet en de hemel was het evenmin! Dit was het niemandsland tussen de Britse en de Duitse linies bij Mons!
Ik had niet het gevoel dat ik echt leefde... Maar ik was ook niet dood!
Ik zag alleen mist. Nee, geen mist. Kruitdamp.
Kruitdamp die optrok en schimmen zichtbaar maakte. O mijn God... O mijn God... O mijn God...
En ik vluchtte. Ik ging op weg. Ik vond mannen op mijn weg van wie de beide benen waren afgeschoten.
Mannen zonder armen, mannen zonder gezicht.
En ik knielde bij deze mannen neer. Met een woord van troost. Soms met alleen maar een glimlach.

TOMMY En de jongste jongen van negentien, was amper twaalf... Hij krepeerde bij de Somme-godverdomme!

PIOT En in Vlaamse velden...

TOMMY In Flanders Fields... where the poppy’s blow...

Projectie 08 C – In Vlaamse Velden.

Max & de Marginalen zingen In Vlaamse Velden:

In Vlaamse velden bloeien papavers
tussen tombes, rij aan rij.
Zij bloeien voor ons, de kadavers.
Want hier rusten wij.
‘God is met ons, trek nu ten strijde!’
Dat is wat koningen en keizers zeiden.
En God was met ons, en Verdun nog zo ver.
Wij werden geleid door een stalen ster.

De leeuweriken in de blauwe lucht
hoog boven de kanonnen beneden
sloegen met z’n allen op de vlucht,
nog niet zo lang geleden.
En de schemering wacht op de nacht,
en een kind in een kelder lacht.
Het lacht, het speelt zo zacht
soldaat die wordt geslacht.

Wij kenden nog dauw en dageraad,
wij hadden lief, lijf en leden.
Toen werd het plots voor alles te laat,
nog niet zo lang geleden.
Weg met de liefde, leve de dood,
het wit in onze ogen werd rood.
’t Was wakker toen, dat donker beest,
’t Was veel te lang gekooid geweest.

Wij zijn gevallen onder ’t geweld
van kogels en van bajonetten.
In Vlaanderen, in een veld
liggen wij nu – de marionetten.
‘God is met ons, trek nu ten strijde!’
Dat is wat koningen en keizers zeiden.
En God was met ons, en Verdun nog zo ver.
Wij werden geleid door een stalen ster.

Frau Doktor 1 en 2 + Piot en Florence verschijnen zijwand rechts.

DOKTOR 1 De eerste Engelsman in de Grote Oorlog sneuvelde op 21 augustus 1914, omstreeks acht uur in de ochtend. Hij heette J. Parr en hij heeft de eeuwige rust gevonden op het militaire kerkhof van Saint-Symphorien, in een buitenwijk van Mons.

DOKTOR 2 Ook de laatste Engels sprekende soldaat die sneuvelde tijdens de Grote Oorlog, viel in Mons. Hij heette G. Price en viel op 11 november 1918, een paar uur voordat de wapens voorgoed zwegen. Hij rust sindsdien op hetzelfde militaire kerkhof, niet zo ver van zijn wapenbroeder J. Parr.

PIOT En hier rusten wij dan. De kadavers. Tussen de papavers.
In wasmanden, rij aan rij.

Donker.

SCENE 9:

Florence, Frau Doktor 1, Piot en Max 1 en 2 staan nog altijd op dezelfde plaats.

FLORENCE In Mons zingen ze nog altijd dat lied...

MAX 1 Wie zou nog een lied durven zingen?

PIOT De kadavers.

MAX 2 Waar zou je nog een lied kunnen zingen?

PIOT Tussen de papavers.

TOMMY In Mons…?

PIOT In wasmanden.

FLORENCE Komaan, Tommy… Zing voor ons nog eens dat lied…

PIOT Van de kadavers.

FLORENCE Van de muziek die niet stopte.

PIOT Tussen de papavers.

Sansparole schildert met zijn spuitbus graffiti: Projectie 09 A – de Engel van Mons die verschijnt.

Tommy zingt bij zijwand links: De muziek stopte niet.

TOMMY Op een warme zomeravond in een restaurant op de Grand Place
zaten we nog wat te praten
en zoals dat toen gebruikelijk was
vertelde iemand een verhaal:

’t Was op elf november van het jaar achttien,
de oorlog was bijna voorbij.
Tegen de ochtend aan stond ik voor mijn raam en zie:
daar sloop een man langszij.

Een bajonet glom tegen de lange blinde muur
en een Canadees die kroop over de grond.
Naar het noorden, naar de Duitsers, naar het huis van mijn buur
waar Café des Princes vroeger stond.
Dit was het teken waarop iedereen zo lang had gewacht.
De bevrijding was aangebroken.
Plots klonk de beiaard zachtjes in de nacht
en vreugdevuren werden aangestoken.

Het zou de beiaardier wel zijn die speelde
ter ere van wie ons kwam bevrijden,
het lied van de Engelen dat nooit verveelde,
Engelen die hun witte vleugels spreiden.

En daarbuiten in het ochtendlicht zag ik wat vreemds op het plein:
soldaten sliepen uitgeput
en omdat de oorlog nu toch gauw voorbij moest zijn
dansten burgers om hen heen

En ik ging naar de klokkentoren
waar ik de beiaardier bedanken wou
en toen kwam ik helemaal boven
en ik zag een hemels witte vrouw.

Een engel, een engel, helemaal in het wit
en toen was ze al weg, in een flits -
Maar de beiaard die ging door met spelen
en de muziek die stopte niet…

Projectie 09 B – de Rustende Engel.

MAX 1 Hier rusten wij dan, zoals u ziet.

PIOT Tussen de papavers.

TOMMY Hier hebben wij haar weergevonden…

PIOT De kadavers…

FLORENCE De Engel van Mons…

PIOT Elisabeth! Elisabeth! Ge moet niet benauwd zijn van de Duitse bajonet!

TOMMY Ik zat daar onder de oude kastanjeboom en ik vroeg me af wat hij zoal gezien moest hebben, zoals hij daar stond, roerloos en zwijgend als een stille getuige, als een eenzame wachtpost op de grens van hemel en aarde. Ik zat daar op een bank…

PIOT Papaver in de hand…

TOMMY … te genieten van de rust en de stilte.

FLORENCE Kon hij zich nog gelukkig prijzen met deze simpele geneugten die de Britse soldaten op die hete, wolkenloze dag in augustus 1914 moesten ontberen?

TOMMY De oude kastanjeboom had het nog meegemaakt. Hoe ze daar beneden door de straten vluchtten, achterna gezeten door een Duits leger dat drie keer zo sterk was.
Hoe alles zo anders was, toen…

FLORENCE Hij stelde zich het kraken van het massieve geweervuur voor, het donderen van de kanonnen, de geschreeuwde bevelen van de officieren, het hoge gillen van de gewonden, het reutelen van de stervenden, het oorverdovende zwijgen van de doden. Hij stelde zich de bittere stank voor van buskruit en bloed.

TOMMY Hoe anders was alles nu. En toch hetzelfde.

FLORENCE Mons rust nog steeds in de armen van twee rivieren die de Haat en de Angst genoemd worden…

TOMMY Daar vonden zij elkaar voor het eerst, links van mij – de Britten en de Duitsers. Bij het kanaal, bij de spoorweg, bij de bruggen die zo hopeloos verdedigd werden.

FLORENCE Daar werd zij geboren, in de armen van soldaat J. Parr als het ware...

Projectie 09 C: De Verwoeste Gewesten.

Max & de Marginalen zingen Vermaledijd:

MAX Ah keizer Willem die in Duitsland zijt,
gij zijt vermaledijd, gij zijt vermaledijd.
Uw wil geschiede noch hier en noch elders,
kruip van schrik maar in uw kelders!

Uw rijk verdelen wij in veertig vette brokken
en dan stelen we uw klokken, stelen we uw klokken.
Vergeeft gij maar aan ons, kleine piotten,
dat wij met Uwe Hoogheid spotten!

Want dan leiden wij u al in de slavernij,
wij slaan u neer als David met een kei.
Wij verlossen ons van al het kwade
en gij krijgt geen genade!

En al die nog zal spotten met de koning zijn piotten
zal de bak ingaan, zal de bak ingaan.
Al die nog zal spotten met de koning zijn piotten
zal de bak ingaan!

TOMMY Rechts van mij is het graan op de velden rijp geworden, net zoals dat ook in augustus 1914 het geval geweest moet zijn.
De tijd heeft alleen vat op mensen. Op kleine mensen zoals u en ik. Niet op dingen als de groene houten bank waarop ik zit. Zij lijken het eeuwige leven te bezitten. Niet op de natuur, niet op het bovennatuurlijke.

FLORENCE Onder de schijnbaar eindeloze horizon bewegen de bomen van de bossen nauwelijks in het zachte briesje, zoals zij ook tien jaar geleden nauwelijks bewogen. De zon stuurt lange schichten van licht door de kruin van de kastanjeboom… en het is in dat ijle licht...

TOMMY … dat zij plotseling aan mij verschijnt...

De Engel verschijnt centraal, doemt als het ware op uit de projectie van de Verwoeste Gewesten.

PIOT Gij zijt zot! Onnozelaar! Gij zijt blind! Van het gàs!
Gij zijt stekezot en stekeblind! Van het gààààssssssss!!!

FLORENCE Maar ik… Ik heb haar toch ook gezien? En Lange Max heeft haar gezien. Is het niet, Max?

Max knikt.

FLORENCE En Sansparole heeft haar gezien! We hebben haar allemaal gezien!

TOMMY We hebben haar allemaal gezien… Mijn witte juffer, zoals ik haar in mijn verbeelding altijd heb genoemd, sinds zij aan mij verscheen, tien jaar geleden. En ik schat haar nog steeds hooguit achttien, met haar tengere figuur en haar wild krullende haren, die zo blond zijn dat ze bijna wit lijken. Met haar doorschijnend grijze ogen en haar smetteloos witte jurk. Met haar voeten in sandalen. En ze glimlacht naar me.

ENGEL De tijd heeft alleen vat op mensen…

TOMMY Ze glimlacht, ziet u?

ENGEL Het Woord is vlees geworden. En het heeft onder ons gewoond.

TOMMY En ze glimlacht naar me...

PIOT Shell Shock! Shell Shock! Shell Shock!

TOMMY En ik knipper met de ogen, want in een oogwenk is ze verschenen, maar in dezelfde oogwenk is ze ook verdwenen.

De Engel verdwijnt.

TOMMY Maar al zie ik haar nu niet meer, ik glimlach nog naar haar…

FLORENCE Hij glimlacht nog naar haar, ziet u?

DOKTOR 1 Waarom glimlacht hij nog naar haar?

TOMMY Omdat ze er nog altijd is…

DOKTOR 2 Waarom?

TOMMY Omdat ze er altijd zal zijn.

DOKTOR 3 Hoezo?

TOMMY Omdat de tijd geen vat heeft op het bovennatuurlijke.

FLORENCE Omdat je niet kunt geloven wat je niet kunt zien.

MAX 1 En omdat je niet kunt zien wat je niet kunt geloven…

Tommy zingt: Twintig jaar geleden.

TOMMY Twintig jaar geleden zat ik hier ook
in de schaduw van een kastanjeboom
vol met de stekelige vruchten waar kinderen dol op zijn.
M’n God, toen zat ik hier ook.

De boom die lijkt nog altijd even oud
net als de groene bank waarop ik zit.
Het is alsof de tijd alleen maar vat heeft
op kleine mensen zoals u en ik.

Twintig jaar geleden zag ik haar,
m’n engel van achttien jaar.
In de warmte van de zomer, in de schaduw van de boom
begon ze te vertellen, haar verhaal leek wel een droom.

Blonde haren, grijze ogen en een smetteloos wit kleed -
betoverd door haar schoonheid had ik geen verweer.
Ik kon alleen maar voelen dat alles wat ze zei
ontzettend veel veranderen zou voor mij.

Binnen twintig jaar zie ik je weer.
Dat zei ze keer op keer.
Dan pas ben je klaar voor de kern van het verhaal,
dan pas vallen alle stukjes van de puzzel in mekaar.

En nu maar wachten, wachten, wachten – ik wacht al twintig jaren lang.
Komt ze nu of komt ze nooit, wat ben ik bang.
Heb ik me dan toch wat in het hoofd gehaald?
Is m’n verbeelding met m’n verstand aan de haal gegaan?

Vragen, vragen, veel te grote vragen
voor dit arme hoofd van mij.
Wachten, wachten op m’n engeltje van achttien jaar oud
of zou ze al een vrouw geworden zijn?

PIOT Onnozelaar. Gij hebt daar, toén, niks gezien in Mons. En ge hebt nu niks gezien. Het yperiet van Ieper heeft u stekeblind gemaakt. Stekezot en stekeblind.

TOMMY Shut up!

PIOT It’s a long, long way to Tipperary!

DOKTOR 1 Ze is zo… Zo wit dat je er alles kunt in zien.

PIOT Maar ze heeft een zwart gat! Patat!

MAX 1 Het Woord is Vlees geworden… en het heeft onder ons gewoond.

PIOT Donnerwetter! Et Scheisse aussi!
Maintenant c’est fini ! La comédie!

Donker.

SCENE 10:

Sansparole staat alleen voor Projectie 10 – een egaal zwarte bakstenen muur.

SANSPAROLE Wachten, wachten, wachten…
Wat doet een soldaat? Hij staat op wacht en telt de sterren van de nacht... En ge schijt schrik. Veel te grote vragen voor dit arme hoofd van u… Maar ge moet geen schrik schijten, Elisabeth. Ge moet niet benauwd zijn voor mijn bajonet. Ge krijgt geen petrol meer in uw hol, want het Woord is Vlees geworden en het heeft tot ons gesproken.
‘Te absolvo,’ heeft ze gezegd. ‘Onze Lieve Vrouw is in de rouw, maar ik vergeef u al uw zonden want shell shock is een gevolg van verschrikkelijke dagdromen en afschuwelijke nachtmerries.’

Ik heb ze ook gezien… Ik zie ze telkens weer, keer op keer…
Eén twee drie vier vijf zes zeven acht... kameraden vallen in de nacht. Maar geef acht! Wij waren maar met z’n vijven. En daarna met z’n vieren, zoals de drie musketiers.
Ik heb het gehoord. Het lied van Lange Max over de prins in het verre land die werd vermoord en hij speelde accordeon en de Grote Oorlog begon… Patat!
En wat voelt de Onbekende Soldaat? Is hij blij dat hij nog leeft? Ziet hij iets dat zweeft? Wat doet een soldaat die shell shock heeft? Hij is een kadaver, hij zit in de papaver. Hij is een dode halve man, hij is een wasman, hij ligt in een wasmand. Hij mag het licht niet zien, want hij is een geheim, gesneuveld op het veld van eer. De jongste jongen van negentien was amper twaalf! Donnerwetter! Et Scheisse aussi! Hij krepeerde aan de Somme-godverdomme!

En in dit oord waar wij zijn ingetreden, heeft men alle hoop laten varen. De Hellfire Corner noemen wij deze Hellevuur Hoek.
En iedereen heeft ons verlaten… de laatste levende ziel heeft het licht uitgedaan, ziet u? Zo zitten wij hier dan, u en ik, in dit alsmaar zwarter wordende zwarte gat.

Ik heb het laatste woord gekregen, hoewel dat laatste woord mij al lang geleden is ontvallen. ’t Is daarom dat ze mij Sansparole noemen, omdat ik geen gebenedijd woord meer heb gesproken sinds… Want toen waren er geen woorden meer om het zwartste zwart te beschrijven, zoals er nu geen kleuren meer zijn om dit zwarte gat te verbeelden waarin wij met ons allen zijn gevallen… Ziet u?

Nee, natuurlijk niet. U ziet niets. U ziet niets meer.
U hebt niets gezien en u zult niets meer zien. Ziet u?
Er is ook niets. Er is niets te zien en er was niets te zien, daar bij Mons.
Een illusie is onsterfelijk, de Engel heeft het eeuwig leven… omdat zij nooit werd geboren. Wat niet bestaat, vergaat ook niet. Ge kunt niet zien wat ge niet kunt geloven, en ge kunt niet geloven wat ge niet kunt zien. En nu, nu ziet ge niks meer, behalve dit zwarte gat van het zwartste zwart. Geen God die met ons is – God is dood en er is niets meer te zien zoals er bij Mons ook niets te zien viel en er nooit iets te zien zal zijn.

Want er is gewoon niets. Ziet u? Er is niets meer. Niets - behalve dit gat van het zwartste zwart.
Wat een rustgevende, wat een geruststellende, wat een hoopvolle gedachte...

Vindt u niet?

We horen Duitse marsmuziek en de stem van de Führer.